ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 97 ผีเสื้อดำทอง

   “ถึงเวลาตายของแกแล้ว!” สายฝนกล่าว จากนั้นก็ดึงสลักระเบิดออก วินาทีถัดมา ระเบิดพลันถูกโยนเข้าไปในปากหนอนโคตรยักษ์ เป็นตอนนั้น อักษรลี้ลับ“สับสน”และ“ทนทาน”กลางหลังสายฝนเคลื่อนที่มารวมกัน เกิดเป็นความหมายใหม่ “คงกระพัน” นั่นคือความหมายใหม่ ทนทานต่ออาวุธทั้งมวล!

   ตูมมมมมม!!!

   เมื่อระเบิดเข้าปากหนอนโคตรยักษ์ มันก็ระเบิดด้วยความรุนแรง นี่คือสิ่งของจากแอปพลิเคชัน[ร้านค้า]ของโทรศัพท์เทพเจ้า มันไม่ใช่ระเบิดธรรมดาทั่วไป มันสามารถระเบิดระดับหนึ่งให้ตัวแตกได้อย่างง่ายดาย สิ่งของจากแอป[ร้านค้า]ไม่มีอะไรที่ธรรมดาสามัญ

   แรงระเบิดได้ทำให้หนอนโคตรยักษ์ตัวแตกตาย การโจมตีก่อนหน้านี้ของมันถูกระเบิดสลายหายไปหมด สายฝนซึ่งอยู่ใกล้กับหนอนโคตรยักษ์ได้รับแรงระเบิด ร่างเขาจึงแดงไปทั่วทั้งตัว บางส่วนของร่างกายเกิดบาดแผล โชคดีมาก เพราะสายฝนใช้ความสามารถของอักษรลี้ลับ“คงกระพัน” ระเบิดเลยไม่อาจทำอะไรเขาได้ ระเบิดก็นับเป็นอาวุธ

   ‘ระเบิดจากแอปร้านค้าแม่งโคตรอันตราย!’ สายฝนตกตะลึงหลังเห็นความแข็งแกร่งของระเบิดที่ซื้อมาจากร้านค้า เขาไม่คาดคิดว่ามันจะแข็งแกร่งขนาดนี้ เดิมสายฝนตั้งใจให้หนอนโคตรยักษ์โดนระเบิดก่อน ต่อจากนั้นก็โจมตีใส่มันไม่ยั้ง ใครจะคิดล่ะว่าเพียงแค่ระเบิดลูกเดียวฝ่ายนั้นจะตายไปอย่างง่ายๆ

   ‘เดี๋ยวนะ! อัญมณีอำนาจของฉันล่ะ? ไม่ใช่ว่ามันถูกแรงระเบิดทำลายไปแล้วเหรอ?’ ฉับพลันสายฝนฉุกคิดขึ้นได้ เขาค่อยๆขยับร่างกายไร้เรี่ยวแรงเดินตามหาอัญมณีอำนาจ เดินอยู่สองสามนาที สุดท้ายร่างสายฝนก็ล้มลงกับพื้น เวลานี้เขาไม่มีแรงเหลือแม้แต่น้อย แรงระเบิดอาจไม่สามารถทำให้เขาตายได้ แต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบอะไรกับเขาเลย

   ‘บ้าเอ้ย! แรงฉันหายไปไหนหมดวะ?!’ สายฝนกล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ภายในใจ ภายนอกเขากำลังพยายามขยับนิ้ว น่าเสียดาย แรงเขาเวลานี้ยังไม่พอให้สามารถขยับนิ้วได้เลยด้วยซํ้า หากตอนนี้ศัตรูปรากฏตัวขึ้น สายฝนคงไม่มีทางรอดชีวิต

   ‘พอ!’ สายฝนเลิกพยายามขยับนิ้ว ต่อให้ขยับจนตายมันก็ไม่มีทางขยับ เขาตัดสินใจรีบฟื้นฟูเรี่ยวแรงที่หายไป เข้าสู่สภาวะสงบเป็นผลให้เรี่ยวแรงฟื้นฟูเร็วกว่าเดิม ทว่าถึงจะฟื้นฟูเร็วกว่าเดิมแต่มันก็ยังใช้เวลานานอยู่ดี คาดว่าแม้เวลาจะผ่านไปหลายชั่วโมง สายฝนก็ยังไม่สามารถขยับร่างกายได้

   ‘ถ้าตอนนี้เหมือนตอนสู้กับโกเลมนํ้าแข็งจะดีมาก’ สายฝนนึกย้อนกลับไปในอดีต การต่อสู้ระหว่างเขากับโกเลมนํ้าแข็ง เขาจำตอนนั้นได้ ตอนที่เขาใช้ดาบเพลิงโลกันตร์ครั้งแรก จู่ๆเขาก็ได้รับพลังมหาศาลไม่ทราบที่มา

   ‘คิดไปมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันได้รับพลังมหาศาล’ สายฝนส่ายหัวในใจ สายตาเขาจับจ้องไปยังพระจันทร์สีเลือด ความรู้สึกเหมือนกับกำลังจะโชคร้ายเกิดขึ้นในใจ ปิดเปลือกตาลง เขาไม่อยากมองมันอีกต่อไป เกรงว่ากระทั่งเขาก็ยังต้องเก็บไปเป็นฝันร้ายหากมองไปนานๆ

   เวลาไหลอย่างรวดเร็ว ตอนนี้สิบชั่วโมงได้ผ่านไปแล้ว สายฝนเริ่มมีแรงขยับนิ้ว แต่ก็แค่นิ้วเท่านั้น ส่วนอื่นของร่างกาย สายฝนไม่มีแรงพอจะขยับ

   ‘ฟู่วว~ ตอนนี้ถ้ามีศัตรูปรากฏตัวขึ้น ฉันได้ตายแน่ๆ’ สายฝนถอนหายใจภายในใจ เป็นเวลานั้น ผีเสื้อสีดำทองพลันเข้าสู่การมองเห็นของเขา สายฝนรู้สึกกระวนกระวาย เป็นผลให้สภาวะสงบนิ่งหายไป สิ่งมีชีวิตในมิติเร้นลับแห่งนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ผีเสื้อสีดำทองตัวนี้ก็น่าจะไม่ใช่ผีเสื้อธรรมดา บางทีมันอาจเป็นระดับหนึ่งก็ได้

   ‘เชี่ย! ฉันไม่สามารถปกป้องตัวเองได้เลย แม้แต่ระดับศูนย์จุดห้าก็ยังจัดการฉันในตอนนี้ได้’ สายฝนจับจ้องผีเสื้อสีดำทองไม่วางตา โชคดีมาก ผีเสื้อดำทองไม่ได้ทำร้ายเขา มันบินวนเวียนอยู่รอบๆร่างกายสายฝน บางครั้งมันก็บินมาเกาะที่หน้าเขา

   ‘ผีเสื้อตัวนี้แปลก มันมาอยู่ในทะเลทรายได้อย่างไร? แปลกจริงๆ’ สายฝนเกิดความสงสัย

   เวลาล่วงเลยไปอีกครั้ง เวลาผ่านไปสามสิบชั่วโมง ในชั่วโมงที่สิบ สายฝนไม่สามารถทนความเหนื่อยล้าได้ เขาเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

///

   “อืมอา” สายฝนส่งเสียงแปลกๆออกมา ขณะเดียวกัน สติก็ค่อยๆชัดเจนขึ้น เปลือกตาทั้งสองเปิดออกเผยให้เห็นดวงตาคู่สีทองซึ่งส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด สิ่งแรกที่สายฝนเห็นคือพระจันทร์สีเลือดบนท้องฟ้า

   “ฉันเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย? เวลาผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว? พระจันทร์สีเลือดยังไม่หายไปอีกเหรอ?” สายฝนพึมพำเบาๆกับตนเองพลางใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่ง เพราะร่างกายได้พักผ่อนไปแล้วหลายชั่วโมง เรี่ยวแรงจึงฟื้นฟูกลับคืนมา

   เมื่อลุกขึ้นนั่งสำเร็จ สายฝนก็มองสำรวจรอบข้าง แรงระเบิดได้ทำลายหินเรืองแสงสิบก้อนไปแล้วรอบข้างเลยมืด ทว่านั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับสายฝน ด้วยสายตาระดับหนึ่ง ความมืดไม่ส่งผลใดๆต่อเขา

   “ผีเสื้อแกยังอยู่อีกเหรอเนี่ย?” สายฝนกล่าว เขาสะบัดมือไปมาไล่ผีเสื้อออกไป ผีเสื้อทองดำยังคงบินวนเวียนรอบตัวสายฝน คล้ายกับว่ามันจะไม่ยอมจากเขาไปง่ายๆ ผีเสื้อตัวนี้แปลกจริงๆ สายฝนคิดเช่นนั้น

   ‘มาดูกันว่าแกจะเป็นตัวอะไร?’ สายฝนลุกขึ้นยืนเดินหาโทรศัพท์เทพเจ้าที่หล่นพื้นตอนต่อสู้กับหนอนโคตรยักษ์ หาอยู่หลายนาที ท้ายที่สุดก็หาเจอ หยิบขึ้นมาจากนั้นก็กดเข้าโปรแกรม[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]

   ผีเสื้อดำทองถูกถ่ายรูป สายฝนใช้สายตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้า แอปพลิเคชัน[ข้อมูลชีวิต]เปิดขึ้น ข้อมูลตัวอักษรปรากฏ

///

นาม:ผีเสื้อเทพธิดาราตรี

เพศ:หญิง

เผ่าพันธุ์:ผีเสื้อราตรีศักดิ์สิทธิ์

ร่างกาย:ไม่ทราบ

อายุ:10ปี

ระดับ:13 เทพธิดาราตรี

ทักษะ:ไม่ทราบ

สายเลือด:เทพเจ้าแห่งผีเสื้อทั้งมวล (ความบริสุทธิ์73.89%)

พรสวรรค์:ไม่ทราบ

///

   ‘เชี่ย!!!’ สายฝนตกตะลึง ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง ไม่สามารถหุบลงได้ มองผีเสื้อดำทอง ไม่สิ คงต้องกล่าวว่าผีเสื้อเทพธิดาราตรีถึงจะถูก สายฝนมองผีเสื้อเทพธิดาราตรีด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ระดับสิบสาม! ผีเสื้อตัวนี้เป็นถึงระดับสิบสาม!

   “นี่เธอรู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ใช่มั้ย?! ทั้งๆที่เธอก็รู้ว่าฉันกำลังตรวจสอบเธออยู่แต่ทำไมเธอไม่ต่อต้าน? แม่ง!” มองผีเสื้อเทพธิดาราตรีบินไปมาอย่างสนุกสนาน สายฝนถึงกับหัวเสีย ‘บ้าจริง! ทำไมฉันโชคร้ายแบบนี้? ระดับสิบสาม! ทำไมฉันต้องเจอระดับสิบสาม! สิ่งมีชีวิตระดับนี้สามารถฆ่าฉันได้เพียงแค่คิด!’

   ได้ยินคำกล่าวสายฝน ผีเสื้อเทพธิดาราตรีก็ตัวสั่นเล็กน้อยราวกับว่าเธอกำลังหัวเราะอยู่ สายฝนเห็นแบบนั้นก็หัวเสียยิ่งกว่าเดิม ทำไมตัวเขาต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย?

---

บทที่ 97 ผีเสื้อดำทอง