ตอนที่ห้าสิบเก้า วิญญูชนไม่กล่าวถึงวิถีลี้ลับ5
การฝึกวิทยายุทธไม่มีทางลัดและทางการเมืองก็เช่นกัน
ตั๋งฮวงมาที่ห้องหนังสือของตนเองพร้อมกับเริ่มลงนามเอกสารต่างๆ
มือของเขาแม้จะพยายามจะฝึก
สองมือสัมพันธ์จิตใจ
ที่สามารถทำเรื่องราวสองเรื่องในเวลาเดียวกันยังไม่ได้ผลดี
ดังนั้นเขาจึงทำ
เรื่องเดียวกันทั้งสองอย่าง
มือหนึ่งใช้ลมปราณสัมผัสม้วนไม้ไผ่อีกมือหนึ่งคัดลอกอักษระและภาพวาดจากสิ่งที่อีกมือสัมผัสได้
บ่งงานกันทำอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
แม้การแยกประสาทสองมือขัดแย้งของท่านจิวแป๊ะทงนั้นอาจจะส่งผลทำให้การทำงานไม่ค่อยมีประสิทธิภาพเท่าที่ควรหากทำกันคนละเรื่อง
แต่หากเป็นงานที่เรียบง่ายไม่ต้องใช้สมองมากอย่างการคัดลอกและเป็นงานที่เกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กัน
ปริมาณงานที่ได้จะมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว
ตั๋งฮวงใช้การดำนเนชีวิตเป็นการฝึกลมปราณ
ใช้ลมปราณในการสัมผัสและอ่านจตัวอักษะแยกประสาทสัมผัส ออกคำสั่งต่างๆอย่างไม่หยุดยั้ง
มีคำกล่าวว่าท่านประธานประเทศทรัมป์ออกคำสั่งในวันเดียวมากกว่าสองร้อยฉบับ
ตั๋งฮวงทำได้ไม่ถึงขั้นนั้นไม่ใช่เพราะไม่อยากทำแต่เพราะคนที่ทำงานให้ไม่พอ
แต่เขาก็พยายามแก้ปัญหาเช่นนั้นเพื่อเพิ่มจำนวนคนที่เขาใช้งานเรื่อยๆ
มีคนบอกว่า
ช่างรองเท้าสามคนเหนือกว่าขงเบ้ง
แผนการยิบย่อยของผมกว่าสามร้อยแผนการต้องเหนือกว่าขงเบ้งอย่างแน่นอน
นี่คือความสำคัญของอำนาจและทรัพยากร
ช่วงที่ตั๋งตะยังรุ่งโรจน์และยังมีรัศมีความรักจากประชาชนที่ยังไม่ทำอะไรให้ประชาชนเกลียดเสียเท่าไร
ในช่วงนี้คือช่วงที่เขาสามารถออกคำสั่งต่างๆได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
คิดแบบชาวบ้านที่ว่า
มีลูกมากๆก็ต้องมีลูกสักคนที่พึ่งพาใช้การได้
ว่าพวกเขาเดิมพันว่าลูกที่พวกเขามีสิบกว่าคนจะผ่านภับพิบัติการเกณฑ์ทหาร ฝูงโจรบุกเข้าปล้น ฯลฯ
สารพัดอย่างมาจนสามารถรอดชีวิตเลี้ยงพวกเขาในวัยชราได้เพราะมีลูกหลานให้มากเข้า
แต่คำสั่งของผมเป็นแค่แผนการเรียบง่าย
เพราะผมพยายามทำให้มันเรียบง่ายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่มีจำนวนมหาศาลที่ผมส่งคนไปทำงานล่วงหน้า
ต่อให้ 99.99% ของคนที่ผมส่งไปทำงานและแผนการของผมล้มเหลว
อย่างน้อยก็ยังมี 0.01% ที่ผมพอจะฝากความหวังเอาไว้ได้
แต่ต้องรีบลงมือก่อนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
กริ๊ง ผมสั่นกระดิ่ง
นายทหารรับใช้ของผมเข้ามาหาผม
“เอาเอกสารเหล่านี้ไปส่งตามที่ข้าระบุไว้”
“ขอรับนายน้อย”
นายทหารนี้คือคนบ้านเดียวกันกับตั๋งโต๊ะเรียกว่าคือญาติกันก็ว่าได้
แน่นอนไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ทรยศ
แต่อย่างน้อยหากเราใช้งานเขาและคอยจับตาดูตลอดก็น่าจะลดโอกาสของการที่จะมีการติดต่อกับคนอื่นไปบ้าง
ผมสูดลมหายใจเมื่อเห็นนายทหารนั้นควบม้าไปอย่างรวดเร็ว
แสดงถึงอำนาจของตั๋งโต๊ะที่สามารถควบม้าเร็วส่งเอกสารต่างๆได้แม้แต่ในเมืองหลวง
นี่คืออภิสิทธิ์ของอำนาจแม่ทัพใหญ่และคนที่กุมอำนาจราชสำนัก
ซึ่งผมพยายามใช้มันในตอนที่ยังมีมันอยู่นี่ล่ะ
ผมกลับมาคัดลอกตำราอีกครั้งเพื่อคอยกาเซี่ยงมาและคอยปรึกษาเรื่องราวต่อไป
การเขียนและการคัดลอกตำราของผมรวดเร็วและลื่นไหลขึ้นเรื่อยๆ
น้ำหมึกจากพู่กันค่อยๆเชื่อฟังลมปราณของผมมากขึ้นเรื่อยและลมปราณของผมบังคับขนพู่กันไม่ให้เสียทรงขณะที่เขียนตัวอักษร
เปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตให้เป็นการฝึกฝนนี่ล่ะตัวผม