เวลาล่วงเลยผ่านไปแล้วอีกหนึ่งปีเป็หนึ่งปีที่จินป๋ายไช่ถูกเคี่ยวกรำอย่างหนักจากนางเหม่ยและเมื่อไรก็ตามที่นางฟู่หลันเรียกไปหาที่เรือน เอ้อร์หลิวนั่นก็แสดงว่าบทเรียนเพื่อความเป็สตรีที่ดีสมกับหญิงสาวในห้องหอของนางจะต้องเข้มข้นขึ้นเป็สองเท่า
แต่ไม่มีสิ่งใดที่จินป๋ายไช่ตั้งใจทำแล้วจะทำไม่ได้นางทำได้ดีถึงขั้นยอดเยี่ยมเชียวละ
งานครัวนางก็คล่องแคล่วว่องไวเพียงได้รับการสอน นางก็ตั้งใจจดจำและฝึกฝน ผ่านเวลาแค่สามเดือนรสมือของนางก็คงที่ ก้าวล้ำหน้าเกาซื่อไปหลาย่ตัวช่วยผ่อนแรงบรรดาแม่ครัวของบ้านสกุลฟู่ได้มากโขเด็กสาววัยสิบห้ากลายเป็ที่รักและเอ็นดูของผู้ใหญ่หลายคนเพราะนางไม่บ่นหรืออิดออด ใบหน้านวลหมดจดยิ้มแย้มเสมอเมื่อถูกเรียกใช้งาน
ด้วยความคิดของจินป๋ายไช่นั้นการจะเชี่ยวชาญในเื่ใดเื่หนึ่ง ทางที่ดีที่สุดก็คือการลงมือทำ ทำบ่อยๆให้คุ้นชิน แล้วความผิดพลาดก็จะลดลง เมื่อโอกาสหยิบยื่นมาถึงนางจะโง่ไม่รับไว้เชียวหรือ
ด้านงานเย็บปักนางก็เรียนรู้ได้เร็ว หัดทอผ้าจนเป็แล้วฝีเข็มงานปักลวดลายก็ละเอียดประณีตอยู่ในขั้นดีไม่ด้อยกว่าคนที่ฝึกปรือมาก่อนตอนนี้นางกำลังเริ่มเรียนรู้ที่จะตัดเย็บชุดเสื้อผ้าใส่เอง และทุ่มเทกับการฝึกฝนตัวเองไม่น้อยนางเต็มใจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นเพราะไม่อยากให้ท่านยายเหม่ยต้องเสียหน้าว่ามีหลานสาวเป็คนไม่เอาไหน
จนในที่สุดเด็กสาวก็เอาชนะใจนางฟู่หลันได้นายหญิงใหญ่ของบ้านจะงีบหลับ่บ่ายไม่สบายตัวเลย หากไม่ได้รับการบีบนวดจากสองมือของแม่ผักกาดขาวตัวน้อยที่นางเคี่ยวกรำปลุกปั้นจนรู้งานในทุกเื่ รู้แรงหนักแรงเบารู้ว่าทำอย่างไรนายจะพอใจและเรียกใช้สอยบ่อยๆ
บ่าวที่ดีอย่างจินป๋ายไช่จึงเป็ความสำเร็จในการอบรมและขัดเกลาของนางฟู่หลันด้วยเช่นกัน...
ฤดูคิมหันต์ แดดสาดสว่างกินระยะเวลานานใน่กลางวัน พานให้แรงกำลังของเด็กสาวถูกลิดรอนด้วยไอร้อนแผดเผา
“ออกมาได้แล้วเ้าค่ะบ่าวรู้นะว่าคุณชายแอบตามมา” จินป๋ายไช่ยืนพิงต้นไม้อย่างสบายอารมณ์แก้มอิ่มอมยิ้มที่เห็นใบหน้าเล็กๆเกลี้ยงเกลาโผล่พ้นจาก่ลำต้นของไม้สูงที่ยืนต้นกำบัง คุณชายฟู่เจียนจื่อกำลังส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นตรงมายังนาง
“จะไปไหนนั่นถืออะไรไว้ ทำลับๆ ล่อๆ”
นางต้องทำสิ่งที่ผิดหรือฝืนกฎระเบียบของบ้านสกุลฟู่อีกแน่ๆ ฟู่เจียนจื่อคิดเดา
“อยากรู้จริงๆหรือเ้าคะ” เด็กสาวทำทีขยับจะซ่อนห่อข้าวไว้ด้านหลัง
“กะแล้ว...บอกข้ามาเ้าเป็บ่าวบ้านข้า ข้ามีสิทธิ์ที่จะรู้”
จินป๋ายไช่กลั้นเสียงหัวเราะนายน้อยของนางช่างยื่นคำขาดได้น่าเกรงนัก
“หากคุณชายรู้ท่านก็จะกลายเป็ผู้สมรู้ร่วมคิดกับบ่าวไปนะเ้าคะฟังอย่างนี้แล้วคุณชายยังอยากจะรู้อยู่หรือ” ด้วยความนึกสนุกก็เลยถามหยั่งเชิงทำทีว่าเื่ปิดบังของนางนั้นคอขาดบาดตายแต่นางคิดว่าความอยากรู้อยากเห็นของคุณชายน้อยคงเอาชนะความกลัวได้ไม่ยากนางรู้นิสัยของเขาดี
เด็กชายอ้ำอึ้งเมื่อถูกถามครุ่นคิดชั่งน้ำหนักในใจ แต่ทั้งหมดล้วนแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน
จินป๋ายไช่หัวเราะคิกกับหน้าตาน่ารักน่าชังคิ้วเข้มที่ถอดพิมพ์มาจากบิดาขมวดมุ่นเกือบจะเป็วงดวงตาหงส์ที่มีแววปราดเปรื่องแต่เยาว์วัยกลอกไปมา ท่านยายเหม่ยเล่าว่าคุณหนูผายชิงซินนั้นงามมากปากจิ้มลิ้มได้รูปของคุณชายฟู่เจียนจื่อได้รับมาจากนางนั่นเองทั้งผิวพรรณของเขาก็ขาวผ่องไม่เหมือนนายท่านซึ่งผิวคล้ำกว่า
ตอนนี้คุณชายอายุได้หกขวบแล้วเหลือเวลาเที่ยวเล่นตามประสาเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้นเพราะปีหน้าก็ครบกำหนดที่เขาจะต้องเข้าเรียนยังสำนักศึกษาประจำเมืองแล้ว
หลังใช้เวลาคิดสักพักฟู่เจียนจื่อก็ให้คำตอบ
“ผู้สมรู้ร่วมคิด...เอาก็เอา”
นั่นปะไรนางคาดผิดเสียเมื่อไร ปลงใจได้ตามนั้น ทั้งสองจึงเดินผ่านทิวแถวของต้นไม้น้อยใหญ่ลึกเข้าไปในป่าหลังคฤหาสน์สกุลฟู่
ความลับของเด็กสาวก็คือสุนัขท้องแก่ตัวหนึ่งที่นอนอยู่ในโพรงเล็กในป่ามันจำกลิ่นและคุ้นเคยกับนางดีเพราะพักใหญ่แล้วที่นางพบและเอาข้าวกับน้ำมาให้มันอยู่เสมอ
จินป๋ายไช่กันเด็กชายให้อยู่ห่างออกไปก่อนเพื่อไม่ให้แม่สุนัขตื่นใกับคนแปลกหน้าจนเผลอทำร้ายเขาเข้า
“คุณชายเคยมีสัตว์เลี้ยงของตัวเองไหมเ้าคะ”ตลอดระยะเวลาสองปีที่นางอยู่ที่นี่ นางไม่เคยเห็นเขาเลี้ยงสัตว์เลยสักตัวบนเรือนใหญ่ของฟู่ฟูเหรินก็มีแต่นกในกรงแขวนใต้ชายคา พวกลูกนกที่นางเคยช่วยนั้นเมื่อมันโตและแข็งแรงดีแล้ว นางก็ปล่อยให้เป็อิสระ
“ข้าเคยเลี้ยงสุนัขแต่พอมันโตก็ไม่เห็นจะน่ารักเลย ก็เลยให้คนอื่นไป”
“พอไม่น่ารักก็ทิ้งขว้างถ้าเกิดคุณชายโตแล้วไม่น่ารัก สมควรถูกทิ้งขว้างด้วยกระมัง”
“บ้าสิ...” ฟู่เจียนจื่อเถียง คิดในใจ จะมีพ่อแม่ที่ไหนทิ้งลูกตัวเองด้วยเหตุผลว่าไม่น่ารักแล้วบ้าง“ท่านย่าไม่ชอบให้มีสัตว์เพ่นพ่าน ท่านว่าจะทำให้บ้านสกปรก”เขาเสริมเหตุผล
จินป๋ายไช่มีสีหน้ายุ่งยากขึ้นเมื่อได้ฟังเหตุผลในข้อนี้นางนั่งลงใกล้ๆ แม่สุนัขที่นอนกระดิกหาง แกะห่อข้าวออกแล้วยื่นวางไว้ตรงหน้ามัน
“มันกำลังท้องเ้าค่ะ”นางยื่นมือดึงแขนของคุณชายน้อยให้นั่งหลบอยู่ด้านหลัง
“แล้วมันจะมีลูกหลายตัวไหม”เขาถามอย่างสนใจ ภาพลูกสุนัขขนฟูปรากฏขึ้นในหัว
“ท้องใหญ่แบบนี้บ่าวคิดว่าน่าจะประมาณสี่ห้าตัว”
“เยอะจัง”
“เราจะทำไงดีเ้าคะ”จินป๋ายไช่ถามความเห็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์ตัวน้อย “ถ้ามันออกลูกแล้ว คงไม่ดีเท่าไรหากต้องอยู่ในโพรงเล็กๆ นี่ในคืนฝนตก”
“มันต้องมีบ้าน”
“นี่แหละปัญหาของเราพวกมันต้องมีบ้าน ต้องมีคนคอยดูแล แม่สุนัขกับลูกคงลำบากไม่น้อยถ้าจะอาศัยในป่าสนตามลำพังที่สำคัญหากมีคนมาเจอพวกมันเล่าเ้าคะ เราจะทำอย่างไร...”
การที่คุณชายฟู่เจียนจื่อและจินป๋ายไช่เข้ากันได้มีเด็กชายที่ไหน เป็ต้องมีนางอยู่ใกล้ๆ ดั่งเงาตามตัวกันและกันสร้างความขุ่นเคืองให้กับเจียวเอ๋อร์เป็อย่างมากเพราะคุณชายน้อยของบ้านมักะโใส่หน้านางว่า ‘อย่ามายุ่ง’ เวลาที่นางซักถามหรือเอ่ยปากเตือนในฐานะคนใกล้ชิดที่เติบโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของนายหญิงใหญ่นางไม่อยากเห็นคุณชายเข้าไปคลุกคลีทำความสนิทสนมกับหลานสาวของนางเหม่ยมากเกินไปหรืออันที่จริงก็คือไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนได้เข้ามาใกล้ชิดคุณชายฟู่หลิงเฉินมากไปกว่านาง...
1K
