“ผมก็เป็แค่ผู้ชายธรรมดาเหมือนกันไม่ได้วิเศษมาจากไหน” เขาดันร่างบางให้สบตากันก่อนถามออกไปตรงๆ “คุณกำลังปฏิเสธผมเหรอ”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะฉันแค่คิดว่าคุณควรได้เจอผู้หญิงที่ดีพร้อมมากกว่าฉัน”
“ผมไม่ได้้าผู้หญิงที่ดีพร้อมผม้าแค่ผู้หญิงคนนี้คนที่ผมรัก”
-รักอย่างนั้นหรือเขารักเธอได้เร็วเช่นนี้เลยหรือ- เธอคิด
“มันเร็วเกินไปคุณอาจกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง”อังวรีบอก
“ผมมั่นใจความรู้สึกของตัวเองว่านี่คือความรักตอนนี้คุณอาจจะคิดว่ามันเร็วเกินไปคิดว่าผมใจง่ายแต่ผมจะทำให้คุณเห็นว่าผมจริงใจกับคุณมากแค่ไหน”
เขาบอกน้ำเสียงจริงจัง หากคนที่รู้จักเขาดีจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่เอาความรู้สึกของคนอื่นมาล้อเล่นรักก็คือรักและเขาจะพิสูจน์ให้เธอได้เห็น
“คือ…ฉัน”
“คุณยังไม่ต้องตอบอะไรผมตอนนี้ผมเชื่อว่าผมจะทำให้คุณรักผมได้”
เขาบอกอย่างมั่นใจ พร้อมจ้องเข้าไปในดวงตาโตกลมคู่งามอีกครั้งครั้งนี้ทำเธอเขินขึ้นมาเลยทีเดียว
เมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มทำตัวไม่ถูกเขาจึงใช้มือเกลี่ยที่รอยแดงที่แก้มเธออีกครั้ง
“เจ็บมั้ย ผมขอโทษ”ปลายนิ้วเกลี่ยเบา ๆอย่างแสนรักตามรอยแดงที่เห่อเป็รอยนิ้วข้างแก้มอย่างสงสาร
“ไม่เจ็บแล้วค่ะคุณจะขอโทษฉันทำไม คุณไม่ได้เป็คนทำให้ฉันเจ็บสักหน่อย”
“ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก”
“คุณจะทำยังไงจะตัวติดฉันตลอดเวลาเลยหรือยังไง”
“ได้มั้ยล่ะครับ”
“ไม่ได้ค่ะนอนพักได้แล้วจะได้หายไว ๆ” เมื่อทนรอยยิ้มพิฆาตของเขาไม่ไหวเธอจึงเปลี่ยนเื่
“อิ้งค์”
“คะ”
“ผมขออะไรคุณอย่างหนึ่งได้มั้ย”
“อะไรคะ ถ้าทำได้จะทำให้”
“เวลาคุยกับผมแทนตัวเองว่าอิ้งค์เหมือนคุยกับคนอื่นได้มั้ยแบบนี้มันเหมือนคุณสนิทกับพวกนั้นมากกว่าผมเลย”
“ก็จริงนิคะคุณเข้าถึงยาก”
“เข้าถึงยาก ตรงไหน”อังวรียิ้มแทนคำตอบ
“ก็ได้ค่ะ ตอนนี้พ่อเลี้ยงต้องนอนพักได้แล้วนะคะอิ้งค์จะไปอาบน้ำก่อนตัวเหนียวมาก”
“ผมยังขอไม่หมดเลย”
“จะขออะไรอีกคะ”
“ไม่อยากให้เรียกว่าพ่อเลี้ยงอยากให้เรียกพี่เขม” อังวรีทำตาโตใส่คนพูด
“ขนลุกค่ะ มันไม่ชินปากขอเรียกว่าคุณเขมแทนแล้วกันนะคะ”
“ครับ”
เขายิ้มอย่างพอใจก่อนเอนตัวนอนลงบนเตียงอย่างว่าง่ายจากนั้นอังวรีจึงเข้าทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวใหม่
หายไปอยู่นานออกมาก็เห็นว่าเขาหลับไปเรียบร้อยแล้วเธอจึงเดินมาห่มผ้าให้ พร้อมยื่นมือมาเช็กอุณหภูมิที่หน้าผากและข้างแก้มให้อย่างเบามือแต่ด้วยพึ่งอาบน้ำมาทำให้มือที่ััเขาเย็นกว่าปกติ ทำคนหลับรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมคว้ามือน้อยรวบเอาไว้
“อุ๊ย ขอโทษค่ะฉันนึกว่าคุณหลับไปแล้ว”
“ผมตื่นเพราะคุณนั่นแหละ”
“ขอโทษค่ะ แค่จะเช็กว่ามีไข้มั้ย”
“ไหน ๆผมก็ตื่นแล้ว คุณช่วยเช็ดตัวให้ผมหน่อยได้มั้ยครับผมเหนียวตัวนอนไม่สบายเลย” -เขาบอกน้ำเสียงออดอ้อนเชียว-เธอคิด
“ค่ะงั้นรอแป๊บหนึ่งนะคะฉันไปหยิบผ้าขนหนูก่อน”
“อิ้งค์ไปหยิบผ้าขนหนูก่อน” เขาแก้คำให้
อังวรียิ้มหวานให้พร้อมกับเตรียมอุปกรณ์สำหรับเช็ดตัวให้คนป่วยจากนั้นก็ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดที่ใบหน้าให้เขาก่อนเลย
“ดีจังที่มีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแลแบบนี้”
“แลกกับต้องมาเจ็บตัวแบบนี้น่ะเหรอคะ”
“ถ้าเจ็บตัวแล้วรู้ว่าคุณเป็ห่วงผมขนาดนี้ได้บอกความรู้สึกของตัวเองออกไป แล้วคุณไม่รังเกียจผมแถมได้ใกล้ชิดกับคุณแบบนี้อีกผมก็ยอม”
“อย่าพูดแบบนี้อีกนะคะ”
มือบางปิดปากไม่ให้เขาพูดต่ออย่างลืมตัวคนได้ใจรีบฉวยโอกาสประคองมือนุ่มนิ่มมาจูบหนึ่งฟอดอย่างชื่นใจ อังวรียิ้มอาย ๆไม่กล้าสบตา เห็นท่าทางเขินอายของเธอแล้วเขาก็เผลอยิ้มออกมารู้สึกเข้าข้างตัวเองว่าเธอก็มีใจให้
“นี่อย่ามาฉวยโอกาสนะคะ”
อังวรีบอกพร้อมดึงมือออกจากการจับกุมของเขาก่อนจะใช้ผ้าขนหนูไล่เช็ดลำคอลงมาที่แขน แผ่นหลัง ก่อนเลื่อนมาเช็ดด้านหน้าััแ่เบาทำอารมณ์บางอย่างในตัวชายหนุ่มผุดขึ้น
ร่างกายส่วนที่หลับใหลเริ่มตื่นตัวนี่ร่างกายเธอมีอานุภาพที่ร้ายแรงต่อเขาถึงเพียงนี้เลยหรือเขาคิด
“ทำไมตัวคุณถึงได้ร้อนขึ้นมาอีกละคะ”เธอถามด้วยความเป็ห่วงเมื่อััถึงไอร้อนที่ทะลุผ้า
“คงเพราะเจอน้ำเย็น ๆร่างกายเลยปรับตัวไม่ทัน”คนคิดไม่ดีแก้ตัว
“แน่ใจนะคะว่าไม่เป็อะไรแต่ถ้ารู้สึกว่าไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอกอิ้งค์นะคะ เข้าใจมั้ย”
“เข้าใจครับ” เขาบอกเสียงนุ่ม พร้อมใช้มือเขี่ยปลายจมูกหญิงสาวอย่างเอ็นดู
“เป็ห่วงผมขนาดนี้ตกลงเป็แฟนกันเลยดีมั้ย”
“ไม่ตกลงค่ะ”
“ไม่ยอมรับก็ไม่เป็ไรผมรอให้อิ้งค์พร้อมก่อนก็ได้”
“เรียบร้อยแล้วค่ะเลิกพูดเรื่อยเปื่อยแล้วนอนได้แล้ว”
“อยู่ข้างๆ จนกว่าผมจะหลับได้มั้ย”
“ค่ะ อย่าเอาแต่พูดหลับตาได้แล้ว”เธอบอกเมื่อเช็ดตัวให้เขาเรียบร้อยแล้ว
1K
