บทที่2 เอเซอร์เนีย
“ ลีฟาเลียจัง ยินดีต้อนรับกลับ” เสียงของคนขายของข้างถนนดังขึ้นมารับการกลับมาในหมู่บ้านของลีฟาเลีย ชั่งเป็ความรู้สึกที่อบอุ่นจริงๆ
“โซราตะ เดินมาทางนี้สิ เดียวจะพาไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านนะ” ลีฟาเลียหันมาบอกกับผม ผมเดินตามลีฟาเลียพร้อมมองวิวทิวทัศน์ของหมู่บ้านไปเรื่อยๆ
ถึงจะบอกว่าเป็หมู่บ้านของเอลฟ์แต่ก็ไม่ต่างจากหมู่บ้านของคนในหนังสือนิยายเลย
บ้านของเอลฟ์ในหมู่บ้านสร้างจากต้นไม้เกือบทั้งหมด แต่รั้วของหมู่บ้านทำจากหิน
มีทางเดินที่ร่มรื่น ในหมู่บ้านเต็มไปด้วยต้นไม้นานาชนิด ผมเดินตามลีฟาเลียมาได้ซักพักก็เห็น บ้านหลังหนึ่งอยู่ข้างหน้า ลีฟาเลียหยุดที่ตรงนั้นแล้วหันมาพูดว่า
“ถึงแล้วล่ะ บ้านของหัวหน้า”
ผมมองบ้านที่อยู่ตรงหน้า ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับบ้านหลังอื่นๆซักเท่าไหร่ มีก็แต่ป้ายชื่อของบ้านกับขนาดที่ใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย ลีฟาเลียเดินเข้าไปเคาะประตูบ้านหลังนั้น ไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมกับชายคนหนึ่งซึ้งเป็เอลฟ์ปรากฏกายออกมา
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลีฟาเลีย” ชายคนนั้นพูด
“ค่ะ ท่านพ่อ”
ท่านพ่อ? เขาเป็พ่อของลีฟาเลียหรอ? ลีฟาเลียบอกเป็บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน? งั้นเธอก็... “ลีฟาเลีย เธอเป็ลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านงั้นหรอ?” ผมหันไปถามลีฟาเลีย
“ใช่คะ ฉันเป็ลูกสาวของเขา” ลีฟาเลียยิ้มและตอบ
“นายเป็ใคร เผ่ามนุษย์สินะ” หัวหน้าหมู่บ้านพูด
“เขาเป็คนหลงทางที่หนูเจอตอนออกไปเก็บเห็ดคะ” ลีฟาเลียตอบกับหัวหน้าหมู่บ้าน
“งั้นนายมาจากไหน” หัวหน้าหมู่บ้านถาม
“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ผมจำได้แค่ชื่อของผมเท่านั้นกับผมมีทักษะการใช้ดาบ อย่างอื่นผมแทบจำอะไรไม่ได้เลย” ผมตอบกับพ่อของลีฟาเลีย
“งั้น เ้าก็ความจำเสื่อมสิน่ะ” ความจำเสื่อม? ให้คิดว่าแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน
“ใช่ครับความทรงจำของผมแทบไม่มีเลย” นั้นคือสิ่งที่ผมตอบ
“ท่านพ่อคะ ให้เขาอยู่ในหมู่บ้านได้ไหม เขาไม่มีที่ไปน่ะคะ” ลีฟาเลียพูด
“ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่เ้าจะทำยังไง เงินก็ไม่มีใช่ไหม” พ่อของลีฟาเลียถาม
“ครับ ไม่มีสักแดงเดียวเลยครับ” ผมตอบ
“งั้นลีฟาเลียก่อนพาเขาไปดูหมู่บ้าน ข้าขอถามเ้าหนุ่มหน่อย เ้าหนุ่มเ้าทำอะไรได้บ้าง”
ทำอะไรได้บ้างนี้หมายถึงความสามารถสินะ
“ผมใช้ดาบเป็ครับ” ผมเคยเรียนใช้ดาบสองมือสมัยมัถธยม
“งั้นหรอ? ใช้ดาบเป็สิน่ะ งั้นสนใจจะทำอาชีพ นักผจญภัยไหม?” นักผจญภัยหรอ? ก็ไม่เลว ดีกว่าไม่มีงานทำละนะ
“ก็โอเคครับ” ผมตอบ
“ลีฟา ลูกพาเขาไปลงทะเบียนที่กิลด์หน่อยนะ โอเคไหม” พ่อลีฟาเลียพูด
“ได้คะ” ลีฟาเลียตอบ
หลังจากคุยกันสร็จลีฟาเลียก็บอกให้ผมตามเธอมา เธอจะพาไปลงทะเบียนที่กิลด์ เดินสักพักก็มาถึงบ้านไม้หลังใหญ่มีป้ายติดอยู่ที่บริเวณหลังคาเป็ภาษาที่อ่านไม่ออก
“ถึงแล้ว ที่นี่กิลด์ไงล่ะ” ลีฟาเลียหันมาบอกผม
“ไปลงทะเบียนกัน”
ผมเดินตามลีฟาเลียเข้ามายังกิลด์ กิลด์เป็เหมือนบาร์มีเอลฟ์อยู่เต็มไปหมด แต่แปลกที่ทุกสายตาเหมือนจะจ้องมาที่ผม ทำไมกันนะ? ผมเดินตามลีฟาเลียมาจนถึงเคาเตอร์ต้อนรับซึ่งมีเอลฟ์ค่อยประชาสัมพันธ์อยู่
“ยินดีตอนรับค่า” เสียงของเอลฟ์สาวที่เหมือนจะเป็พนักงานพูด
“สวัสดีคะ” ลีฟาเลียตอบ
“หนูลีฟาเลียมารับเควสหรอคะ?” พนักงานถาม
“ป่าวคะๆ ฉันแค่พานายคนนี้มาลงทำเบียนคะ”ลีฟาเลียพูด
“นายคนนี้? เอะ!มนุษย์นี้” เธอทำเสียงแบบใหน่อยๆ
“ไม่ได้หรอคะ”ลีฟาเลียพูด
“ป่าวหรอกจ๊ะ ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกแค่แปลกใจที่มนุษย์มาลงทะเบียนเป็นักผจญภัยกับเอลฟ์น่ะ” พนักงานตอบแบบนั้น
“งั้นก็ลงทะเบียนได้สินะคะ” ลีฟาเลียถาม
“ได้สิ” พนักงานตอบ
“คุณผู้ชายช่วยจัดการเอกสารตรงนี้หน่อยนะคะ”
เอกสาร? งานเข้าแล้วอ่านไม่ออก
“ลีฟาเลียผมอ่านไม่ออกน่ะ ช่วยหน่อยได้ไหม?” ผมหันไปหาลีฟาเลีย
“ไม่ต้องอ่านหรอกคะ แค่นายเอาเืนายป้ายไปที่ตรงกลางกระดาษ กระดาษจะวัดค่าสถานะให้เองคะ”ลีฟาเลียบอกกับผม
แค่เอาเืป้ายไปที่กระดาษก็พอสินะผมทำตามที่ลีฟาเลียพูด เมื่อผมเอาเืป้ายไปที่ตรงกลางกระดาษ กระดาษก็เรืองแสงออกมาพร้อมปรากฏ ตัวอักษรเพิ่มขึ้นมา แปลกที่รอบนี้อ่านออก
เอ่? ค่าสถานะของผมคือ เผ่าพันธุ์=มนุษย์ ความสามารถ=ทักษะการใช้ดาบระดับ? เลเวล=? ส่วนค่าสถานะอื่นๆก็สูงแปลกๆ เมื่อพนักงานเห็นเนื้อหาในกระดาษก็ใ
“ความสามารถกับเลเวล ไม่ทราบงั้นหรอไม่เคยเห็นมาก่อนเลยคะ” พนักงานพูด
“แล้วแบบนี้ผมจะลงทะเบียนได้หรือป่าวครับ” ผมถาม
“ได้จ๊ะ ฉันแค่แปลกใจน่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” พนักงานบอก หลังจากนั้นเธอก็กรอกเอกสารพร้อมกับหยิบสร้อยบางอย่างมาให้ผม
“ตอนนี้คุณเป็นักผจภัยแล้วนะคะ โดนปกตินักผจภัยจะมีเลเวลโดยจะปรากฏในลักษณะตัวเลขที่ไหล่ข้างขวาคะ ส่วนสร้อยนี้จะบ่งบอกถึงระดับแรงค์หรือระดับความสามารถของนักผจภัยคะ โดนจะมีด้วยกัน7แรงค์ คือ1.เหล็ก 2.ทองแดง 3.เงิน 4.ออบซิเดียม 5.ทอง 6.แพตตินัมและ 7.ระดับเพรช ตอนนี้ทางเราไม่รู้ความสามารถของคุณเลยให้เป็ระดับเหล็กไปก่อนโอเคนะคะ”พนักงานพูดกับผม
“โอเคครับ”ผมตอบ
“แล้วเลเวลของผมมันจะขึ้นเป็ ? ไปอีกนานไหมคับ” ผมถาม
“คิดว่าน่าจะขึ้นหลังจากทำเควสสำเร็จน่ะคะ” พนักงานตอบ
“โอเคคับ”
ตอนนี้ก็ใกล้จะมืดแล้วจะออกไปทำเควสก็เกินไป งั้นคืนนี้คงต้องพักพ่อนก่อน จะว่าไปแล้วผมจะนอนที่ไหนล่ะ
“ลีฟาเลีย... คือฉันไม่มีที่นอน ฉันจะไปนอนที่ไหนได้บ้าง” ผมหันไปยิ้มแห้งๆให้ลิฟาเลีย “นอนที่บ้านฉันก็ได้คะ ท่านพ่อคงไม่ว่าอะไรหรอก” ลีฟาเลียตอบ
“ได้แน่นะ ผมกลัวคุณพ่อของลีฟาเลียจะไม่อนุญาติน่ะ” ผมบอกกับลีฟาเลียขนะที่เดินกลับไปที่บ้านของเธอ
“ไม่เป็ไรคะ เดียวฉันคุยกับท่านพ่อให้เอง เพราะฉะนั่นคืนนี้ก็นอนที่บ้านฉันก่อนนะคะ” เธอหันมายิ้ม
“งั้นก็โอเคคับ”
จบบทที่2 เอเซอร์เนีย
118
