ตอนที่5 — กระจกที่ไม่มีเงา
ข่าวลับจากเมืองอู๋อันเดินทางถึงเฉิงตูก่อนที่เฟยอี้จะกลับมาถึง แต่สิ่งที่รอเขาอยู่กลับไม่ใช่คำชมจากขงเบ้ง หากคือคำเชิญเงียบ ๆ ให้พบกับคณะกรรมการสอบภายใน
ห้องสอบสวนในจวนเสนาบดีไม่มีธง ไม่มีตรา ไม่มีทหารยืนเฝ้า มีเพียงโต๊ะไม้สามตัวกับชายชราสามคน — ขุนนางาุโที่เฟยอี้รู้จักเพียงในนาม
ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้นทันทีที่เขานั่งลงว่า “เฟยอี้ เ้าเดินทางบ่อยเกินไป โดยไม่มีคำสั่งเป็ลายลักษณ์ เ้ามีคำอธิบายหรือไม่?”
เฟยอี้ไม่ตอบทันที เขาหยิบกระดาษแผ่นเล็ก ๆ จากแขนเสื้อ วางบนโต๊ะ มันคือรายชื่อขุนนาง 7 คนที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนคลังลับในเขตอู๋อัน — มีชื่อของญาติฝ่ายภรรยาของชายชราที่กล่าวคำแรกด้วย
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ ก่อนชายอีกคนกล่าวว่า “ข่าวกรองและการสืบค้นไม่ใช่อำนาจของเ้า เ้าเป็เพียงเสนาธิการ ไม่ใช่สายลับราชสำนัก”
เฟยอี้จึงกล่าวอย่างนิ่งสงบว่า “แล้วหากข้าไม่ทำ ใครจะทำ? และหากไม่ทำตอนนี้ — วันหนึ่งอาจไม่มีราชสำนักให้พวกท่านสอบใครได้อีก”
---
หลังการสอบสวน เฟยอี้ถูกเรียกตัวไปพบบุคคลที่เขาไม่เคยได้เข้าเฝ้าโดยตรง — พระจักรพรรดิเล่าเสี้ยน
ภายในพระตำหนักกลาง เงาสว่างของแสงเทียนสะท้อนจากผนังหยกใส เฟยอี้หมอบลงโดยไม่เอ่ยคำใด
เล่าเสี้ยนทอดพระเนตรเขาครู่หนึ่ง ก่อนตรัสว่า:
“ผู้ที่เงียบ มักน่ากลัวกว่าผู้ที่โต้เถียง”
เฟยอี้ก้มศีรษะต่ำลงอีก “กระหม่อมมิได้ตั้งตนเหนือใคร เพียงไม่อยากให้บ้านเมืองถูกครอบด้วยมือเงา”
จักรพรรดิทรงทอดพระเนตรนานขึ้น “แล้วเ้าจะกล้าเผชิญเงานั้นหรือไม่ หากเงานั้นอยู่เื้ับัลลังก์นี้เอง?”
เฟยอี้ไม่ตอบทันที ก่อนเอ่ยเบา ๆ ว่า:
“กระจกที่ใสมากพอ ย่อมไม่มีเงาสะท้อน — เพราะสิ่งที่มันสะท้อนคือความจริง”
---
ในคืนนั้น เฟยอี้กลับไปยังเรือนพักเงียบ ๆ เขาเปิดกล่องเก่าที่ซ่อนไว้ในผนัง ภายในคือแผนที่ฉบับหนึ่งซึ่งมีสัญลักษณ์ลับ — เป็เครือข่ายที่โยงระหว่างขุนนาง เ้าภาพงานเลี้ยง และเหล่าผู้าุโที่ตั้งคำถามเขา
เขาเริ่มขีดเส้นใหม่… ด้วยหมึกสีแดง
“การเปิดโปงไม่ใช่สิ่งน่ากลัว การรู้ว่าใครไม่อยากให้มันถูกเปิด — น่ากลัวกว่า”
---
ในตอนถัดไป: เมื่อเฟยอี้ยื่นมือไปไกลกว่าเดิม ใครบางคนจะเริ่มมองเห็นเขาเป็ภัยต่อความมั่นคง — และเกมไล่ล่าทางการเมืองจะเริ่มขึ้นในห้องที่ไร้กำแพง… ใต้ฟ้าเดียวกัน
4K
