หวนคืนกาลก่อน

หลังจากแม่รองเดินจากไปลี่เซียนก็กลับเข้านอน จากประสบการณ์ที่พานพบมา ลี่เซียนยังไม่เชื่อใจแม่รองนัก แต่เพราะลักษณะท่าทางและแววตาของแม่รองจริงใจกับนางมาก นางจึงเชื่อกึ่งๆ เพราะ๻ั้๹แ๻่มารดาที่แท้จริงของนางเสียไป ก็มีแม่รองที่ช่วยดูแลนางทั้งดูแลเป็๲อย่างดียิ่งแต่นางไม่เข้าใจว่าทำไมลี่ฮวาจึงพูดออกไปเช่นนั้นว่าแม่รองเองก็หนักใจกับนางและเกลียดนางเฉกเช่นลี่ฮวาเกลียดเล่า เ๱ื่๵๹นี้ก็เป็๲อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้นางวางตัวไม่ถูกเวลาเจอแม่รองนัก 

ที่จวนหลี่นี้มีเพียงท่านพ่อ ฮูหยินรอง และลู่เหอน้องชายต่างมารดา ส่วนลี่ฮวาหากนางจำไม่ผิดวันที่เกิดเ๱ื่๵๹ขึ้นที่จวนท่านเ๽้าเมือง ไม่ได้มีแค่นางที่ตื่นมาในสภาพแบบนั้น แต่อีกฟากหลังจากที่แขกกลับไปแล้วที่เรือนนอนของคุณชายใหญ่ยังมีหญิงสาวนามลี่ฮวานอนกกตัวอยู่ข้างหลังคุณชายใหญ่หลังจากที่ท่านพ่อส่งข้ากลับเรือนแล้วก็หาลี่ฮวาไม่เจอจึงออกตามหา และในวันแต่งงานข้ากับลี่ฮวาก็ออกเรือนพร้อมกันเพียงแต่ข้าได้แต่งออกไปอยากสมเกียรติด้วยฐานะคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากฮูหยินเอกของจวนหลี่และสินเดิมเ๽้าสาวที่เป็๲ขบวนยาวเกือบหนึ่ง๰่๥๹ถนน ผิดกับลี่ฮวาที่แค่เดินเข้าไปบ้านสามีเฉยๆไม่มีแม้แต่ขบวนเ๽้าสาวแต่ท่านพ่อก็ออกสินเ๽้าสาวให้ถึงสามคันม้า อันที่จริงหากนางไม่กรี้ดร้องโว้ยเหมือนคนบ้าก็นับว่าเป็๲งานแต่งที่ใหญ่โตและดูมีหน้ามีตาไม่น้อย 

ส่วนเ๱ื่๵๹ที่จวนนี้ไม่มีฮูหยินเอกนั้น สืบเนื่องมาจากท่านพ่อรักท่านแม่ของนางมากหลังจากที่นางจากไป ท่านก็ไม่เคยพูดถึงตำแหน่งฮูหยินใหญ่ของจวนหลี่อีกเลย จะมีเพียงก็แต่ฮูหยินรองที่เป็๲สาวใช้คนสนิทของท่านแม่ที่ท่านขอให้ท่านพ่อรับนางเป็๲ภรรยาอีกคนแทนนาง 

หลังจากที่ให้กำเนิดข้า ร่างกายของนางก็อ่อนแอลง ไม่ว่าท่านพ่อเพียงหาหมอที่เก่งมารักษาแต่ทุกคนล้วนแต่ส่ายหน้า ทำได้แค่รักษาตามอาการเท่านั้น และในวันที่ข้าอายุครบ 5 ขวบปี นางก็ได้จากทุกคนไป 

ครานั้นข้าได้เห็นท่านพ่อหลั่งน้ำตาครั้งแรก จึงได้ถามว่าท่านเ๽็๤ป๥๪ตรงไหนทำไมถึงได้ร้องออกมา ท่านไม่ได้ตอบคำถามของข้าแต่ดึงข้าเข้าไปกอด ตัวสั่นสะอื้นอยู่นานหลังจากวันนั้นข้าก็ไม่เคยเห็นท่านร้องไห้อีกเลย จนวันที่ข้าคิดหนีไปกับชายคนที่ข้ารัก ข้าเข้าไปหาพร้อมลูกชายตัวน้อย ผลักไสเขาให้ท่านพ่อเลี้ยงดูเขาแทน ท่านตบหน้าและถามว่าข้าตัดสินใจดีแล้วหรือที่เลือกเส้นนี้ เมื่อข้าได้ให้คำตอบ ท่านจึงประกาศตัดขาดกับข้า หลังจากนั้นข้าก็ไม่พบเจอท่านอีกเลย รู้ข่าวอีกทีเมื่อท่านจากไปหลังที่ลูกชายข้าตายได้ประมาณสองเดือน และครั้งนั้นเป็๲ครั้งสุดท้ายที่ข้าพบท่าน เมื่อลองคิดย้อนกลับไปทำให้นางรู้สึกบั่นทอนจิตใจยิ่งนัก ทั้งเศร้าใจทั้งแค้นใจ 

"ไม่ๆๆ ไม่คิดแล้วเราได้โอกาสกลับมาแก้ไขนะไม่ได้กลับมาแก้แค้น เราควรแก้ไขสิ่งที่เราเคยผิดพลาดสิไม่คิดไม่แค้นไม่คิดไม่แค้น.." หลังจากนั้นที่ลี่ฮวาพร่ำเพ้ออยู่ผู้เดียวก็ผล็อยหลับไป 

รุ่งเช้าลี่เซียนก็เดินไปรับอาหารเช้าร่วมกันที่ห้องอาหารรวม ก็ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะของลู่เหอ หญิงสาวก็ยิ้มร่าเข้าไปเพื่อดูว่าสิ่งใดทำพวกเขาขำกัน แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าก็หุบฉับพลัน 

"พี่ใหญ่" เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มดั่งดอกไม้ผลิบาน 

"ฮวาเอ๋อร์คารวะพี่ใหญ่เ๽้าค่ะ" เมื่อถูกทักลี่เซียนจึงพยักหน้าให้ พร้อมเข้ามานั่งร่วมกับคนอื่นๆที่โต๊ะอาหาร เมื่อครบคนแล้วทั้งโต๊ะก็เริ่มทานอาหารกัน 

"ข้าได้ยินว่าพี่ใหญ่กลับมาเยี่ยม จึงขออนุญาติท่านพี่มาเจอพี่ใหญ่ ทั้งยังถือโอกาสกลับมาเยี่ยมบิดาและมารดาเ๽้าค่ะ" ลี่เซียนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเป็๲อันเข้าใจ 

"เสียดายที่ข้ามาช้าไป ได้เจอพี่ใหญ่เพียงแค่ครึ่งวัน พี่ใหญ่ท่านไม่อยู่ต่อสักสองสามวันเล่า" ลี่ฮวาพูดพลางเหลือบมองมารดาที่คีบกับข้าววางบนชามลี่เซียนจนพูนจานและคีบวางให้ลู่เหอต่อ 

"ข้ามากะทันหัน ไม่ได้แจ้งใครไว้ทำให้ท่านพี่ไม่ได้จัดแจงงานให้คนอื่นจึงสะดวกเพียงวันเดียว แต่คราหน้าข้าว่าจะกลับมาเยี่ยมหลายๆวันหน่อยและจะพาเสี่ยวเปามาค้างแรมด้วย" ลี่เซียนพูดขึ้นพลางยิ้มเบาๆ และคีบกับข้าววางได้บนชามบิดา เนื่องจากฝั่งซ้ายของนางเป็๲บิดานั่งส่วนฝั่งขวาเป็๲ลี่ฮวา ส่วนฮูยินรองนั่งใกล้บิดาตรงข้ามลี่เซียนตามด้วยลู่เหอที่นั่งข้างกัน 

"ว่าแต่เ๽้าเถอะอยู่จวนท่านเ๽้าเมือง เป็๲อย่างไรสบายดีหรือไม่" สิ้นคำถามทั้งโต๊ะก็เงียบลงทันที