บทที่ 4
ฉันขึ้นมาเก็บของบนห้อง หยิบแต่ของที่จำเป็ใส่กระเป๋า โชคดีที่ฉันมีเงินในบัญชีจากมรดกของแม่แล้วก็เงินที่เก็บจากรายเดือนที่คุณพ่อเคยให้อยู่บ้าง
ฉันไม่ลืมหยิบกรอบรูปที่อยู่บนหัวเตียงมาใส่กระเป๋าด้วย
“แม่ไปอยู่กับนีนนะ” ปิดกระเป๋าลงแล้วลากลงมาชั้นล่าง คุณพ่อยังอยู่ในห้องกับน้าทิพย์ ท่านคงไม่อยากเห็นหน้าฉันจริง ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเรียกรถ ระหว่างรอรถมารับก็มองรอบ ๆ บ้านเป็ครั้งสุดท้าย
“ลาก่อน” บอกลาบ้านที่เคยมีความทรงจำมากมายแล้วเดินออกไปขึ้นรถ ฉันเดินตรงไปข้างหน้าไม่คิดจะเหลียวกลับไปมองข้างหลังอีก
รถพาฉันมาถึงที่หมาย จ่ายเงินเสร็จพี่เค้าช่วยยกกระเป๋าลงมาให้
“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน
“สวัสดีค่ะ ติดต่ออะไรคะ” หญิงวัยกลางคนที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์เอ่ยทักทาย
“ติดต่อเื่เช่าห้องค่ะ” ฉันตอบ
“อ่อ มานั่งก่อนเดี๋ยวป้าเอารายละเอียดให้ดู” ฉันเดินไปนั่งตามที่คุณป้าบอก
“นี่เป็แบบห้อง ค่าเช่าก็ตามนี้ แต่ต้องจ่ายล่วงหน้าสองเดือนนะ” ฉันก้มหน้าลงอ่านรายละเอียด คอนโดที่ฉันเลือกเป็คอนโดที่อยู่ห่างจากมหาลัยออกมาไม่ไกล แต่ค่าเช่าไม่สูงมาก ที่สำคัญมีการรักษาความปลอดภัยดี ฉันเคยมาดูเพราะคิดอยากจะย้ายมาอยู่หอแต่คุณพ่อไม่อนุญาต เลยต้องล้มเลิกไป
“ถ้าสนใจเดี๋ยวป้าพาขึ้นไปดูห้อง”
“สนใจค่ะ ฝากกระเป๋าไว้ก่อนได้มั้ยคะ”
“ได้สิ เดี๋ยวเอาไปวางหลังเคาน์เตอร์ได้เลย” พอวางกระเป๋าเรียบร้อยคุณป้าก็พาฉันขึ้นลิฟต์มาที่ห้อง
“ชั้นนี้คนไม่เยอะ ห้องนี้แหละ” เดินมาจนถึงห้องริมทางเดิน คุณป้าก็แตะคีย์การ์ดเข้าไป
“ก็เหมือนในรูปเลย มีระเบียง ครัวเล็ก ห้องนั่งเล่น แล้วห้องน้ำก็อยู่ในห้องนอนนั่นแหละ เป็ไงถูกใจมั้ย”
“ค่ะ” ถึงห้องจะเนื้อที่ไม่มากแต่ก็กั้นเป็สัดส่วน ห้องไม่ทึบ เปิดระเบียงก็มีลมโกรกสบาย
“ในห้องก็มีครบเราย้ายเข้ามาอยู่ได้เลย” ฉันฟังคุณป้าแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน มีเตียงที่นอนให้ นอกห้องก็มีตู้เย็น ถือว่าสบายทีเดียว
“หนูเช่าที่นี่แหละค่ะ”
“โอเค งั้นเดี๋ยวลงไปทำสัญญากัน ที่นี่ไม่ได้มีแค่นักศึกษา คนทำงานก็อยู่กันเยอะ แล้วไม่ต้องกลัวอด เดินไปนิดก็โลตัส เซเว่น ร้านขายข้าวเยอะไปหมด ยามก็ยี่สิบสี่ชั่วโมง ปลอดภัยแน่นอน” ระหว่างลงลิฟต์คุณป้าก็สาธยายให้ฟัง พอลงมาชั้นล่างก็เอาเอกสารมาให้เซ็นสัญญา ฉันนั่งอ่านรายละเอียดสัญญาให้แน่ใจก่อนจะเซ็นชื่อลงไป
“ทั้งหมดก็หนึ่งหมื่นห้าพันบาท รวมล่วงหน้าสองเดือน”
“หนูโอนได้มั้ยคะ พอดีเงินสดไม่พอ”
“ได้เลย เลขบัญชีนี้จ้ะ” เมื่อฉันกดโอนเงินเรียบร้อยคุณป้าก็ให้คีย์การ์ดมาสองอัน ก่อนจะกล่าวขอบคุณ ฉันลากกระเป๋าเพื่อขึ้นห้อง มองห้องโล่ง ๆ แล้วรู้สึกใจหาย เมื่อวานฉันยังอยู่บ้านอยู่เลย ทุกอย่างมันเร็วมาก ฉันเดินไปทิ้งตัวที่โซฟา พออยู่คนเดียวความเข้มแข็งที่พยายามแสดงออกมาก็หายไป ฉันกอดตัวเองเอาไว้แล้วก้มหน้าร้องไห้เงียบ ๆ ระบายทุกความเ็ปผ่านน้ำตา
ฉันก็เป็แค่เด็กอายุสิบเก้า ทั้งชีวิตไม่เคยทำเื่เหลวไหลหรือออกนอกลู่นอกทาง ที่ผ่านมามีแค่เรียนแล้วก็เรียน เหนื่อยแค่ไหนก็เลือกจะเงียบแล้วทำตามความ้าของคุณพ่อ แต่สิ่งที่ฉันได้รับเมื่อตอนที่ฉัน้าคำปลอบโยนมากที่สุดคือการขับไล่ ฉันค่อย ๆ เอามือลูบหน้าท้อง
“หนูอยู่กับแม่นะ” ฉันยังคงพูดต่อไป
“แม่จะเลี้ยงหนูให้ดีเหมือนที่คุณยายเคยเลี้ยงแม่ เป็กำลังใจแม่ด้วยนะ” ในตอนที่ฉันไม่เหลือใครก็ยังมีลูกที่อยู่กับฉัน หลังจากร้องไห้จนพอใจฉันก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าให้สดชื่น ก่อนจะออกมาจัดของให้เรียบร้อย ที่ห้องยังขาดอีกหลายอย่าง เดี๋ยวจะต้องออกไปซื้อ ระหว่างที่กำลังก้มลงจดรายการที่ต้องซื้อเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมามองชื่อคนโทรก่อนจะกดรับ
“ว่าไงเมย์”
“วันนี้ไม่ไปเรียนไม่สบายเหรอ” เมย์ถามกลับมา
“อืม มีเื่นิดหน่อย”
“เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฟังได้นะ” เสียงเมย์ถามอย่างเป็ห่วง
“เมย์ เราออกจากบ้านมาอยู่หอแล้วนะ” เมย์คงจับเสียงที่ไม่ค่อยดีของฉันได้
“อยู่ตรงไหน ส่งโลมาเดี๋ยวเราไปหา”
“เดี๋ยวส่งให้” บางทีถ้าเมย์มาหาอาจจะดีเหมือนกัน เพราะตอนนี้ฉัน้าใครสักคนจริง ๆ
“รอก่อนนะ เดี๋ยวจะรีบไป” พอเมย์วางสายไปฉันก็ส่งโลเคชั่นไปให้ ระหว่างรอเมย์มาหาก็นั่งเงียบ ๆ คิดถึงเื่ที่ต้องทำต่อไป ประมาณครึ่งชั่วโมงเมย์ก็มาถึง ตอนที่เปิดประตูแล้วเห็นเพื่อนอยู่หน้าห้องน้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลก็กลับมา เมย์ไม่พูดอะไรทำแค่ปิดประตูแล้วเดินเข้ามากอด
“ไม่เป็ไรนีน” ระหว่างกอดก็ปลอบไปด้วย ฉันปล่อยโฮออกมา เมย์ไม่ถามอะไร ทำแค่กอดฉันเอาไว้เงียบ ๆ ถ้าวันนั้นฉันให้เมย์ไปเป็เพื่อนเื่ทุกอย่างคงไม่เป็แบบนี้
“อยากเล่ามั้ย” หลังผ่านไปสักพักเมย์ก็ถามขึ้นมา ฉันพยักหน้า ก่อนจะพูดขึ้นเสียงแ่
“เราท้อง” เมย์อึ้งไปนานก่อนจะได้สติมาจับมือฉันไว้แน่น
“ใครทำแก” ฉันเริ่มเล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้เมย์ฟัง
“วันนั้นที่เพื่อนฉันนัดไปหา แกจำได้มั้ย” เมย์พยักหน้า
“มันหลอกฉันไปให้ผู้ชาย” เื่ที่เกิดขึ้นคืนนั้นฉายเข้ามาอีกครั้ง
“ไม่เป็ไรนีน มันจะโอเค” เมย์กอดปลอบฉันอีกครั้งก่อนจะถามต่อ
“แล้วเื่มันเป็ยังไง ทำไมแกมาอยู่หอ”
“พ่อให้ไปเอาออก แต่ฉันทำไม่ได้ พ่อเลยไล่ฉันออกจากบ้าน ตัดขาดกันง่าย ๆ เลยเมย์ เหมือนไม่เคยรักกัน”
“แกเลยมาเช่าหออยู่ใช่มั้ย แล้วนี่มีเงินรึเปล่า ไปอยู่บ้านฉันก่อนดีกว่ามั้ย” ฉันส่ายหน้า
“ฉันมีเงินเก็บ อยู่ที่นี่มันสบายใจกว่า แกไม่ต้องเป็ห่วงเลย ฉันไม่ได้ลำบากขนาดนั้น”
“ยังไงก็เป็ห่วงอยู่ดี แกไม่ได้ตัวคนเดียวนะนีน มีหลานฉันที่อยู่ในท้องอีก” เมย์พูดขึ้น
“อืม ฉันก็คิดถึงอนาคตไว้คร่าว ๆ แล้วล่ะ ที่แพลนเอาไว้ฉันจะเรียนให้จบเทอมหนึ่งตอนนั้นฉันท้องประมาณสี่เดือนคงยังไม่ใหญ่มาก” เมย์นั่งฟังนิ่ง ๆ
“ส่วนเทอมสองที่ฉันดูปฏิทินมันมีสอบ่ฉันเข้าแปดเดือนกว่า คงพอไหวอยู่ ถ้าจบเทอมสองไปได้ฉันได้ไม่ต้องดรอปเป็ปี ่นี้ก็จะเริ่มรับงานแปลมาทำ” ฉันเล่าถึงแพลนที่คิดไว้ให้เมย์ฟัง
“มันหนักมากเลยนะนีน”
“ไม่เป็ไร คนอื่นทำได้ ฉันเองก็จะทำให้ได้เหมือนกัน”
“ฉันจะช่วยแกเอง มีอะไรบอกฉันได้ อย่าเก็บเงียบเอาไว้คนเดียว เข้าใจมั้ย”
“เข้าใจ ขอบใจมากนะ ฉันโชคดีที่มีแก” ฉันกอดเพื่อน ถึงจะรู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ฉันจะสู้ หลังจากพูดคุยอีกสักพักเมย์ก็ขับรถพาฉันมาซื้อของที่ห้าง ฉันซื้อทั้งเซตเครื่องนอน ของใช้ในครัว ในห้องน้ำ ยังมีของกินของบำรุงอีกเยอะที่เมย์มาช่วยเลือก ทำให้กว่าจะขับรถมาถึงหอก็มืดแล้ว
“แกไม่ให้ฉันนอนเป็เพื่อนจริง ๆ เหรอ” เมย์ถามเมื่อขนของทุกอย่างเสร็จ
“ฉันไม่เป็ไร แม่แกอยู่คนเดียว กลับไปนอนกับแม่ดีกว่า ฉันอยู่ได้”
“แน่ใจนะ” เมย์ถามย้ำ
“แน่ใจสิ รีบกลับได้แล้ว ไม่อยากให้ถึงบ้านดึกมาก”
“โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ”
“เจอกัน” ฉันบอกเมย์ที่เดินออกไป กลับเข้าห้องก็มาจัดของที่ซื้อไว้ต่อ กว่าจะเสร็จเกือบห้าทุ่ม มองรอบ ๆ อย่างพอใจก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแล้วออกมาด้วยความรู้สึกสดชื่นขึ้น เดินไปหยิบโน้ตบุ๊กเครื่องเล็กมานั่งบนเตียงนอน เริ่มหาข้อมูลสำนักพิมพ์ที่ประกาศรับสมัครนักแปลภาษาจีน นอนอ่านรายละเอียดก่อนจะลองส่งเรซูเม่ของตัวเองให้ทางนั้นพิจารณา ถ้าได้ที่นี่ฉันจะโชคดีมาก เพราะถือเป็สำนักพิมพ์ใหญ่ค่าตอบแทนที่ได้ก็สูงตามไปด้วย
หลังจากสมัครเรียบร้อยก็ออกมาหาข้อมูลเกี่ยวกับแม่และเด็กต่อเพราะไม่ง่วง นั่งอ่านเื่ราวต่าง ๆ ที่บรรดาคุณแม่เข้ามาแชร์ประสบการณ์ในกลุ่ม มีทั้งเื่ดีและเื่ร้าย ฉันหวังว่าฉันจะได้แชร์ประสบการณ์เื่ ดี ๆ เข้าไปในกลุ่มนี้บ้าง ฉันนั่งอ่านอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนผล็อยหลับไปตอนไหนไม่รู้
***
สวัสดีค่ะ หากเจอคำผิดหรือประโยคแปลกๆ บอกได้เลยนะคะ จะรีบแก้ไขให้ค่าา ถ้าหากชอบสามารถคอมเม้นต์ติชมได้เลยยย หรือจะติดตามไปพูดคุยได้ที่
:องศาเดียว
3K
![เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289001_54748035.webp)
![เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730902484_34986963.webp)
