ระบบสร้างซุปเปอร์สตาร์

        ​​บทที่ 14.การกลับมาของชาวดาวอังคาร

        ​บรรยากาศยามบ่ายในออฟฟิศของ NEXA Studio เต็มไปด้วยความคึกคักที่แตกต่างจากสัปดาห์ก่อนอย่างสิ้นเชิง

        ​หลังจากกลับมาจากกองถ่ายริมทะเลและจัดการมื้อเที่ยงด้วยอาหารฟาสต์ฟู้ดกันไปแล้ว พลังงานของสาวๆ ทั้งหกคนก็ดูเหมือนจะฟื้นคืนกลับมาอย่างเต็มเปี่ยม

        ​เสียงเพลงป๊อปจังหวะสนุกสนานดังลอดออกมาจากลำโพงมือถือของจ้าวลี่ลี่ที่กำลังเต้นยุกยิกอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ที่เพิ่งเช็ดคราบฝุ่นออกไปหมาดๆ

        ​ทางด้านมุมห้อง เหม่ยน่าก็เฟยกำลังนั่งเช็กคอมเมนต์ในวิดีโอ Vampire of Xiamen EP.2 ด้วยสีหน้าปลื้มปริ่ม รอยยิ้มของเธอกว้างจนแทบจะฉีกถึงหูทุกครั้งที่มีคนชมว่า ‘นางเอกสวยจนวัวตายควายล้ม’

        ​ส่วนซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹... รายนี้ก็กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่กับเครื่องคิดเลขและสมุดบัญชีเล่มหนา

        ​“ค่าห้องสามพันแปด... ค่าอาหารรูมเซอร์วิส... ค่าแท็กซี่ไปกลับ...” เธอบ่นพึมพำ นิ้วรัวแป้นเครื่องคิดเลขดังต๊อกแต๊กๆ ราวกับเสียงปืนกล 

        “ท่านประธานคะ! ทริปเมื่อวานเราใช้เงินไปเกือบหกพันหยวนเลยนะคะ! นี่มันเท่ากับงบค่าข้าวกล่องของพวกเราทั้งเดือนเลยนะ!”

        ​ไป๋ฉีอันที่กำลังนั่งจิบกาแฟดำจากซองที่ได้มาจากโรงแรม อยู่ที่โต๊ะประจำตำแหน่ง เงยหน้าขึ้นมองฝ่ายการเงินจำเป็๲ของเขาแล้วยิ้มบางๆ

        ​“เสี่ยวเ๮๬ิ๹ การทำธุรกิจมันต้องมีการลงทุนนะ ดูยอดวิวสิ ตอนนี้จะสามแสนแล้ว ถ้าเราได้ส่วนแบ่งจาก Flipzy มา มันก็จะคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม”

        ​“แต่เงินสดในบัญชีเราเหลือแค่สี่หมื่นกว่าหยวนเองนะคะ!” ซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹ยังไม่วางใจ “ถ้าเดือนหน้าไม่มีงานเข้า... พวกเราจะได้แทะขาโต๊ะกินแทนข้าวแน่ๆ”

        ​“ขาโต๊ะคงแข็งไปหน่อยนะฉันว่า” 

        เฉินหยู่ซินที่นั่งไขว่ห้างอ่านนิตยสารแฟชั่นฉบับเก่าๆ อยู่บนโซฟาเอ่ยแทรกขึ้นมาลอยๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงเรียบสนิท 

        “แนะนำให้แทะวอลเปเปอร์ รสชาติน่าจะกลมกล่อมกว่า”

        ​“พี่หยู่ซินก็พูดไปนั่น!” อันรุ่ยเซี่ยหัวเราะคิกคัก

        ไป๋ฉีอันส่ายหัวเบาๆ ให้กับความวุ่นวายอันแสนอบอุ่นนี้ ก่อนจะหันกลับมาจดจ่อกับหน้าจอโน้ตบุ๊กตรงหน้า

        ​เขามีภารกิจสำคัญที่ค้างคามานาน... เ๱ื่๵๹ที่ทำให้เขาเจ็บใจเมื่อสัปดาห์ก่อน

        ​[ภารกิจ: นำนิยาย The Martian มาดัดแปลงและเผยแพร่บนแพลตฟอร์ม 'บูลสตาร์' ภายใน 1 เดือน]

        ​เขาจำได้ดี... วันนั้นเขาให้หลี่ฉิงโรวโทรไปเสนอเ๱ื่๵๹กับแพลตฟอร์ม ‘ReadMe’ แต่กลับโดนดูถูกว่าเป็๲นิยาย "เฉพาะกลุ่ม" และต้องจ่าย ‘ค่าธรรมเนียมเร่งรัดการอ่าน’ 5,000 หยวน หากอยากได้รับการพิจารณาแบบเร่งด่วน

        ​วันนั้น... เขามีเงินไม่พอด้วยซ้ำ ​แต่วันนี้... สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว

        ​“ฉิงโรว” เขาเรียกเลขาสาวที่กำลังชงชาอยู่ที่มุมห้อง

        ​“คะท่านประธาน?” หลี่ฉิงโรววางแก้วชาแล้วเดินเข้ามาหาเขา

        ​“จำเ๱ื่๵๹ 'ค่าธรรมเนียม' ของเว็บ ReadMe ที่เธอโทรไปคุยเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหม?”

        ​หลี่ฉิงโรวชะงัก สีหน้ากังวลปรากฏขึ้นทันที “จำได้ค่ะ... ที่เขาบอกว่านิยายเ๱ื่๵๹ 'The Martian' ของท่านประธานมัน... เอ่อ... แปลกเกินไป จนต้องเสียค่าพิจารณาพิเศษ 5,000 หยวน...”

        ​เธอพูดเสียงเบาลง “ท่านประธานจะให้ฉันโทรไปต่อรองราคาเหรอคะ?”

        ​“ไม่” ไป๋ฉีอันหยิบบัตรเดบิตบริษัทออกมาวางบนโต๊ะ เสียง แปะ ดังฟังชัด

        ​“โทรไปหาพวกเขาอีกรอบ แล้วบอกว่า... เราพร้อมจ่าย”

        ​“ฮะ!?”

        ​ไม่ใช่เสียงของหลี่ฉิงโรว แต่เป็๲เสียงของซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹ที่มีหูทิพย์เ๱ื่๵๹เงิน เธอพุ่งตัวจากโต๊ะบัญชีมาเกาะขอบโต๊ะท่านประธานด้วยความเร็วแสง

        ​“ห้า... ห้าพันหยวน!?” สาวน้อยงกเงินทำตาถลน 

        “ท่านประธานจะบ้าเหรอคะ! ห้าพันหยวน! เอาไปจ่ายให้ใครก็ไม่รู้แค่อ่านนิยายเนี่ยนะ! นั่นมันซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้เป็๲พันซองเลยนะคะ!”

        ​เสียงโวยวายของซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹เรียกความสนใจจากทุกคนในห้อง เหม่ยน่าเฟยลดมือถือลง จ้าวลี่ลี่หยุดเต้น

        ​“นิยายเ๱ื่๵๹นั้นน่ะเหรอ?” เหม่ยน่าเฟยจำได้ “เ๱ื่๵๹ที่ท่านประธานพิมพ์วันนั้น... ที่พระเอกปลูกมันฝรั่งด้วยขี้ตัวเองน่ะเหรอคะ?”

        ​“ใช่ เ๱ื่๵๹นั้นแหละ” ไป๋ฉีอันตอบหน้าตาย

        ​“แล้วมันจะคุ้มเหรอคะ?” จ้าวลี่ลี่ถามอย่างซื่อๆ “ห้าพันหยวนเลยนะ... เอาไปซื้อชุดเต้นสวยๆ ได้ตั้งหลายชุด”

        ​ไป๋ฉีอันประสานมือวางบนตัก แล้วมองหน้าพนักงานสาวทุกคนด้วยสายตามั่นคง

        ​“ฟังนะทุกคน... ห้าพันหยวนอาจจะดูเยอะสำหรับเราตอนนี้ แต่สำหรับ ‘อนาคต’ ของ NEXA Studio มันคือเศษเงิน”

        ​เขาชี้ไปที่โน้ตบุ๊กที่มีไฟล์ต้นฉบับของนิยายเ๱ื่๵๹ The Martian ที่เขาเขียนตุนไว้เพิ่ม

        ​“นิยายเ๱ื่๵๹นี้ไม่ใช่แค่นิยายไซไฟ แต่มันคือ ‘ทรัพย์สินทางปัญญา’ (IP) ชิ้นแรกของเรา... ถ้ามันดัง มันจะถูกเอาไปทำเป็๲ละครวิทยุ ทำการ์ตูน หรือแม้แต่ทำหนัง... มูลค่าของมันไม่ใช่ห้าพัน แต่คือห้าสิบล้าน”

        ​คำว่า ‘ห้าสิบล้าน’ ทำให้ดวงตาของซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹เปลี่ยนรูปเป็๲สัญลักษณ์เงินหยวนทันที

        ​“ห... ห้าสิบล้าน...” เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก “ถ... ถ้าท่านประธานมั่นใจขนาดนั้น... ก็... ก็จ่ายเถอะค่ะ แต่ต้องได้คืนนะ!”

        ​“ฉิงโรว จัดการเลย”

        ​หลี่ฉิงโรวพยักหน้าอย่างเชื่อมั่น เธอรีบกดโทรศัพท์ติดต่อฝ่ายบัญชีของ ReadMe ทันที พร้อมดำเนินการโอนเงินผ่านแอปฯ

        ​ติ๊ง!

        ​ทันทีที่ธุรกรรมเสร็จสิ้น เสียง๼๥๱๱๦์จากระบบของไป๋ฉีอันก็ดังขึ้น

        ​[ภารกิจสำเร็จ: นำนิยาย The Martian มาดัดแปลงและเผยแพร่]

        ​[ได้รับรางวัล:]

        [1. แต้มระบบ: 500 แต้ม]

        [2. ทักษะพิเศษ: การเจรจาระดับสูง - ถาวร]

        ​วูบ…

        ​ความรู้สึกเย็นวาบไหลผ่านสมองของไป๋ฉีอัน ทักษะการเจรจาที่เขาเคย ‘เช่า’ มาใช้ บัดนี้ได้หลอมรวมเข้ากับสัญชาตญาณของเขาอย่างสมบูรณ์ เขารู้สึกว่าเขาสามารถอ่านใจและโน้มน้าวคนได้ดียิ่งกว่าเดิม

        แต่แล้ว... หน้าต่างระบบยังไม่หายไป

        ​[แจ้งเตือนพิเศษ: ท่านทำภารกิจหลักแรกสำเร็จด้วยคะแนนประเมินระดับ A]

        [ระบบขอมอบ 'รางวัลพิเศษ' จากคลังสมบัติโลกเดิม ที่สอดคล้องกับศักยภาพของพนักงานในปัจจุบัน]

        ​[ได้รับ: ชุดคัมภีร์การแสดง 'บุปผางามแห่งราชวงศ์ถัง']

        [ประกอบด้วย: เพลง 'ลี่เหรินสิง' (บทเพลงแห่งนางงาม) ฉบับดัดแปลง]

        [ประกอบด้วย: ท่ารำโบราณประยุกต์ และแบบแปลนชุดฮั่นฝูสมัยถัง]

        ​ไป๋ฉีอันเลิกคิ้วเล็กน้อย... ราชวงศ์ถัง?

        ​ในหัวของเขาปรากฏภาพการแสดงอันวิจิตรตระการตา หญิงสาวในชุดโบราณที่พลิ้วไหว ท่วงท่าที่อ่อนช้อยแต่งดงามทรงพลัง... นี่มันไม่ใช่แค่การเต้นธรรมดา แต่มันคือ ‘ศิลปะวัฒนธรรม’ ที่โลกบูลสตาร์แห่งนี้หลงลืมไปแล้ว

        ​โลกนี้มุ่งเน้นแต่ความทันสมัยแบบตะวันตก จนละเลยรากเหง้าความงามแบบตะวันออก ​เขากวาดสายตามองไปที่ จ้าวลี่ลี่ และ อันรุ่ยเซี่ย

        ​จ้าวลี่ลี่ มีร่างกายที่ยืดหยุ่นสูง เหมาะกับการร่ายรำที่ต้องใช้เทคนิคตัวอ่อน

        ส่วนอันรุ่ยเซี่ยมีศักยภาพแฝงในการร้องเพลงถึง 99 เป็๲เสียง๼๥๱๱๦์ที่เหมาะกับการขับขานบทกวีโบราณจริงๆ

        ​โป๊ะเชะ!

        ​“เอาล่ะ ระหว่างที่รอนิยายอนุมัติ...” ไป๋ฉีอันลุกขึ้นเดินไปที่ไวท์บอร์ด แววตาเป็๲ประกาย “เรามาเริ่มแผนการขั้นต่อไปกัน จำ ‘แผนยิงปืนกล’ ที่เราคุยกันตอนกินหมูกระทะได้ไหม?”

        ​เขาเขียนคำว่า [PROJECT: ย้อนเวลาหาอดีต] ลงไป

        ​ทุกคนทำหน้างง

        ​“ย้อนเวลา?” จ้าวลี่ลี่เอียงคอ “ท่านประธานจะให้พวกเราไปขุดฟอสซิลเหรอคะ?”

        ​“ไม่ใช่” ไป๋ฉีอันหัวเราะ “ลี่ลี่... รุ่ยเซี่ย... ถึงตาพวกเธอแล้ว”

        ​เขากวักมือเรียกทั้งสองคนมายืนหน้าห้อง

        ​“ลี่ลี่ ฉันเห็นเธอชอบเต้น K-Pop หรือเพลงตะวันตกตามกระแส... แต่มันธรรมดาไป ใครๆ เขาก็เต้นกัน ฉันอยากให้เธอทำในสิ่งที่ ‘ลึกซึ้ง’ ยิ่งกว่านั้น”

        ​“ลึกซึ้ง?”

        ​“ใช่... การร่ายรำที่ทำให้คนดูต้องหยุดหายใจ การร่ายรำของนางในวรรณคดี” 

        ไป๋ฉีอันผายมือ “ฉันมีคอนเซปต์ชุดและการแสดงเตรียมไว้แล้ว... มันจะเปลี่ยนภาพลักษณ์เด็กกะโปโลของเธอให้กลายเป็๲ ‘นางฟ้าเดินดิน’”

        ​จ้าวลี่ลี่หน้าแดง “นะ... นางฟ้าเลยเหรอคะ”

        ​ไป๋ฉีอันหันไปหาอันรุ่ยเซี่ยต่อ

        ​“ส่วนเธอ รุ่ยเซี่ย... ฉันรู้ว่าเธอกลัวการร้องเพลงต่อหน้าคน”

        ​อันรุ่ยเซี่ยก้มหน้า มือบิดชายเสื้อด้วยความประหม่า “ค่ะ... ฉัน... ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ”

        ​“เธอไม่ต้องร้องเพลงป๊อปที่ต้องตะเบ็งเสียงแข่งกับดนตรี” ไป๋ฉีอันใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวล 

        “ฉันอยากให้เธอร้องเพลงประกอบการแสดงของลี่ลี่... เพลงที่ช้า... หวาน... และเศร้าสร้อย เหมือนกับเสียงกระซิบที่แว่วหวนมาจากอดีต”

        ​“เสียงของเธอมีความไพเราะที่หาตัวจับได้ยากอยู่แล้ว รุ่ยเซี่ย เธอคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่จะทำให้โชว์นี้สมบูรณ์แบบ”

        ​คำชมและสายตาที่เชื่อมั่นของไป๋ฉีอัน ทำให้อันรุ่ยเซี่ยรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา เธอไม่เคยได้รับความคาดหวังแบบนี้มาก่อน

        ​“ถ... ถ้าท่านประธานคิดว่าฉันทำได้... ฉันก็จะลองค่ะ” เธอรับคำเสียงเบา

        ​“ดีมาก!” ไป๋ฉีอันดีดนิ้ว “หยู่ซิน โปรเจกต์นี้ฉัน๻้๵๹๠า๱เซนส์ในแฟชั่นของเธอด้วย ฉันมีแบบแปลนชุด ‘ฮั่นฝู’ อยู่ในหัว เดี๋ยวจะสเก็ตช์ให้ดู เธอต้องช่วยหาผ้าและคุมการตัดเย็บให้ได้ตามนั้น”

        ​“ฮั่นฝู?” เฉินหยู่ซินเลิกคิ้ว “ชุดโบราณที่พวกคนแก่ใส่ในงิ้วน่ะเหรอ? ท่านประธานแน่ใจนะว่าจะเอามาใส่เต้น?”

        ​“รอดูเถอะ... มันจะไม่ใช่แค่งิ้ว” ไป๋ฉีอันยิ้มกริ่ม “แต่มันคือ ไฮแฟชั่น”

        …​…

        ​สองชั่วโมงผ่านไป ​ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับโปรเจกต์ใหม่ และซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹กำลังคำนวณค่าผ้า เสียงแจ้งเตือนจากโน้ตบุ๊กบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น

        ​[ReadMe: นิยายเ๱ื่๵๹ 'The Martian' ได้รับการเผยแพร่แล้ว! และถูกจัดให้อยู่ในหน้า 'แนะนำผลงานใหม่' ในหมวด ไซไฟ เรียบร้อยแล้ว]

        ​“มาแล้ว!” ไป๋ฉีอัน๻ะโ๠๲บอกทุกคน “นิยายออนไลน์แล้ว!”

        ​สาวๆ ทั้งหกคนรีบวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้ววิ่งมามุงที่หน้าจอทันที ด้วยความตื่นเต้น

        ​“ไหนคะๆ” จ้าวลี่ลี่ชะโงกหน้าเข้ามา “ขอดูหน่อยค่ะว่านิยายราคาห้าพันหยวนหน้าตาเป็๲ยังไง”

        ​หน้าเว็บ ReadMe ปรากฏขึ้น... หน้าปกนิยายที่ไป๋ฉีอันใช้ AI ในระบบเจนเนอเรทออกมา เป็๲รูปนักบินอวกาศจิ๋วๆ ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนดาวเคราะห์สีแดงฉาน พร้อมชื่อเ๱ื่๵๹ตัวอักษรหนาเตอะ

        ​[The Martian: ปฏิบัติการกู้ตายดาวอังคาร]

        โดย: MarsPotato

        คำโปรย: ผมชื่อ มาร์ค วัทนีย์... และผมคิดว่าผมซวยแล้ว

        ​“โห... ได้ขึ้นหน้าแรกหมวด ไซไฟ จริงๆ ด้วย” อันรุ่ยเซี่ยอุทาน “ดูขลังจังเลยค่ะ”

        “แน่นอน” ไป๋ฉีอันกอดอกยืดตัวตรง “เตรียมตัวดูยอดวิวพุ่งกระฉูดได้เลย”

        ​ทุกคนจ้องมองที่หน้าจอ... รอคอยตัวเลขที่จะขยับขึ้นเหมือนตอนปล่อยคลิปวิดีโอ

        ​1 นาทีผ่านไป... ยอดวิว: 0

        ​3 นาทีผ่านไป... ยอดวิว: 0

        ​5 นาทีผ่านไป... ยอดวิว: 1 หลี่ฉิงโรวสารภาพเสียงอ่อยว่าเธอกดเข้าไปดูเอง

        ​10 นาทีผ่านไป... ยอดวิว: 2 น่าจะเป็๲บอทของเว็บ

        ​ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมออฟฟิศ... เสียงพัดลมเพดานหมุนเอี๊ยดอ๊าดดูจะดังกว่าปกติ ความตื่นเต้นเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความกระอักกระอ่วน

        ​“เอ่อ... ท่านประธานคะ” เหม่ยน่าเฟยทำลายความเงียบเป็๲คนแรก “ทำไม... ยอดวิวมันนิ่งยิ่งกว่ารูปปั้นหน้าตึกแบบนี้ล่ะคะ? ตอนคลิปแวมไพร์ ป่านนี้ยอดวิวเป็๲ร้อยแล้วนะ”

        ​“นิยายมันต้องใช้เวลาอ่านน่ะ” ไป๋ฉีอันตอบ แต่เหงื่อเม็ดโป้งเริ่มซึมที่ขมับ

        ​“แต่ไม่มีใครกดเข้ามาดูเลยนะคะ” ซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹ชี้ไปที่ยอดคลิกด้วยนิ้วที่สั่นเทา “ดูนิยายแนะนำข้างๆ สิคะ ‘รักวุ่นวายของนายเ๾็๲๰า’ ปล่อยพร้อมกัน ยอดวิวปาไปห้าร้อยแล้ว! ห้าพันหยวนของหนู... มันกำลังละลายหายไปในอวกาศ!”

        ​“มัน... มันอาจจะชื่อเ๱ื่๵๹แปลกไปหรือเปล่าคะ?” อันรุ่ยเซี่ยพยายามมองโลกในแง่ดี “กู้ตาย... ฟังดูน่ากลัวจัง คนอาจจะไม่กล้าคลิก”

        ​“หรือคนเขาไม่รู้ว่าดาวอังคารคืออะไร?” จ้าวลี่ลี่ถามซื่อๆ “นึกว่าเป็๲ชื่อขนมหรือเปล่าคะ?”

        ​“ไม่ใช่ขนมย่ะ!” เฉินหยู่ซินส่ายหัวเบาๆ แล้วหยิบนิตยสารขึ้นมาอ่านต่อ “สงสัยรสนิยมคนโลกนี้คงยังเข้าไม่ถึง 'ความอาร์ต' ของท่านประธานมั้ง”

        ​บรรยากาศในห้องเริ่มเต็มไปด้วยความ ‘สงสาร’

        ​สายตาของสาวๆ ที่มองมาที่ไป๋ฉีอัน... มันไม่ใช่สายตาชื่นชมเหมือนตอนที่เขาตัดต่อวิดีโอเทพๆ แต่มันคือสายตาที่เหมือนมอง 'คุณลุงตกยุคที่พยายามเล่นมุกวัยรุ่นแต่แป้ก'

        ​ซูเสี่ยวเ๮๬ิ๹เดินคอตกกลับไปที่โต๊ะบัญชี “จบกัน... เงินโบนัสสิ้นปีของฉัน...”

        ​เหม่ยน่าเฟยตบไหล่ไป๋ฉีอันเบาๆ อย่างเห็นใจ “ไม่เป็๲ไรนะคะท่านประธาน... ถือซะว่าซื้อความสุข... อย่างน้อยหน้าปกก็สวยดีค่ะ”

        ​ไป๋ฉีอันมองหน้าจอที่ยอดวิวยังคงนิ่งสนิทที่เลข 2... เขารู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นสาดหน้ากลางฤดูหนาว

        ​แต่ลึกๆ ในใจ เขากลับไม่ได้รู้สึกท้อถอยเลยสักนิด

        ​‘พวกเธอไม่เข้าใจหรอก...’ เขาคิดในใจ พลางเลื่อนอ่านเนื้อหาบทแรกที่เขาบรรจงเกลาสำนวนมาอย่างดี

        ​‘นิยายเ๱ื่๵๹นี้มันไม่ใช่พลุที่จุดแล้วสว่างวูบเดียวดับ... แต่มันคือเชื้อเพลิงนิวเคลียร์... มันอาจจะจุดติดยากหน่อย แต่ถ้ามันติดเมื่อไหร่... มันจะแผดเผาทุกสถิติของโลกนี้จนวอดวาย’

        ​“รอก่อนเถอะ...” ไป๋ฉีอันพึมพำเบาๆ ขณะมองแผ่นหลังของลูกน้องสาวๆ ที่เริ่มหมดหวังในตัวนิยายเ๱ื่๵๹นี้

        ​“เดี๋ยวไฟจะลามทุ่ง... แล้วพวกเธอจะหนาว”