มาวินอาบน้ำเสร็จเขาเเต่งตัวเเล้วนั่งอ่านหนังสือเเบบเพลินๆอยู่บนเตียง
"เพลินหวะไอ้นี่บ้าหนังสือการ์ตูนนะนี่ดูดิวางเรียงเป็ตู้เลย"ส่วนพุฒิชัยกำลังอาบน้ำอยู่สบายๆจู่ๆไฟเ้ากรรมดันดับทั้งหลัง
"เชี้ยดับไรตอนนี้วะ"เขาเอ่ยรีบอาบเเล้วนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำขณะเดินออกมาก็ต้องชะงักกับเสียงตุ๊กเเกเขาถึงกับหน้าซีดมองเเขกที่ไม่ได้รับเชิญในห้อง
"เหี้ยซวยเเล้ว"ยืนขาสั่นอยู่ตรงนั้นตุ๊กเเกเ้ากรรมไม่ได้กลัวเหมือนมันกำลังจ้องตอบไม่หนีไปไหน....ก๊อกๆๆ....
"ไอ้พุฒิไฟดับเว้ย"
"พี่วินช่วยด้วย"เขาก้าวขาไม่ออกะโบอกมาวินใจึงรีบเปิดประตูเข้ามาพร้อมส่องไฟฉาย
"เป็ไรมึงร้องให้ช่วย"
"พี่วินเอาผมออกไปจากตรงนี้ที"พุฒิชัยกลัวถึงขนาดขยับออกไปไม่ได้
"มึงก็เดินออกมาดิเป็ไรวะยืนเเข็งทื่อเชียว"
"ผมเดินออกไปไม่ได้กลัว"พุฒิชัยกัดกรามเเน่นไม่กล้าขยับไปไหน
"กลัวไรมึง กลัวกูเหรอกูว่าสภาพมึงตอนนี้กูควรกลัวมึงมากกว่า"
"ไม่ใช่....กลัวนู้นตุ๊ก.....เเก..."เขามือสั่นชี้ไปด้านหลังมาวินที่เหนือหัวมีตุ๊กเเกตัวโตเกาะอยู่
"อะไรพูดดีๆดิ"มาวินขมวดคิ้วยังไม่รู้ตัว
"ตุ๊กเเก"พุฒิชัยเอ่ยเเล้วชี้ไปมาวินถึงกับนิ่ง
"ใหญ่ใช่มะบอกกูที"
"อืม"พุฒิชัยพยักหน้ามาวินหันไปมอง
"เเหมจ้องอยู่ด้วยหวังว่าคงไม่ตกใส่เค้านะ"มาวินพูดเหมือนติดตลกค่อยๆขยับตัวเเล้วเดินไปหาพุฒิชัย
"พี่วินกลัวมันตกใส่อะ"
"ไม่หรอกตามกูมา"มาวินเอ่ยขยับก้าวเข้าไปใกล้ประตูคนตัวเล็กจับเเขนเขาไว้หลับตาเเน่น
....ตุ๊ก....เเก....ตุ๊กเเกเ้ากรรมดันร้องออกมาพร้อมกับอ้าปากด้วยพุฒิชัยะโกอดมาวินทันทีทั้งคู่ต่างกลัวพอกันเเต่คนที่กลัวมาสุดคือพุฒิชัยเท่านั้นหละไม่ต้องรอให้มันร้องอีกมาวินใส่เกียร์หมาเเบกพุฒิชัยออกพ้นจากห้องมายืนข้างนอก
"เฮ้อ.. "มาวินถอนหายใจมองคนข้างเอวเขา
"พี่วินมันไปยังเอาผมออกข้างนอกที"เขาพูดทั้งที่หลับตา
"ออกมาเเล้วมึงลงจากกูได้เเล้วเดี๋ยวผ้าหลุดหรอกมึง"มาวินเอ่ยพุฒิชัยค่อยๆลืมตามองสำรวจตัวเอง
"เชี้ย"พุฒิชัยรีบปล่อยมึงเเล้วจับผ้าขนหนูไว้
"เกาะกูเป็ลิงเลยนะมึง โตเป็ควายกลัวตุ๊กเเก"
ก็ดูตามันดิดูมันอ้าปากด้วยถ้าะโเกาะตัวอะไรจะเกิดขึ้น"
"เออไฟดับทั้งหลังเลยไม่ได้จ่ายค่าไฟเหรอวะ"
"จ่ายดิ เเล้วจะทำไงดีอะ"
"มึงไปเเต่งตัวก่อนปะอย่ามาออ่ย"
"ออ่ยบ้านพี่ดิ พี่วินเข้าไปเอาชุดให้หน่อยดิ"
"กูเหรอ ไม่เอา"มาวินรีบปฏิเสธ
"ทำไมอะอย่าบอกนะพี่กลัว"
"ไม่ได้กลัวกูเกรงใจมันเฉยๆ"
"นะครับไปเอาให้หน่อย"พุฒิชัยเริ่มออ้นจนมาวินต้องใจออ่น
"เออก็ได้วะ"มาวินใจออ่นทำใจดีสู้เสือเดินเขาไปเเบบระเเวงๆเขาหายไปพักใหญ่
"พี่วินเป็งัยบ้างพี่"พุฒิชัยะโถามเมื่อเห็นเขาเข้าไปนานไม่มีเสียงตอบกลับ
"พี่วินเป็ไรเปล่า"คนข้างนอกเริ่มใจคอไม่ดีขยับเดินไปที่ประตูก็ต้องผวา
"เเฮร่....."
"ผีหลอก....."....ผั๊วะ....พุฒิชัยใปล่อยหมัดใส่หน้ามาวินที่นึกสนุกเเกล้งหลอกผีคนตัวเล็ก
"ไอ้เหี้ยกูเองต่อยทำไมเนี่ย"
"พี่วินเล่นอะไรนี่สมน้ำหน้า"
"กูเเค่เเหย่เล่นหน้าหล่อของกูเสียโฉมเปล่าวะนี่"เขาเอ่ยจับหน้าตัวเอง
"เล่นไม่รู้เื่ไหนเอาไฟฉายมาดูให้"พุฒิชัยเอ่ยดึงไฟฉายจากมือมาวิน
"เจ็บวะ"มาวินบ่นอุบมองคนตรงหน้า
"โชคดีหมัดไม่หนักมากไม่เป็ไรหรอกเเดงเฉยๆเองไหนเสื้อผ้าผม"
"อืมนี่งัย จะไม่ขอโทษหน่อยเหรอ"
"หึ พี่เล่นของพี่เองผมไม่ผิด"พุฒิชัยเอ่ยทำหน้าใสตีหน้าซื่อจนมาวินหมันไส้
"อ๋อเหรอ งั้นมึงไม่ต้องใส่"
"เห้ยไม่เอาจะใส่เอามา"ทั้งคู่ยื้อเเย่งชุดกันไปมาจนพุฒิชัยเสียหลักลงไปทับตัวมาวิน
"เออคือ"
"ทำไมจะปล้ำกูเหรอ"มาวินพูดทำหน้าตากวนๆ
"ประสาท"พุฒิชัยรีบลุกดึงชุดเเละไฟฉายมาเเล้วรีบไปเปลี่ยนอีกห้องนึง
"ระวังเจอตุ๊กเเกนะ"มาวินเอ่ยเเกล้ง
"ไอ้พี่ปากเสีย"เสียงคนตัวเล็กด่าออกมาเขายิ้มชอบใจไม่นานพุฒิชัยก็ออกมา
"เอาไงกับไฟอะ"
"เเล้วสวิกซ์มันอยู่ส่วนไหนของบ้านหละ"
"ห้องเก็บของตรงนู้นคนตัวเล็กส่องไฟไปเพื่อบอกทิศทาง
"เอองั้นไปกัน"
"เดี๋ยวพี่ทำไฟเป็เหรอ"
"กูเรียนคณะไหนมีงจำไม่ได้เหรอเื่ไฟกูถนัด"
"โม้ จริงอะ"
"เออนำไปดิ"มาวินดันพุฒิชัยให้เดินนำไป
"นี่งัย"มาวินเดินมาดูที่กล่องสวิกซ์เชฟทีคัทเเล้วยกสวิกซ์ที่ตัดลงมาขึ้น
"ไฟมันตัดอะคงมีอะไรช๊อตไม่ก่อไฟไม่พอ"
"อะหะ"
"ง่วงเเล้วไปนอนนะ""มาวินเอ่ยจะเดินไป
"เดี๋ยวพี่"คนตัวเล็กจับเเขนไว้
"อะไร"
"ไปไล่ตุ๊กเเกให้หน่อย"
"ไม่เอา"
"นะๆๆๆ"
"ไม่เอากูก็กลัว"มาวินตอบปัดๆสุดฤทธิ์
"งั้นผมไปนอนด้วย"
"เห้ยได้งัย"
"ได้ดินี่บ้านผมนะพี่เป็เเขกห้ามโต้เเย้ง"
"อ่อหราเออมึงชนะ"มาวินเอ่ยคนตัวเล็กยิ้มสบายใจราวกับผู้ชนะ
ในห้อง
"พี่นอนพื้นนะ"
"โน เจ็บหลังไม่เอา"
"ไม่ได้"
"กูจะนอนเตียงมึงนอนพื้นดิ"ทั้งคู่มีปัญหาเื่เเย่งเตียงกัน
"ได้กูนอนเเล้ว"มาวินไม่สนใจล้มตัวลงนอนพุฒิชัยยู่หน้าทำท่าจะถีบมาวินเเต่เขารู้ทันหันมาพูด
"อย่าคิดถีบกูตกเตียงหละ"เขาพูดจบเเล้วนอนหันหลังให้พุฒิชัยทำหน้าทำมือหมันไส้เขาสุดๆผลสุดท้ายทำอะไรไม่ได้จึงต้องนอนเตียงเดียวกับคนตัวโตตกดึกอากาศในห้องรีบเย็นขึ้นพุฒิชัยพลิกตัวมาใช้ขาก่ายมาวินเขาถึงกับลืมตามอง....ขามาเเระอย่าบอกนะ....เขาคิดยังไม่ทันไรเเขนคนตัวเล็กก็พาดมาที่ตัวเขา....ครบเซ็ท....มาวินทำหน้าออ่นใจก่อนจะค่อยๆยกเเขนเเละขาออกพอเอาออกได้ก็กลับมาพาดก่ายเหมือนเดิมจนเขาหยุดเอาออกนอนมองคนตัวเล็กที่นอนหลับสบายเเถมซบหน้ากับไหล่เขามาวินจ้องมองเเล้วยิ้มออกมาก่อนค่อยดึงผ้ามาห่มให้...หลับยังน่ารักเลยนะมึงไอ้เเมวน้อย...เขาคิดเอาเเก้มอิงหัวคนตัวเล็กเเล้วหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มละมุนดูมีความสุขสุดๆ
ที่ห้องปรมะเวลาตี3
อรรถพรค่อยๆลืมตาขึ้นจ้องมองรอบๆเเล้วตาโต...ห้องใครวะ...เขาคิดมองรอบห้องที่ไม่คุ้นเเล้วรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรหนักๆทับตัวเขาจึงเหลียวมอง
"เห้ยพี่ปิง"คนตัวเล็กใมองเเขนปรมะที่กำลังกอดเขาอยู่เขาค่อยๆดึงมือออกกลัวคนที่หลับตื่นเเต่คนตัวโตไม่ยอมออกกระชับกอดเเน่นจนคนตัวเล็กต้องเหลือบมองคนตัวโตอรรถพรมองใบหน้าปรมะเเละริมฝีปากได้รูปมันทำให้ใจเขาเต้นเเรงอย่างบอกไม่ถูกมือนิ่มเผลอไปััใบหน้าคนนอนหลับเเล้วยิ้มออกมาค่อยๆยื่นหน้าเข้าหาราวกับต้องมนต์ ใบหน้าห่างกันเพียงเเค่คืบยังไม่ทันที่อรรถพรจะจูบคนตัวโตดันขยับหน้ามาใกล้ทำให้ปากทั้งคู่ชนกันคนตัวเล็กหลับตาหายใจรัวๆจนปรมะรู้ตัวลืมตาขึ้นมาทั้งคู่สบสายตากันโดยที่ปากยังเกยกันอยู่ต่างคนต่างนิ่งไปอรรถพรค่อยๆเลื่อนหน้าออกเเล้วจะลุกขึ้นเเต่ถูกปรมะเอาเเขนกั้นรั้งไว้
"จะไปไหนเหรอ"
"กลับห้องครับ"
"กลัวเหรอ"เขาเอ่ยเอาปากกระซิบข้างหูหยอกคนตัวเล็กที่เกร็งตัวเเน่น
"ผมไม่ได้กลัว"
"หรากูไม่เชื่อเกร็งซะขนาดนี้"
"ก็พี่ปิงเออ....คือ"
"กอดเเล้วจูบใช่มะมึงจะพูดเเบบนี้ว่างั้น"
"ครับ"อรรถพรพยักหน้ารัวๆใจเต้นเเรงเข้าไปอีก
"ตัวมึงโคตรอุ่น กูอยากกอด"เขาเอ่ยซบลงมาที่ไหล่คนตัวเล็ก"
"พี่ปิงไม่อึดอัดเหรอมากอดผม"
"หึ ชอบอะอุ่นดี"ปรมะตอบโดยไม่ลังเลทำเอาอรรถพรเขินเหลือบมองเขา
"พี่ปิง"
"ว่า..."
"มันจะเป็ไปได้เหรอครับความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย"
"กูก็ไม่เเน่ใจอะเเต่สำหรับกูอะนะอะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอเเละมันก็ขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นคือใครเเล้วใจเค้ากับกูอะตรงกันหรือเปล่า"ปรมะเอ่ยเงยหน้ามามองอรรถพรเขายิ้มเเห้งๆรีบหลบตา
"กัน"
"ครับพี่ปิง"คนตัวเล็กยังคงก้มหน้า
"คบกับกูมั้ย"ปรมะตัดสินใจเอ่ยออกมาอรรถพรถึงกับค้างมองเขาก่อนจะเอ่ยพูด
"พี่ปิง พูดเล่นใช่มั้ยครับ"
"ไม่เล่น จริงจัง ว่าไง"
"คือผมยังเออ...."ดูอรรถพรยังติดค้างอะไรในใจปรมะมองตาเขาก็รู้ก่อนจะพูดออกมา
"มึงไม่ต้องรีบตอบก็ได้เเค่เก็บลองไปทบทวนว่าจริงๆเเล้วใจมึงคิดเหมือนกูจริงๆหรือเปล่ากูรอมึงอยู่นะ"ปรมะเอ่ยกอดกระชับคนตัวเล็กอรรถพรยิ้มออกมาเขาไม่ตอบไม่ใช่เขาไม่ใช่จะไม่รู้สึกอะไรเเค่อยากศึกษาตัวตนของปรมะให้มากกว่านี้ก่อนจึงจะตัดสินใจว่าจะคบหรือไม่คบ
401K
