[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ไป๋ลู่แค่นเสียง "เหอะ!" ในลำคอ ก้มหน้าก้มตารัวนิ้วลงบนหน้าจอมือถือแช็ตหา 

"คุณเทพบุตร" เพื่อระบายอารมณ์

จะเรียกว่าแช็ตก็คงไม่ถูกนัก เพราะส่วนใหญ่เธอเป็นฝ่ายพิมพ์บ่นงุ้งงิ้งอยู่ฝ่ายเดียว นานทีปีหนเขาถึงจะว่างพิมพ์ตอบกลับมาว่า 'อืม' สักคำให้ชื่นใจ

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเขาไม่ยุ่งจนเกินไป เขาก็จะใส่ใจตอบเธอเสมอ

ต่อให้เธอถ่ายรูปดอกไม้ริมทางมั่วๆ ส่งไปถามว่าเป็นพันธุ์อะไร เขาก็จะไปค้นข้อมูลมาให้อย่างจริงจังราวกับทำวิจัย หรือถ้าหาไม่เจอจริงๆ ก็จะบอกตามตรงว่าไม่รู้ ซึ่งความซื่อตรงจุดนี้แหละที่ทำเอาไป๋ลู่ปลื้มปริ่มสุดหัวใจ

[ไป๋เสี่ยวลู่ผู้น่ารักไร้เทียมทาน: โมโหจะตายอยู่แล้ว! วันนี้เจอหมาตัวโตสองตัวที่คุยภาษาคนไม่รู้เรื่องเลย ทำเอาหนูหลุดคำหยาบออกมาเพียบเลย!!!!]

[ฮั่ว: ............]

[ไป๋เสี่ยวลู่ผู้น่ารักไร้เทียมทาน: ปกติหนูเป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อย ไม่พูดคำหยาบพร่ำเพรื่อนะ หนูแอบด่าในใจตลอด แต่วันนี้โดนเจ้าหมาสองตัวนั่นยั่วโมโหจนทนไม่ไหวจริงๆ!!!!]

[ไป๋เสี่ยวลู่ผู้น่ารักไร้เทียมทาน: ถึงจะเป็นหมาดื้อปากเสีย แต่หน้าตาดีมากเลยนะ! หน้าตาดีเหมือนหนูเลย!! โมโหจะตายชัก แต่หนูก็ยังชอบหมาที่สุดอยู่ดี!!!]

ตามด้วยสติ๊กเกอร์โมโหรัวเป็นชุดจนหน้าจอแทบไหม้

...

ณ ห้องทำงานท่านประธานฮั่ว

ฮั่วเหยียนฟางกวาดสายตาอ่านข้อความพลางขมวดคิ้ว "ถังสิง"

"ครับท่านประธาน"

"ตรวจสอบอีกที บ่ายนี้ไป๋ลู่ออกไปกับใคร"

"..." ถังสิงเหงื่อตก "ต่อให้ท่านให้ผมเช็กอีกพันรอบ ผมก็ยืนยันคำเดิมครับ เธอออกไปกับ ลู่อี้ถิง และ กู้เพียนหราน จริงๆ"

ฮั่วเหยียนฟางหลุบตาลง แววตาเย็นชานัก 

"รูปหน้าจอล็อกสกรีนของไป๋ลู่... คือรูป ลู่อี้ถิง"

ถังสิงใจหายวาบ "............"

งานเข้าแล้ว... เจ้านายเขาคงไม่ได้หวั่นไหวกับเด็กนั่นเข้าแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!

ฮั่วเหยียนฟางนิ่งคิดครู่หนึ่ง นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ก่อนจะตัดสินใจกดโทรศัพท์โทรออกทันที

...

ณ โรงพยาบาล

กระต่ายน้อยกดรับสายทันควัน น้ำเสียงเปลี่ยนจากโหมดเกรี้ยวกราดเป็นเสียงหวานใสแจ๋วราวกับคนละคน

"อาซุย~ งานเสร็จแล้วเหรอคะ?"

เขาจินตนาการออกเลยว่า ใบหน้าจิ้มลิ้มปลายสายนั้นจะยิ้มกว้างขนาดไหน

ฮั่วเหยียนฟาง: "อืม อยู่ไหน เดี๋ยวเลี้ยงข้าว"

"อ๊ะ..." เด็กสาวลังเลเล็กน้อย หันไปมอง 'หมาตัวโต' สองตัวที่นั่งทำหน้าถมึงทึงอยู่ข้างๆ 

"อยู่โรงพยาบาลค่ะ หนูเพิ่งเก็บหมาตัวโตที่คุยไม่รู้เรื่องมาได้สองตัว กำลังรอผลตรวจสุขภาพพวกมันอยู่"

ลู่อี้ถิง: "?"

กู้เพียนหราน: "?"

"อาซุย ไว้วันพรุ่งนี้ได้ไหมคะ? คุณอยากกินอะไร? เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง หนูมีเงินนะ! เพิ่งได้ค่าเซ็นสัญญามาสดๆ ร้อนๆ เลย!"

ไป๋ลู่เห็นพ่อเลิกคิ้วสงสัย แล้วคว้าเสื้อแจ็กเก็ตเดินดุ่มๆ เข้ามาหา เธอจึงรีบตัดบททันที

"อาซุยแค่นี้ก่อนนะคะ ไว้หนูโทรหา! จุ๊บๆ!"

เธอกดวางสายทันที

ลู่อี้ถิงถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ตามประสาพ่อหวงลูกสาว (ทั้งที่ปากบอกว่ายังไม่ยอมรับ) "อาซุยคือใคร?"

"เป็นพ่อหนูเหรอ? พ่อไม่มีสิทธิ์มาสอบสวนหนูนะ!" ไป๋ลู่เชิดหน้าใส่

"...ได้! ไป๋ลู่ ฝากไว้ก่อนเถอะ! รอผลตรวจ DNA ออกมาเมื่อไหร่ คอยดูพ่อจะซักฟอกแกให้ขาวสะอาดเลยคอยดู!"

ไป๋ลู่แสยะยิ้มมุมปาก "ผลตรวจออกมาเมื่อไหร่ พ่อต้องก้มหัวขอโทษหนูก่อนไหม?"

ลู่อี้ถิง: "............"

กู้เพียนหราน: "............"

ไป๋ลู่ระบายความอัดอั้นตันใจออกมาหมดเปลือก 

"หนูอุตส่าห์ตามหาพ่อแท้ๆ จนเจอ รีบวิ่งแจ้นมาหาด้วยความน่าสงสาร คิดว่าพ่อเข้าวงการมาตั้งยี่สิบกว่าปีไม่มีข่าวฉาว กลัวพ่อจะตกใจรับไม่ได้ ก็เลยกะว่าจะค่อยๆ ตีสนิท ค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์ให้คุ้นเคย แล้วค่อยบอกความจริง... ที่ไหนได้!"

เธอชี้หน้าเรียงตัว "พ่อก็ยังไม่ยอมรับ! มิหนำซ้ำยังกลายเป็นว่าทั้งพ่อทั้งอาเห็นหนูเป็นนางจิ้งจอกยั่วยวนผู้ชายไปซะหมด! สมองพวกคุณมีแต่เรื่องใต้สะดือหรือไง!"

ลู่อี้ถิงหันขวับไปหากู้เพียนหราน "เจ้าสาม! นายไปว่าลูกฉันเป็นนางจิ้งจอกทำไม! เกิดมันเป็นลูกสาวฉันจริงๆ ขึ้นมา นายหมายความว่าไงหา? ด่าหลานงั้นเหรอ?"

กู้เพียนหราน: "............"

อ้าว... โยนขี้ให้กูเฉยเลย

"ไม่ต้องมาแก้ตัว!" ไป๋ลู่แว้ดใส่ 

"คนที่ว่าหนูเป็นนางจิ้งจอก ไม่ได้มีแค่อากู้เพียนหรานคนเดียวนะ พ่อแท้ๆ ของหนูก็คิดว่าหนูเป็นเด็กเสี่ยจะมาเกาะกระแสพ่อเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? จริงไหมคะคุณพ่อ?!"

ลู่อี้ถิง: "............"

ปากคอยัยเด็กนี่... มันจะคมกริบอะไรขนาดนี้! เถียงคำไม่ตกฟากจริงๆ!

...

สองชั่วโมงแห่งความทรมาน ในที่สุดก็ผ่านพ้นไป

"ท่านประธานกู้ นี่ครับผลตรวจ"

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนำผลมาส่งด้วยตัวเอง เหงื่อแตกพลั่ก พร้อมกำชับ 

"ฉบับนี้เป็นแบบด่วนพิเศษครับ ความแม่นยำอาจจะไม่ 100% แต่ก็เพียงพอจะยืนยันผลเบื้องต้นได้แล้วครับ ถ้าท่านไม่สบายใจ อีกสามวันค่อยมารับผลวิเคราะห์ฉบับละเอียดอีกที"

กู้เพียนหรานรับซองเอกสารมา แล้วยื่นส่งต่อให้ลู่อี้ถิง "ของนาย... นายเปิดเอง"

ลู่อี้ถิงสูดหายใจลึก มือไม้สั่นเทา "เปิดก็เปิดสิวะ!"

เขากระชากเอกสารออกมา กวาดสายตาอ่านผ่านๆ แล้วพลิกไปหน้าสุดท้ายทันที

[สรุปผลการตรวจ: หากตัดปัจจัยเรื่องฝาแฝดร่วมไข่และการรบกวนทางพันธุกรรมอื่น ผลการตรวจบ่งชี้ว่า 'ลู่อี้ถิง' มีความสัมพันธ์เป็นบิดาทางชีวภาพของ 'ไป๋ลู่' อย่างสมเหตุสมผลตามหลักพันธุศาสตร์]

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักรอผล

ไป๋ลู่ไม่แม้แต่จะปรายตามองผลตรวจ เธอนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าสบายใจเฉิบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ไม่เป็นไรนะ ถ้ายังไม่เชื่อ เราเปลี่ยนโรงพยาบาลได้ หรือจะบินไปตรวจที่อเมริกาก็ได้ หนูว่างเสมอ"

ลู่อี้ถิงแขนขาอ่อนแรง ยื่นผลตรวจให้กู้เพียนหรานดู ดวงตาเหม่อลอย

"เจ้าสาม... ลูกสาวฉันจริงๆ ว่ะ"

"..." กู้เพียนหรานปรายตามองแวบเดียว แล้วเดินตรงเข้าไปหาไป๋ลู่

เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ลูบศีรษะเธอเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลช้าชัด ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

"เสี่ยวลู่... อาต้องขอโทษเธอด้วย อาไม่ควรด่วนตัดสินเธอโดยที่ไม่รู้อะไรเลย ขอโทษจริงๆ ที่ทำร้ายความรู้สึกเธอ... เธอยกโทษให้อาได้ไหมครับ?"

ไป๋ลู่จมูกเริ่มแดงระเรื่อ น้ำตาคลอเบ้า "ไม่คิดว่าหนูเป็นนางจิ้งจอกแล้วเหรอ?"

กู้เพียนหรานยิ้มอ่อนโยน ตบเบาๆ ที่ศีรษะทุย 

"เป็นนางจิ้งจอกน้อยที่น่ารักต่างหาก สมกับเป็นลูกสาวของพ่อเธอจริงๆ เวลาด่าคนหรือเวลาโกรธยังดูดีขนาดนี้"

"อาสาม..." ไป๋ลู่สูดน้ำมูก 

"อาเนี่ยสมกับเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์จริงๆ! หนูยกโทษให้ก็ได้!"

พูดจบ ไป๋ลู่ก็โผเข้ากอดเขาเต็มรัก

...แล้วถือโอกาส เช็ดน้ำมูก ป้ายใส่เสื้อโค้ตตัวละหลายแสนของเขาจนชุ่มฉ่ำซะเลย!

กู้เพียนหราน: "............"

ยัยจิ้งจอกตัวแสบ... เจ้าคิดเจ้าแค้นชะมัด

ไป๋ลู่ซบไหล่อาสาม ยักคิ้วกวนประสาทส่งให้พ่อตัวเองที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน

"ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ หนูไม่รีบ หนูรอมาสิบแปดปีแล้ว รอผลตรวจละเอียดอีกแค่สามวันจะเป็นไรไป หนูรอไหว"

ลู่อี้ถิงหน้าแดงเถือก ทำตัวไม่ถูก "อะ... เอ่อ... เชี่ยเอ๊ย!"

พูดจบ เขาก็หันหลังใส่เกียร์หมา วิ่งแน่บ หนีออกจากห้องไปดื้อๆ!

ไป๋ลู่มองแผ่นหลังของพ่อที่วิ่งหนีหางจุกตูดไปอย่างงุนงง "??????"

กู้เพียนหรานถอนหายใจ 

"ทำใจเถอะ พ่อเธอมันเป็นพวกซื่อบื้อประเภทหนึ่ง จากนี้ไป อาคงต้องฝากเธอช่วยดูแลพ่อแล้วนะ อาเบื่อที่จะต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กโข่งให้พ่อเธอเต็มทนแล้ว"

"..." ไป๋ลู่ผละออกมา จับไหล่กู้เพียนหรานด้วยสีหน้าจริงจัง 

"อาสาม พูดมาตามตรงเถอะ อากับพ่อหนู..."

"ไป๋เสี่ยวลู่! อาเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ ห้ามคิดลามก!" กู้เพียนหรานดีดหน้าผากเธอเบาๆ เปาะ! แล้วยิ้มอธิบาย

"สมัยก่อน พ่อเธอกับพี่ใหญ่ช่วยชีวิตอาไว้ครั้งหนึ่ง อาเลยต้องยอมเป็นวัวเป็นม้าให้พวกเขามาร่วมสามสิบปี พวกเราสี่คนสาบานเป็นพี่น้องกัน"

"พี่ใหญ่แซ่ไป๋ เป็นทหาร ถ้ามีโอกาสจะแนะนำให้รู้จัก"

"พี่รองคือพ่อเธอ"

"พี่สามคืออา"

"ส่วนน้องสี่คือ ฉินอวี่"

ไป๋ลู่เบิกตากว้าง กรีดร้องเสียงหลงจนแสบแก้วหู

"ฉินอวี่!!!!!"

กู้เพียนหรานยิ้มขำ 

"อืม จะนับว่าเป็นคนในวงการเดียวกับเธอก็ได้ ตอนนี้เขาอยู่ต่างประเทศ อีกไม่กี่วันกลับมาแล้วจะแนะนำให้รู้จัก"

ไป๋ลู่เอียงคอ "อาสาม... อาไม่มีอะไรจะถามหนูเหรอ? เรื่องแม่หนู หรือเรื่องที่ผ่านมา?"

กู้เพียนหรานลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู 

"เธอเป็นเด็กฉลาด ถ้าเธออยากพูด เธอจะพูดเอง ถ้าเธอไม่อยากพูด อาคิดว่าอาก็ไม่ควรถามให้เธอลำบากใจ"

ไป๋ลู่มองเขาตาแป๋ว 

"อาสาม... อามาเป็นพ่อหนูแทนไหม? ลู่อี้ถิงนี่น่ารำคาญจะตายชัก! สู้คุณอาสุภาพบุรุษก็ไม่ได้!"

กู้เพียนหรานหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ อาเต็มใจอยู่แล้ว แต่แม่จิ้งจอกน้อยอย่างเธอจะตัดใจทิ้งพ่อลงเหรอ?"

ไป๋ลู่แอบเบะปาก

ชิ... เธอรับมือกับจิ้งจอกหน้ายิ้มอย่างอาสามไม่ถูกจริงๆ! รู้ทันไปซะหมด!

...

พอกลับมาถึงคอนโด 'อีผิ่นหลาน'

กู้เพียนหรานก็พาเธอตรงไปที่ห้อง 886 แล้วยื่นคีย์การ์ดห้องให้เธอ

"พ่อของเธอ... อาคืนให้เธอแล้วนะ" เขายิ้มอย่างมีความหมาย 

"ดูแลเขาให้ดีๆ ล่ะ เขาอาจจะดูบ้าๆ บอๆ แต่เขารักพวกพ้องมากนะ"

"..." ไป๋ลู่รับคีย์การ์ดมา "อาสาม... อาอย่าแสดงออกชัดขนาดนั้นสิว่าอยากเขี่ยพ่อทิ้ง!"

กู้เพียนหรานยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน นั่งลงบนโต๊ะรับแขกหน้าห้องสบายๆ โน้มตัวมาข้างหน้า สองมือเท้าเข่า จ้องมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น

"เสี่ยวลู่... อย่าเกลียดพ่อเธอเลยนะ"

ไป๋ลู่ยิ้มตาหยีอย่างว่าง่าย แววตามุ่งมั่น

"หนูไม่เกลียดเขาหรอก... ถ้าหนูเกลียดเขา หนูคงไม่ดั้นด้นมาตามหาเขาหรอก!"

ใช่... ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะเกิดใหม่กลับมาหาพ่อให้ได้!

ชาตินี้... หนูจะปกป้องพ่อเอง!