เยว่สือค่อยๆใช้มือชันลุกออก แต่ก็ขยับออกเล็กน้อยและดึงิอันขึ้นมานอนกอดกันบนเตียง
“เ้ารู้ได้อย่างไร” เขาถาม
“ข้าแอบตามเ้าไป และได้ยินท่านหมอพูด” นางอ้อมแอ้มตอบไม่เต็มเสียง
แต่ยามนี้เขาตัดสินใจจะโยนทุกอย่างทิ้ง ไม่สนใจจะดุด่านางอีกในเมื่อนางโง่เขลาเช่นนี้ เขาตีตัวออกห่างอยู่หลายปีก็ไม่เป็ผลตอนนี้เขาตั้งใจจะคว้านางไว้ แม้ในใจจะหวาดกลัวและเสียใจที่ไม่กล้าหาญมากพอจะคว้านางมาก่อนหน้านี้ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้ไม่สายเกินไป
“เ้า..ไม่รังเกียจข้าหรือ?” เขาถามเสียงเบา
“ข้ารักเ้า” ิอันยังคงหนักแน่น
“ข้า..น่ารังเกี..!” ิอันรีบยกมือปิดปากเขา
“เ้างดงาม ไม่มีที่ใดเปื้อนมลทิน เ้ายังคงเป็เ้า และข้ารักเ้ารักทั้งหมดที่เป็เ้า” นางพูด
ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่ใกล้มอดเยว่สือมองตาที่สาดประกายเจิดจ้าของิอัน เขาตื้นตันในอกจนหายใจไม่สะดวกได้แต่ดึงหญิงสาวที่กล้าหาญตรงหน้ามากอด ภาวนาให้ตัวเองมีเวลามากขึ้น
“ไม่เสียใจแน่ใช่หรือไม่?” เขาเสียงสั่นจะร้องไห้อีกครั้ง
ิอันส่ายหัวบอกเขาว่าไม่เสียใจ
....และทั้งสองก็เงียบไปครู่หนึ่ง
“ท่านแม่ของเ้าล่ะ เ้าบอกนางหรือยัง?”
“นาง....นาง..ตายแล้ว” เสียงของเขาเบาแทบกระซิบ
เยว่สือกอดิอันแน่นขึ้น ิอันได้แต่ใไม่รู้ว่าสิ่งใดคือเื่จริงเื่เท็จ ท่านแม่ของเยว่สือเป็ถึงพระสนม หากนางตายเหตุใดไม่มีข่าวคราวเลย แต่ิอันก็เชื่อเขา ได้แต่ยื่นมือไปลูบหลังเขาปลอบประโลม
“นานแล้วหรือ?” ิอันถาม
“สามสี่เดือนได้” เขาตอบเสียงเบา
“อือ...ข้าอยู่นี่”
และเขาก็กอดนางแรงขึ้น
“แล้วเื่ถูกพิษของเ้าล่ะ นานเท่าไหร่แล้ว” ิอันเปลี่ยนเื่
“ตลอดมา” เขาตอบเสียงสั่นเล็กน้อย
ไม่ต้องอธิบายิอันก็เข้าใจว่าตลอดมาหมายถึงั้แ่เมื่อใดมิน่าเล่า คนเก่งเช่นเขาถึงจู่ๆก็ไม่สามารถฝึกวิชาดาบตัดวายุของสำนักตวนอู่ท่านพ่อก็บอกเพียงว่าเขาาเ็ภายใน ไม่มีกำลังมากพอจะฝึกได้ที่แท้เขาถูกวางยาพิษ เ้าปีศาจฮ่องเต้นั่นถึงขั้นวางยาเขา!!
ิอันยิ่งคิดยิ่งโมโหตัวเองที่ไม่เคยสังเกตเห็นหากนางสังเกตให้ดีกว่านี้ บางทีเขาไม่ต้องทนทุกข์ั้แ่ต้นบางทีอาจยังพอมีทางช่วย นางเคยคิดว่าเหตุใดเขาไม่ฆ่าเ้าปีศาจนั่นให้ตายๆไปเสียที่แท้เขาแทบไม่มีแรงจะจับกระบี่ ที่เขายังมีชีวิตอยู่เขาต้องอดทนมากเพียงใดกัน
“เจ็บหรือไม่?” ิอันถาม
เยว่สือส่ายหัว
ิอันรู้ว่าตัวเองถามเื่ไม่เป็เื่ไปเสียแล้ว เขาจะไม่เจ็บได้อย่างไรจึงพยายามเปลี่ยนเื่อีกครั้ง
“เ้าเคยรักข้าบ้างหรือไม่?” ิอันถามเื่ที่นางอยากรู้บ้าง
เยว่สือเงยหน้าขึ้นมามองนางมองตาเพื่อดูว่านางถามจริงหรือเพียงอยากเปลี่ยนเื่ แต่สิ่งที่เขาเห็นเขาสรุปว่านางเพียงอยากเปลี่ยนเื่ แต่พอถามไปแล้วก็อาจจะอยากรู้ขึ้นมาจริงๆเพราะต่อให้ภายในห้องจะสว่างไม่มาก แต่เขาก็ยังคงเห็นว่านางหน้าแดงไปจนถึงคอเยว่สือจึงยิ้มออกมาในที่สุด หัวเราะขำขันความพยายามกล้าของหญิงสาวตรงหน้า
“เ้า...ยิ้มแล้วงดงามมาก” ิอันตาโตหลงใหลกับรอยยิ้มของเขาเขาช่างงดงามมากจริงๆ ขนาดปกติเขาไม่ยิ้มแย้มผู้คนต่างรู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็อะไรกับฮ่องเต้ แต่ก็ยังมีหญิงสาวหลายคนไม่ยอมรับและไล่ตามเกี้ยวเขา
เยว่สือกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากมองดูอันอันของเขาหลงใหลเขาด้วยหัวใจที่สั่นระรัว เขาดึงนางมากอด
“เ้าโง่หรือ ไม่เคยรู้เลยหรือว่าข้าเป็อะไรไม่รู้หรือว่าตอนนี้ข้ารู้สึกเช่นใด อยากทำสิ่งใด?” เขาตัดพ้อด้วยความเ็ป
“ทำอะไร เ้าหมายถึงสิ่งใด?” ิอันแม้จะกล้าหาญแม้จะเคยเห็นเื่เช่นนั้น แต่นางยังคงเป็เพียงหญิงสาวไร้เดียงสาไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาเลย
เขาซุกหน้าเข้าไปจูบซอกคอของิอันเบาๆนางตัวแข็งค้างและรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงสิ่งใด ทันทีที่รู้ตัวนางก็หายใจติดขัดและตัวแข็งกว่าเดิมเยว่สือคิดถึงคืนนั้นที่นางได้เห็นเื่เลวร้ายของเขา เขาคิดว่านางอาจกลัวเื่เช่นนั้นจึงผลักตัวนางออก และลูบหัวของนางอย่างปลอบโยน
“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่เป็ปีศาจของเ้าหรอก” เขาพูดยิ้มเศร้าๆ
“เ้าไม่เป็หรือ แม้ว่าข้าจะอยากให้เป็น่ะหรือ?ข้าอ่านหนังสือมาแล้วคนจะเป็สามีภรรยาต้อง..เข้าหอ..ทำเื่....สามีจะกลายเป็ปีศาจหิวโหยภรรยาอยู่เสมอข้าอยากเป็ภรรยาของเ้า ข้าอยากให้เ้าเป็..สามี” ิอันก้มหน้าพูดอย่างเขินอาย
“เ้า...เ้าพูดอะไร ข้า...” เขาทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน
เหตุใดเขามีคนที่รัก้าเขา แต่เขากลับไม่อาจเขาดีใจได้เพียงครู่ เขาก็ต้องเสียใจอีกแล้วหรือ จู่ๆเขาก็หน้าซีดพูดสิ่งใดไม่ออกอยากจะะโด่าทอโชคชะตาก็ทำไม่ได้ ได้แต่ด่าตัวเองที่ไร้เรี่ยวแรงและกำลังมากเกินไป
“ไม่ว่าเ้า้าสิ่งใด ข้าให้ได้ทั้งนั้น” ิอันรีบพูดและโถมตัวเข้าไปกอดเขาหลังจากที่เห็นว่าเขาทำหน้าตาหวาดกลัวอีกครั้ง พร้อมกันนั้นแสงสว่างในห้องก็มอดดับลงเยว่สือรู้สึกดีใจที่ไม่ต้องทนมองหน้านางด้วยความอัปยศ
“ข้า..ต่อให้อยากทำก็ทำไม่ได้ ข้าหิวโหย แต่ไม่อาจกลืนกินข้า....เป็..ขันที..นานแล้ว” เยว่สือกัดฟันพูด
“ข้าไม่ใส่ใจ” ิอันพูดด้วยความจริงใจ
“แต่ข้าใส่ใจ!” เขาพูดเสียงดัง ดึงหญิงสาวมากอดไว้แน่น
307
