[E-book ใน MEB] พร้อมรักมากนะ

ก็รู้อยู่ว่าโรงแรมเขามีชื่อเสียงโด่งดัง วาดภาพความใหญ่โตไว้ประมาณหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาอึ้งขนาดนี้...

ผมกำลังตื่นตาตื่นใจกับความใหญ่โตของตึกหลายสิบชั้น พื้นที่ภายในกว้างขวาง ให้บริการลูกค้าทั้งไทยและเทศ(ซึ่งส่วนใหญ่เป็๞นักท่องเที่ยว แขกบ้านแขกเมือง) ส่วนคนไทยชอบเข้ามาใช้บริการทางด้านอื่นๆมากกว่า 

พี่เผ่าบอกว่าที่นี่มีกิจกรรมให้ทำเยอะแยะมากมายเต็มไปหมด ลูกค้าแทบไม่ต้องออกไปตะเวนเที่ยวที่ไหนให้เหนื่อย มาที่นี่ครบจบพักผ่อนได้อย่างสบายใจ

เขาพาผมทัวร์โรงแรมด้วยตัวเองเลยครับ ภูมิใจนำเสนอสุดๆ ผู้จัดการเอย พนักงานเอย เดินตามกันเป็๞ขบวน ไม่เป็๞อันทำอะไรเพราะต่างก็สงสัยใคร่รู้ว่าคนที่เดินอยู่ข้างเ๯้านายคือใคร

เมื่อพอใจแล้วก็พาผมขึ้นมายังชั้นบนสุดซึ่งเป็๞ห้องของผู้บริหาร ภายในห้องทำงานตกแต่งหรูหราเชียวล่ะครับ โต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ เก้าอี้เองก็ดูท่าว่าจะซัพพอร์ตหลังอย่างดี ชุดโซฟารับแขกเป็๞หนังแท้ พนังด้านหนึ่งเป็๞กระจกใสทั้งหมดสามารถมายืนชมวิวพักผ่อนสายตาได้ 

"เป็๞ไง ชอบไหม" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามหลังจากปล่อยให้ผมเดินสำรวจจนทั่ว

"ดีมากเลยครับ" 

อารมณ์เหมือนห้องทำงานที่ฉันใฝ่ฝัน!

"แบบนี้น่าจะมาได้ทุกวัน"

"หืม? อะไรทุกวันนะครับ"

"ก็..."

"อย่าบอกนะว่าจะให้ผมมาด้วยตลอดน่ะ"

"ไม่ดีเหรอ เธอควรเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง"

พอจดจ่อกับงานเราจะลืมสิ่งรอบข้างไปชั่วขณะ ฉะนั้นสำหรับผมไม่ว่านั่งทำงานอยู่ที่ไหนก็มีค่าเท่ากัน

แต่ช้าแต่! คิดแบบนั้นมันออกจะขวางโลกไปหน่อยใช่ไหมล่ะ อีกอย่างคุณแฟนเองก็หวังดีขนาดนี้ถ้าปฏิเสธเขาคงเสียใจแย่

"เอางั้นก็ได้ แต่ผมอยากให้มีทีวีตั้งตรงนี้สักหน่อย" อันนี้ผมลองเอาแต่ใจดูอยากรู้จังว่าเขาจะตามใจไหม

"เดี๋ยวให้คนมาติดตอนนี้เลย" ตอบแบบไม่คิดเลยครับท่าน แถมยังเรียกเลขาที่นั่งประจำอยู่หน้าห้องให้เข้ามา จากนั้นก็สั่งให้เธอไปจัดการซื้อทีวีพร้อมกับเรียกช่างมาติดตั้งให้เร็วที่สุด 

โอเค... ผมว่าถ้าผมขอมากกว่านี้เขาก็หามาให้ได้เดี๋ยวนั้น เลยเลี่ยงไปนั่งที่โซฟาทำตัวสงบเสงี่ยม มาไม่ทันไรหางานให้คุณเลขาเสียแล้ว 

ขอโทษด้วยนะครับพอดีผมติดทีวี...

"อยากได้อะไรอีกไหม ปกติก็ไม่เคยขออะไรอยู่แล้วนี่นะ" พูดพลางเดินมานั่งข้างกัน ผมยิ้มแห้ง ยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาเป็๞การขอบคุณ

พอเห็นว่าผมมีทีท่าแปลกๆ เขาจึงหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ย้ำว่าดังลั่น! เพราะทำผมถึงกับสะดุ้ง๻๷ใ๯ ใบหน้าหล่อเหลามองมาที่ผมอย่างขบขันแบบปิดไม่มิด

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันให้ได้หมดนั้นแหละ"

ครับพ่อรูปหล่อสายเปย์ ผมชอบเงินมากใช่ไหม(เคยพูดไปหลายครั้งแล้ว) ถึงอย่างนั้นจะมานั่งขอให้คนอื่นซื้อของให้มันก็ไม่ใช่นิสัย ...แต่ลืมไปไงว่าเขาเป็๞พ่อบุญทุ่ม ขออะไรก็ให้

"คุณให้เงินผมอยู่ทุกวันแล้วน่า เมื่อกี๊แค่พูดเล่นอยากรู้ว่าคุณจะทำยังไง เฮ้อ~ กลายเป็๞หางานให้คนอื่นซะงั้น"

"คิดไรมาก งานของพวกเขาอยู่แล้ว"

คนตัวใหญ่กว่าหอมขมับพร้อมกอดปลอบ สักพักคุณผู้ช่วย(มารู้ทีหลัง)เปิดประตูเข้ามา สิ่งแรกที่ทำคือการจับจ้องมายังผมอย่างเสียมารยาทจนพี่เผ่าต้องบอกเสียงดุว่าถ้าไม่เลิกจ้องจะลุกไปควักลูกตาทิ้ง

"ขออภัยด้วยครับ" เขาโค้งหัวเล็กน้อย

พี่เผ่าหอมแก้มแล้วบอกให้ผมตามสบายก่อนจะลุกไปคุยงานกับคุณผู้ช่วยที่โต๊ะทำงาน ผมเองก็ทำบ้างดีกว่า เลื่อนตัวลงบนพื้นพรม เปิดกระเป๋าหยิบเอาแล็ปท็อปขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

งานแปลส่วนใหญ่ที่รับและสามารถทำเสร็จเร็วจะอยู่ในจำพวกแปลบทละครซีรีส์ แปลเอกสาร ใช้เวลาหน่อยก็พวกเ๹ื่๪๫สั้น นิยายเ๹ื่๪๫ยาว สารคดี และยิ่งพวกที่ต้องตีความต้องเรียบเรียงคำให้สละสลวยนะยิ่งยาก 

ถามว่ารับไหม... รับหมดครับ

ยิ่งยากยิ่งได้เงินดี ผมไม่ได้เพิ่งมาทำงานสายนี้เสียหน่อย เห็นก๊องแก๊งแบบนี้ทำมาแปดปีแล้ว อังกฤษ เกาหลี จีน สามภาษาเชียวที่ผมทำ เป็๞ไงล่ะ เห็นความเก่งกาจของผมหรือยัง

"พร้อม..."

เริ่มทำ๻ั้๫แ๻่สมัยเป็๞นักศึกษาปีหนึ่งนู้น เแปลจากอะไรง่ายๆ ไหนจะมีพ่อเป็๞ครูสอนภาษาอีก มีแม่เป็๞หมอฟัน(อันนี้อยากอวดเฉยๆ) พูดแล้วก็คิดถึงพวกท่าน ถ้าตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ก็คงเป็๞คนที่เก่งน่าดู

"พร้อมรัก!"

"หะ หืม?"

"เป็๞อะไร เรียกตั้งนานไม่ตอบ"

เห็นไหมล่ะ! มัวแต่ชวนผมคุย

ยิ้มให้คุณแฟนที่ถึงกับเดินมาเรียกสติ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย คงกลัวว่าผมจะคิดมาก เหอะ! คนอย่างพร้อมรักเนี้ยนะคิดมาก ไม่มีทาง!

"เผลอคิดเ๹ื่๪๫งานน่ะครับ พี่นั่นแหละมีอะไรเรียกผมทำไม"

มือหนาลูบหัวพลางก้มลงมาหอม คุณผู้ช่วยออกจากห้องไปแล้วจึงเหลือแค่ผมกับเขา

"วันนี้อาจจะต้องกลับดึกหน่อย ตอนบ่ายฉันต้องเข้าโรงงาน เย็นจะพาไปทานข้าวที่บ้าน เธอโทรบอกเพียงรักไว้เลยจะได้ไม่ต้องรอ"

"อ่า... ครับ"

ตอนนั้นมันอึนๆด้วยครับ โทรบอกน้องเสร็จก็นั่งทำงานต่อ เขากระเตงไปไหนก็ไปด้วย รู้ตัวอีกทีผมก็มานั่งอยู่ในห้องอาหารของครอบครัวทวีโรจน์ศิริกุลแห่งนี้เป็๞ที่เรียบร้อย ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาไม่ว่าจะเป็๞ท่านเ๯้าสัวบำรุง คุณหญิงพวงทอง ลูกสาวอย่างพวงแก้ว และลูกชายคนเล็กอย่างเผ่าเพลิง

"ทุกคนครับ นี่คือพร้อมรักคนรักของผม"

พี่เผ่าเอ่ยแนะนำผมท่ามกลางความเงียบ ถูกสายตาสี่คู่จับจ้องเสียจนขนลุก ตื่นเต้น ประหม่า บ้าบอกับสถานการณ์ตอนนี้มาก มันเกร็งจนปากสั่น มือไม้ยกขึ้นมาไหว้อย่างเก่ๆกังๆ

"สะ ส.. สวัสดีครับ"

ทุกคนยังคงนิ่งเงียบ มองผมอย่างพิจารณา ไม่รู้จะทำยังไงจึงหันหาตัวช่วยที่นั่งอยู่ข้างกัน พี่เผ่าลูบหัวผมพลางจ้องทุกคนกลับไป

"เลิกแกล้งเขากันได้แล้ว"

สิ้นเสียงดุทุกคนต่างก็พากันถอนหายใจก่อนจะส่งยิ้มมาให้ ผมที่งงเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้วก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่

"อีกนิดเดียวจะร้องไห้แล้วแท้ๆ พี่เพชรไม่น่าขัดเลย" คุณพวงแก้วเอ่ย เธอทำหน้าเสียดายยกใหญ่

"นั่นสิ ถ้าพี่เขาร้องไห้ผมได้เงินพนันจากพ่อแล้วเนี่ย" คนน้องอย่างเผ่าเพลิงก็อีกคน

แสดงว่าทุกคนรวมหัวกันแกล้งเพื่อที่จะให้ผมร้องไห้สินะ อ่า... ก็เกือบแล้วล่ะ พี่เผ่าช่วยเอาไว้ก่อนฉะนั้นเลยรอดตัวไป

"ดูๆ ทำหน้างงใหญ่แล้ว" คุณหญิงพวงทองหัวเราะชอบใจ "สวัสดีจ้ะพร้อมรัก เธอเป็๞คนแรกเลยนะที่ตาเพชรพาเข้าบ้าน พวกเราเลยตื่นเต้นกันยกใหญ่ คิดว่าจะทำยังไงให้เธอประทับใจดี"

ก็เลยแกล้งให้ร้องไห้เนี่ยนะ? 

ประหลาดดีแท้

จะว่าไปคนบ้านนี้เขาเรียกพี่เผ่าว่าเพชรใช่ไหม ทำไมผมถึงได้เรียกเขาว่าเผ่าคนเดียวล่ะ สงวนไว้ให้คนในครอบครัวเรียกล่ะมั้ง

"เอาเถอะๆ ทานก่อนแล้วค่อยคุยกันดีกว่า พร้อมรักคงหิวแย่แล้ว" คุณหญิงว่า ทุกคนจึงเริ่มลงมือทานอาหาร มีแค่ผมคนเดียวที่ยังคงนั่งนิ่งมึนงง ในหัวมันตื้อๆอึนๆ มองคนนั้นทีคนนี้ที

พี่เผ่าตักอาหารให้ ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มเล็กน้อย ผมเลยปล่อยตัวตามสบาย นั่งกินไปหูก็ฟังท่านเ๯้าสัวคุยเ๹ื่๪๫งานกับลูกชาย และแอบสังเกตคนอื่นบ้าง

กระทั่งย้ายจากห้องอาหารมายังห้องนั่งเล่น แม่บ้านเสิร์ฟผลไม้ ผมที่อิ่มแปล้ได้แต่นั่งมอง ยัดลงท้องต่อไม่ไหวแล้วครับ

"เอาไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางตั้งท่าจะหยิบใส่จานให้ ผมรีบส่ายหน้า เขาน่าจะรู้นะเพราะเอาแต่ตักนั่นตักนี่ใส่จานซึ่งผมก็กินทุกอย่างที่เขาตักมา

"ไม่ต้องเกรงใจนะคะน้องพร้อม ทานได้ตามสบายเลย" คุณพวงแก้วเอ่ยบอก เธอคงคิดว่าผมไม่กล้าหยิบไปกิน

"เขาอิ่มแล้ว" พี่เผ่าตอบแทน

"ไม่ต้องกลัวนะพร้อมรัก เพชรเขาก็วางท่าไปอย่างนั้น จริงๆไม่ใช่คนดุอะไร" คุณหญิงบอก

"แต่ก็ไม่ใช่คนใจดี" เผ่าเพลิงว่าพลางทำหน้าตาสยอง

"ตอนเด็กเ๯้าเพลิงโดนตาเพชรแกล้งจนร้องไห้เป็๞ว่าเล่นเลยล่ะ" คุณพวงแก้วหัวเราะสนุก "แล้วพร้อมมีพี่น้องไหมหรือว่าเป็๞ลูกคนเดียว"

"ผมมีน้องครับ ชื่อเพียงรัก กำลังจะเข้ามาหา'ลัยปีนี้"

"งั้นก็รุ่นราวคราวเดียวกับเ๯้าเพลิงน่ะสิ นี่ก็กำลังจะเข้ามหา'ลัยเหมือนกัน"

"อ่า... ครับ"

"ได้ยินว่าเป็๞นักแปลหนิใช่ไหม" ท่านเ๯้าสัวเอ่ยถาม ดูท่าว่าผมน่าจะต้องนั่งตอบคำถามต่างๆอีกนาน

"ครับ ทำมาแปดปีแล้ว"

"หืม? นานขนาดนั้นเชียว อายุเท่าไรล่ะเรา" เขาถามต่อ

"ยี่สิบหกครับ"

"โหหหห ทำ๻ั้๫แ๻่ตอนเรียนเลยเหรอ" คุณพวงแก้วทำหน้าตื่นเต้น

"เป็๞นักแปลก็ต้องมีสกิลด้านภาษา"

ผมพยักหน้าให้กับคุณหญิง อย่างที่เล่าให้ฟังเมื่อครั้งที่แล้ว ครั้งนี้เลยยกมาเล่าให้ทุกคนฟังด้วย เล่ายาวไปจนถึงหน้าที่การงานของพ่อแม่และเล่าว่าพวกท่านเสียชีวิตยังไง ผมกับน้องใช้ชีวิตมายังไง ไม่งั้นก็เอาแต่ถามกันไม่เลิกรา

อ้อ! แล้วก็เ๹ื่๪๫ที่ผมเจอกับพี่เผ่าได้ยังไงนั้น... พี่เผ่าเป็๞คนเล่าเองว่าเจอกันโรงแรม โดยการจ้างให้มาแปลเอกสาร โกหกหน้าตายอย่างที่ผมก็ทำไม่ได้ สิ่งที่ทำได้คือการตามน้ำ เพราะถ้าบอกคงามจริง... มันออกจะน่าอายไปหน่อยสำหรับผม

ขอบคุณมากครับที่รัก 

ขอบคุณมาก

การที่พี่เผ่าพาผมมามันก็ชัดเจนแล้วว่าเขา๻้๪๫๷า๹ที่จะเปิดตัวผมให้กับคนในครอบครัวได้รับรู้ เหมือนข้ามไปอีกขั้นของความสัมพันธ์

ในส่วนของฐานะที่แตกต่างกันนั้นพวกเขาไม่เอามาเป็๞ปัญหา เชิงว่าลูกรักใครตัวเองก็รักด้วย แล้วก็ไม่ใช่ผู้ใหญ่รังแกเด็ก หัวโบราณที่ต้องขวางโลกไปเสียทุกอย่าง

"ไม่ค้างซะที่นี่เลยล่ะตาเพชร"

หลังจากพูดคุยทำความรู้จักกันพอหอมปากหอมคอ พี่เผ่าก็ขอตัวพาผมกลับ ท้องฟ้ากลายเป็๞สีดำ เวลาที่หน้าจอมือถือขึ้นบอกว่าอีกห้านาทีสองทุ่ม เราหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านโดยมีคุณหญิงเดินตามมาส่ง เธอมองลูกชายสลับกับมองผม 

"พร้อมห่วงน้องมากครับ เห็นทีจะค้างไม่ได้"

"เหรอ... งั้นก็เถอะ แต่อย่าลืมพามาที่นี่บ่อยๆนะ ลูกคงไม่ลืมใช่ไหมว่านี่ก็บ้านของลูกเหมือนกัน"

"ครับ"

รู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างแม่ลูกมันแปลกๆยังไงไม่รู้ครับ พี่เผ่าดูไม่สนิทใจที่จะพูดคุยด้วยเท่าไรนัก ระหว่างอยู่ที่นี่สองคนนี้แทบไม่คุยอะไรกันเลย

"ไปกันเถอะ"

ผมรีบยกมือไหว้คุณหญิงก่อนเดินตามแรงดึงของคนตัวสูงมาที่รถ อยากถามนะแต่ไม่กล้าบวกกับเขานิ่งมาก

สุดท้ายเข้ามานั่งในรถเงียบๆ เขาเองก็ขับเงียบๆจนถึงบ้าน ต่างคนต่างอาบน้ำ และแยกกันเคลียร์งานของตัวเองตลอดคืน...

Tbc.