บรรยากาศรอบกายพลันหนาวเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิที่ลดต่ำลงยามค่ำคืน
คำถามของภาคินยังคงดังก้องอยู่ในหัวของทิวา... "ไอ้ 'ครีม' ที่ว่า... มัน 'ฉ่ำ' ... อย่างที่เธอบอกรึเปล่า"
"หะ...?" ทิวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจอย่างแท้จริง "ครีมอะไร... ฉ่ำอะไร... คุณพูดเื่อะไร"
"เหอะ" ภาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตามเลยสักนิด "มึงยังจะแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่อีกเหรอ"
"ผมไม่รู้เื่จริงๆ! ผมก็แค่ไปกินเค้กกับมิ้น... ก็... ก็เพื่อนชวนไป" ทิวาพยายามอธิบาย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสอบสวนในคดีที่ไม่ได้ก่อ
"เพื่อน?" ภาคินทวนคำเสียงเย็น "เพื่อนที่ไหนเขามองตากันแบบนั้นวะ"
"มองแบบไหน! ก็มองแบบเพื่อนไง!" ทิวาเริ่มขึ้นเสียง "แล้วคุณมายุ่งอะไรด้วย! คุณเป็ใคร! คุณมาแอบตามผมเหรอ!"
"กู..."
ซ่าาาาาาาาาาาาาาา!
ราวกับ์จงใจกลั่นแกล้ง... ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งสูงจนถึงขีดสุด... เม็ดฝนขนาดใหญ่ที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยก็เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่วในพริบตาเดียว!
"เฮ้ย!" ทิวาสะดุ้งสุดตัว อุทานลั่น "ฝน!"
เขารีบหันหลังหมายจะวิ่งเข้าไปในหอพักเพื่อหลบฝนที่สาดซัดลงมาอย่างบ้าคลั่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า...
หมับ!
ข้อมือของเขาถูกคว้าไว้ด้วยมือหนาที่แข็งราวกับคีมเหล็ก!
"จะไปไหน!" ภาคินตะคอกเสียงดังแข่งกับเสียงฝน
"ก็ไปหลบฝนสิ! คุณจะยืนตากฝนให้เป็ไข้ตายรึไง! ปล่อย!" ทิวาพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงของอีกฝ่ายมีมากเกินไป
"กูยังคุยกับมึงไม่จบ!"
"แต่ผมไม่อยากคุยกับคุณ! คุณมันบ้า! ปล่อยผมนะเว้ย!"
ทิวาดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่ภาคินกลับกระชากร่างของเขาอย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงปูนเย็นเฉียบของหอพักเต็มๆ!
ตุ้บ!
"โอ๊ย!" ทิวาร้องออกมาด้วยความจุก
"..."
ภาคินก้าวเข้ามาประชิด... รวดเร็วจนน่าใ...
แขนข้างหนึ่งของเขายกขึ้นมายันกำแพงไว้ กักขังทิวาไว้ระหว่างร่างกายสูงใหญ่ของเขากับกำแพงเย็นๆ ด้านหลัง... ท่ามกลางม่านฝนที่สาดกระหน่ำจนเปียกโชกไปทั้งคู่ในเวลาไม่ถึงนาที
นี่คือ... การคุกคาม... ที่ชัดเจนที่สุด
"คุณ... คุณจะทำอะไร..." ทิวาถามเสียงสั่น แม้จะพยายามทำใจกล้าสู้ แต่สายตาที่ดุดันและดำมืดจนน่ากลัวของภาคินตอนนี้... มันทำให้เขากลัว...
หยดน้ำฝนไหลเกาะพราวไปทั่วใบหน้าคมคาย... ไหลลงมาตามสันกราม... สันจมูก... และ... ริมฝีปาก...
"มึงถามว่ากูเป็ใคร..." ภาคินพูดเสียงแหบพร่า น้ำเสียงนั้นทั้งโกรธ... ทั้งสั่น... และเจือปนด้วยบางอย่างที่ทิวาไม่เข้าใจ
"..."
"มึงถามว่ากูมายุ่งอะไรด้วย..."
ลมหายใจร้อนๆ ของภาคินเป่ารดใบหน้าของทิวาที่เย็นเฉียบเพราะสายฝน กลิ่นหอมสะอาดๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายผสมกับกลิ่นไอดินของฝน... มันเป็กลิ่นที่ทำให้สมองของทิวาขาวโพลน
"กูไม่ชอบ..." ภาคินพูดต่อ... สายตาจ้องลึกลงไปในดวงตาที่สั่นระริกของทิวา... "กูไม่ชอบ... เวลาที่มึงยิ้มให้คนอื่น"
"..."
"กูไม่ชอบ... เวลาที่คนอื่นมองมึง... หรือแตะตัวมึง..."
"คุณ... คุณหมายความว่าไง..." ทิวาแทบหยุดหายใจ
"กูหมายความว่า..." ภาคินก้มใบหน้าลงมาใกล้... ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน...
"...กูหวง"
!!!
โลกทั้งใบของทิวาหยุดหมุน... หูของเขาอื้ออึงไปหมด... มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก...
"หะ... หวง...?"
"เออ"
"คุณ... คุณ... คุณเมาเหรอ..."
ภาคินไม่ตอบคำถามนั้น... เขาทำเพียงแค่...
...จูบ...
ไม่มีการเตือนล่วงหน้า... ไม่มีสัญญาณบอก...
ริมฝีปากร้อนจัดที่ตรงข้ามกับอากาศเย็นเยียบโดยรอบ ประกบทับลงมาบนริมฝีปากของทิวาอย่างรุนแรง... ดุดัน... และเอาแต่ใจ!
"อื้อ!!!"
ทิวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด! สมองของเขาประมวลผลไม่ทัน!
นี่มัน... นี่มัน...
ผู้ชาย!
นี่คือจูบ... จากผู้ชาย!
เขาทั้งผลัก ทั้งทุบไปที่แผงอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง "อ่อย! อ๊ะ... อื้อออ!" (ปล่อย! ปล่อยนะ!)
แต่ภาคินไม่สนใจแรงทุบตีที่เหมือนลูกแมวข่วนนั้นเลยแม้แต่น้อย ร่างกายที่สูงใหญ่กว่าบดเบียดเข้ามาจนทิวาแทบจะแบนติดกำแพง มือข้างที่เคยยันกำแพงไว้เลื่อนลงมาจับท้ายทอยของเขาไว้แน่น ล็อคไม่ให้หันหนีไปไหนได้
จูบแรก... เป็จูบที่เกรี้ยวกราด... เหมือนการลงโทษ...
ภาคินบดขยี้ริมฝีปากของเขาอย่างแรง... แรงจนทิวาได้กลิ่นคาวเืจางๆ ปนไปกับรสชาติของน้ำฝน... มันคือการระบายอารมณ์หึงหวงทั้งหมดที่เขามี
ทิวาดิ้นรน... แต่ยิ่งดิ้น... อีกฝ่ายก็ยิ่งรุนแรงขึ้น...
จนกระทั่ง... ลิ้นร้อนๆ นั่น... พยายามจะสอดแทรกเข้ามา!
ทิวากัดฟันแน่น ปฏิเสธการรุกล้ำนั้นสุดชีวิต แต่ภาคินกลับใช้ปลายนิ้วโป้งบีบลงไปที่ข้างแก้มของเขาเบาๆ แต่หนักแน่น... ทำให้ทิวาเผลออ้าปากร้องประท้วง...
และนั่นคือโอกาส...
ลิ้นร้อนที่ช่ำชองสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเขาในทันที... กวาดต้อน... ไล่ล่า... และพัวพันกับลิ้นของเขาที่พยายามหนีอย่างตื่นตระลึง
"อื้อ... อื้มมมมม..."
ทิวาแทบจะหมดแรงยืน... นี่มัน... บ้าไปแล้ว...
สมองของเขากำลังะโว่า 'ขยะแขยง!' 'ผลักมันออกไป!' 'กูชอบผู้หญิง!'
แต่ร่างกาย... ร่างกายเวรตะไลของเขา...
...มันกลับสั่นสะท้าน...
ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยน... จูบที่เคยรุนแรงเหมือนการลงทัณฑ์... กลับอ่อนลง... กลายเป็จูบที่ลึกซึ้ง... เรียกร้อง... และ... '้า' อย่างถึงที่สุด
ภาคินเปลี่ยนจากการบดขยี้มาเป็การดูดดึง... ขบเม้มริมฝีปากล่างของทิวาเบาๆ อย่างหยอกล้อ... ก่อนจะสอดลิ้นกลับเข้าไปพัวพันอีกครั้ง... คราวนี้ไม่ใช่การไล่ล่า... แต่เป็การเชิญชวน...
มือที่เคยจับท้ายทอยไว้แน่น... ค่อยๆ เลื่อนลงมา...
ปลายนิ้วเย็นๆ ััเข้ากับผิวเนื้ออุ่นๆ บริเวณต้นคอ... ลูบไล้แ่เบาจนทิวาสะท้านเฮือก... แรงทุบตีที่อกอ่อนลง... กลายเป็กำเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นของอีกฝ่ายไว้แน่น...
"อืม..." ภาคินครางในลำคออย่างพอใจเมื่อรู้สึกได้ว่าทิวาเริ่มอ่อนข้อ
จูบนั้น... มันทำให้ทิวามึนหัวไปหมด...
เขาไม่เคย... ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน...
มันน่ากลัว... แต่มันก็... รู้สึกดี...
ดีจนน่าเกลียด...
มือของภาคินเริ่มอยู่ไม่สุข... มันไม่ได้หยุดอยู่แค่ต้นคอ...
มือหนาลูบไล้ลงมาตามแนวกระดูกสันหลังที่เปียกชื้น... ลากผ่านเสื้อนักศึกษาที่แนบไปกับแผ่นหลัง... ทุกััที่ลากผ่าน... มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง
"ฮื้อ..." ทิวาเผลอครางออกมา เมื่ออีกฝ่ายจงใจใช้ปลายจมูกโด่งๆ นั่น... คลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มของเขา...
จูบ... ถูกถอนออกไปจากริมฝีปาก...
แต่ทิวากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจยิ่งกว่าเดิม...
เพราะริมฝีปากร้อนๆ นั่น... มันไม่ได้หายไปไหนไกล...
จุ๊บ...
ภาคินกดจูบลงบนสันกรามของเขา...
"อ๊ะ..." ทิวาสะดุ้ง เผลอเงยหน้าขึ้นตามแรงจูบนั้น
...เปิดทาง...
ภาคินแสยะยิ้ม... เขากดจูบซ้ำๆ... ไล่ลงมา...
"พะ... พี่... อย่า..." ทิวาพยายามร้องห้าม แต่เสียงที่ออกมากลับแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าอาย
"อย่าอะไร..." ภาคินกระซิบ... เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าไม่ต่างกัน... ก่อนที่เขาจะ...
...กดริมฝีปากลงบนซอกคอขาว... บริเวณจุดชีพจรที่กำลังเต้นตุบๆ ...
...แล้วดูดเม้มมัน... เบาๆ...
"อ๊า!"
ทิวาแอ่นอกขึ้นโดยอัตโนมัติ! ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดจากต้นคอลงไปทั่วทั้งร่าง!
ภาคินไม่ได้แค่ดูดเม้ม... เขากำลัง 'จิก' ... ใช้ฟันขบลงไปเบาๆ ราวกับจะตีตรา... สร้างรอยสีกุหลาบจางๆ ให้ปรากฏบนผิวเนื้อนั้น
"พี่... พอ... พอแล้ว..."
"ยัง" ภาคินตอบสั้นๆ ก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่ง... เลื่อนใบหน้ามาสูดดมความหอมบริเวณไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อ...
มืออีกข้างของเขาที่วางอยู่บนเอวของทิวาั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้... เริ่มขยับ...
มันไม่ได้ลูบไล้... แต่มัน 'บีบ' ... บีบเค้นลงไปที่สีข้างของทิวาอย่างมันเขี้ยว...
และแล้ว... สิ่งที่ทิวากลัวที่สุดก็เกิดขึ้น...
มือหนาข้างนั้น... ค่อยๆ สอด... เข้ามาใต้ชายเสื้อนักศึกษาที่เปียกแนบเนื้อ...
!!!
ผิวเนื้อ... ัั... ผิวเนื้อ!
ฝ่ามือที่อุ่นจัด... ััเข้ากับผิวหน้าท้องที่เย็นเฉียบของทิวา...
ทิวาสะดุ้งเฮือกสุดตัว!
"อย่านะ!!!"
ความรู้สึกวาบหวามที่เกิดขึ้น... มันรุนแรงเกินไป! มันคือฟางเส้นสุดท้าย!
ภาพของมิ้น... ภาพของพ่อแม่... คำพูดของไอ้ปาล์ม... 'กูไม่ได้ชอบผู้ชาย!' ... มันตีรวนกันไปหมดในหัว!
นี่มันผิด! ผิดมหันต์!
"ผมบอกว่าอย่า!!!"
ทิวารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายที่มี... ผลัก!!!
ผลั่ก!
เขาสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุม... แล้วผลักร่างสูงของภาคินเต็มแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปสองสามก้าว!
แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก...
ทั้งคู่ยืนหอบหายใจท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำ...
ทิวายกหลังมือขึ้นมาเช็ดริมฝีปากของตัวเองอย่างแรง... มันบวมเจ่อ... และรู้สึกชา...
เขามองหน้าภาคิน... ดวงตาที่เคยดำมืดและเต็มไปด้วยความ้าเมื่อครู่... ตอนนี้กลับมาเรียบนิ่ง... แต่ทิวากลับเห็นความไม่พอใจฉายชัดอยู่ในแววตานั้น
"คุณ..." ทิวาพูดเสียงสั่น "คุณมัน... วิปริต! บ้าไปแล้ว!"
"..." ภาคินไม่ตอบ... เขาแค่จ้องมองทิวา... จ้องมองริมฝีปากที่บวมแดงที่เกิดจากฝีมือของเขา...
"ผม... ผมไม่ใช่..." ทิวาอยากจะะโออกไปว่า 'กูไม่ใช่เกย์!' แต่คำพูดมันจุกอยู่ที่ลำคอ
เขากลัว... สับสน... และ...
...และเขาก็เกลียดตัวเอง... ที่ส่วนลึกของร่างกาย... มันกลับ 'ชอบ' ััเมื่อครู่นั้น...
"อย่า... อย่ายุ่งกับผมอีก!"
ทิวาะโใส่หน้าอีกฝ่ายเป็ประโยคสุดท้าย ก่อนจะหันหลัง... วิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปในหอพัก... กดคีย์การ์ดด้วยมือที่สั่นเทา... แล้ววิ่งหนีขึ้นห้องไปทันที...
ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนที่หนาวเหน็บ... แต่เพียงผู้เดียว
ร่างสูงยืนอยู่ที่เดิม... เขาค่อยๆ ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมา... นิ้วเดียวกับที่เช็ดครีมมัทฉะออกจากปากของทิวาเมื่อครู่...
...แตะที่ริมฝีปากของตัวเอง...
รสจูบเมื่อครู่... รสของความตื่นกลัว... และรสของความหวานที่เขาเพิ่งได้ลิ้มลอง...
มันยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น...
"หึ..."
ภาคินแสยะยิ้มออกมา...
"หนี... หนีไปให้พ้นแล้วกัน... ทิวา"
4K
