ตอนที่15 ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลง
“ท่านเ้าหุบเขา ท่าน! ท่าน! ฆ่าแม่นางหลิวเฟย ทำไม” ฮือ ๆภูติดอกไม้ต่างไหวเองเอียงไปตามสายลมส่งเสียงร้องไห้ระงมเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้า ท่านใจร้าย!
“พวกเ้ารู้หรือไม่ ว่าตอนนี้นางอยู่ที่ใด?” ความผิดหวังที่เขาไม่เคยได้ลิ้มรสทำให้เขารู้สึกทรมานอย่างน่าประหลาดมันเหมือนมีมีดนับหมื่นมาทิ่มแทงตรงกลางหัวใจ ตอนนี้กลับรู้สึกอ่อนแอและไม่มีเรี่ยวแรงใดๆอีกแล้ว ข้าควรจะทำอย่างไรดีข้าควรจะชดใช้เ้าอย่างไรดีหลิวเฟย”
“ไห่เฉียงเ้าปีศาจเงาได้เร่งพาร่างของนางไป แต่พวกข้าไม่รู้ว่าไปที่ไหน”
หลิวเฟย! “ เ้าอดทนไว้นะ เ้าจะตายไม่ได้นะ”ไห่เฉียงปีศาจเงาได้พาหลิวเฟยมายังป่าหมอกเมฆาอีกครั้ง “จงเปิดทางให้ข้า” ชายหนุ่มได้พาหญิงสาวเข้าไปในถ้ำที่ปกคลุมไปด้วยหมอกมนต์ดำ
ท่านพ่อขอรับ “ โปรดช่วยนางด้วย! ”
พลัน!เงาสีดำทมิฬกลุ่มใหญ่ได้ปรากฏกายขึ้นมา ภาพใบหน้าของชายผู้นี้ไม่สามารถมองเห็นได้หมอกดำได้อำพรางใบหน้าไว้
“ เ้าพาใครมาที่ถ้ำเมฆาของข้า” ไห่เฉียง!
ไห่เฉียงได้นำร่างหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งวางลงกับพื้น
“ไม่คิดเลยว่าเ้าจะมีจิตใจเป็พ่อพระขนาดนี้ เื่ที่ข้าสั่งให้เ้าไปทำ ยังไม่เสร็จบังอาจมาให้ข้าช่วยหญิงผู้นี้อีกหรือ”
“นางเป็คนที่ข้ารัก ขอท่านพ่อจงโปรดช่วยนางให้รอดพ้นจากความตายครั้งนี้ด้วยขอรับข้าสัญญาว่าจะทำตามคำสั่ง ของท่านทุกอย่าง”
เงาปีศาจดำจ้องมองหน้าชายหนุ่ม
ได้…ข้าตกลงที่จะช่วยนางเ้าอย่าลืมสัญญาที่ได้ให้ไว้กับข้าละกัน ! เงาดำทมิฬได้ร่ายมนต์ดำเข้าสู่ร่างกายหลิวเฟย
“ข้าไม่รู้ว่าวิธีนี้จะดีกับเ้าหรือไม่แต่ตอนนี้ข้าไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วที่จะช่วยเ้าได้ข้าต้องให้ท่านพ่อได้ช่วยเ้าไว้ก่อน เ้าตื่นมาขออย่าโทษข้าเลยนะ หลิวเฟย”ไห่เฉียงรู้สึกสับสนว่าการใช้มนต์ดำเข้าสู่ร่างหญิงสาวตอนนี้จะทำให้หญิงสาวเป็อันตรายหรือไม่?
“ตอนนี้ข้ากำลังตกนรกอยู่ใช่ไม่?”
หญิงสาวลืมตาตื่นมา มองไปรอบๆที่มีแต่แอ่งน้ำน้อยใหญ่ รายล้อมไปด้วยหินผา หลิวเฟยพยายามที่จะดึงตัวเองขึ้นมา
“เ้าเป็ใคร” เงาทมิฬตรงหน้าโผล่มาทำให้หญิงสาวใ
“ สิ่งที่เ้าแลกกับการมีชีวิตอยู่ต่อในครั้งนี้ ก็คือชีวิตของเ้า ชีวิตตอนนี้ของเ้าอยู่ในสายตาข้า เพราะฉะนั้นจงเชื่อฟังคำสั่งข้า!”
“ท่าน้าสิ่งใดจากตัวข้า?”
“ข้าไม่ได้้าอะไรในตัวเ้า แต่เ้าต้องช่วยข้า”
“ท่านว่ามาเถิดบุญคุณในครั้งนี้ที่ท่านได้ช่วยชีวิตข้าไว้ถ้าข้าก็จะสามารถตอบแทนให้ได้ ข้าก็จะทำให้ท่าน”
“ข้า้าไข่มุกดำเพลิง”
ข้าไม่มี !
“ข้ารู้ว่าเ้าไม่มี แต่เ้าจงไปหามันมาให้ข้าเ้ารู้มิใช่หรือว่าต้องไปหาจากที่ใด ข้าให้เวลาเ้า ถ้าเ้าไม่ได้มันมาเ้าก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ทุกการเคลื่อนไหวของเ้าข้ารู้หมดเ้าจำไว้เมื่อใดที่เ้าไม่ทำตามสัญญาดอกไม้ดูดิญญา ก็จะเติบโตขึ้นเรื่อย ๆและมันจะทำให้ิญญาของเ้าหลุดหายไปยังปรโลก เ้าอย่าคิดที่จะทรยศข้าเด็ดขาด”
“ดอกไม้ดูดิญญา อย่างนั้นหรือ”หญิงสาวได้เอามือไปควานหาว่าดอกไม้แห่งนี้อยู่ที่ใดมือทั้งสองได้ััทั่วตัวจนกระทั่งศีรษะ!นี่คือดอกไม้ดูดิญญาอย่างนั้นหรือ…
“หลิวเฟยเ้าเป็อย่างไรบ้าง?”
“ที่แท้ เป็เ้าหรือไห่เฉียง ที่ได้ช่วยชีวิตข้าไว้ ”
“ข้าขอขอบคุณท่าน ที่ได้ช่วยชีวิตนางไว้ ขอรับ”
“สิ่งที่ข้าได้พูดกับเ้าไป หวังว่าคงไม่ให้ข้ารอนาน”
ขอรับ!
“ไห่เฉียง ข้าขอบใจเ้ามากนะ ทุกครั้งที่ข้าเผชิญปัญหาเป็เ้าทุกครั้งที่มาช่วยข้าไว้ตลอด ต่อไปนี้พวกเราเป็สหายกันนะ พวกเราสองคนได้ลงเรือลำเดียวกันแล้ว”
“หลิวเฟย แล้วเ้าคิดที่จะไปแก้แค้น เ้าหมาป่าตัวนี้หรือไม่?”
“ไม่อยาก! ข้าเป็คนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งข้าจะไม่เอาชีวิตของข้ากลับไปเสี่ยงเป็ครั้งที่สองอีกแล้ว สิ่งที่ข้าได้ติดค้างไว้ ข้าได้คืนไปหมดแล้วหลังจากนี้ไปชีวิตของข้าก็คงไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกแล้วข้าอยากมีชีวิตที่มีความสุข”
วันแล้ว... วันเล่า... ต้าหลงได้ออกเดินทางตามหา หลิวเฟย “เ้าอยู่ที่ไหนกันแน่ ไม่ว่าแสงแดดจะร้อนเพียงใดหรือสายฝนจะตกลงมาหนักหนาแค่ไหน ข้าก็จะตามหาเ้า ชายหนุ่มได้เดินไปยังหมู่บ้านต่างๆ สืบเสาะหาไปทั่ว”
“หลิวเฟยและ ไห่เฉียงกำลังล่องลำน้ำเพื่อที่จะเดินทางไปที่เผ่าจิ้งจอกเก้าหางสิ่งที่จะล้างมนต์ดำในตัวเ้าได้คือ ดอกบัวสีเพลิง เท่านั้น!นี่คือสิ่งที่นักพรตมนต์ดำได้บอกเ้าไว้นะหลิวเฟย หญิงสาวได้ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรให้ได้ ดอกบัวสีเพลิงนี้มา แพได้ล่องลอยไปตามสายธารที่กว้างใหญ่น้ำที่ใสสะอาด ทำให้ทั้งสองรู้สึกสบายเหมือนได้ปลดปล่อยอารมณ์ไปตามสายน้ำล่องลอยไปตามกระแสธาราที่ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย
“ ไห่เฉียงระวัง!ข้างหน้าเป็สายธารน้ำวน เรือของเรากำลังจะเข้าใกล้เข้าไปทุกทีแล้วไห่เฉียงเมื่อได้เห็นดังนั้น รีบเร่งพายเรือให้ออกมาจากสายธารน้ำวนแต่กระนั้นด้วยสายน้ำที่ไหลแรง และเชี่ยวกราดทำให้เรือของทั้งสองหลุดลอยเข้าไปในธารน้ำวน
“แย่แล้ว! พวกเราทำอย่างไรกันดี” หลิวเฟย เ้าอยู่ไหน หลิวเฟยสิ้นเสียงชายหนุ่มที่เรียกหาหญิงสาวกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวได้ดึงทั้งสองลงไปห้วงที่ลึกที่สุดของวังน้ำวนต่างกระจัดกระจายกันไปคนละทิศ คนละทาง หญิงสาวได้ตกลงจากแพแล้วจมลงสู่ก้นบึ้งวังน้ำวน
ใครกันนะที่กำลังอุ้มข้าอยู่ ข้ากำลังฝันไปหรือข้าได้ตายไปแล้วหญิงสาวมีความรู้สึกว่า มีเงาร่างที่สูงใหญ่มือที่ััมาที่เอวของตนนั้นดูแข็งแรงและตนคุ้นเคยกับัันี้เหลือเกินใครกัน...
แค่ก ๆ ! หญิงสาวสำลักน้ำออกมา พลิกตัวแล้วลุกขึ้นนั่งมีมือที่แข็งแรงคอยตบหลังเบาๆ หญิงสาวได้เงยหน้าขึ้นมา ไห่เฉียง ! คนที่หญิงสาวเอ่ยถึง กลับไม่ใช่สหายของตน
“เ้าเป็ยังไงบ้างหลิวเฟย” เสียงที่ได้ยินกลับคุ้นเคยซะเหลือเกินใครกันที่กำลังเรียกข้าไห่เฉียวหรือ
เมื่อหญิงสาวลืมตาตื่นมากลับต้องเจอกับร่างและหน้าตาที่คุ้นเคยหญิงสาวรีบลุกนั่งและกลับถอยหลังกรูออกให้ห่างชายหนุ่มตรงหน้า
“เ้าออกไปให้ไกลตัวข้าเดี๋ยวนี้นะข้าไม่อยากเจอเ้า” หญิงสาวรู้สึกกลัวชายหนุ่มตรงหน้ายิ่งนักภาพอดีตกลับคอยตามหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลา ดาบที่แหลมคม มันทิ่มแทงตรงหัวใจมันเจ็บที่สุด สิ่งที่เ้าทำไว้กับข้ามันสาหัสยิ่งนัก”
ชายหนุ่มตรงหน้ารู้สึกเสียใจอย่างมากที่เป็ต้นเหตุให้หญิงสาวหวาดผวาและกลัวตนได้ถึงเพียงนี้ต้าหลงพยายามอธิบายเหตุผลให้หญิงสาวฟัง แต่ตอนนี้หลิวเฟยไม่รับฟังเหตุผลใดๆทั้งสิ้นเพราะเข็ดกับความไว้ใจที่มีให้ ชายหนุ่ม
“เ้าไม่รู้หรอกว่าคนที่ใกล้ตายมันมีความรู้สึกแบบไหนกัน”
“ข้ากลัวเ้าขอให้เ้าออกไปจากชีวิตข้าเถอะนะ” ข้าขอร้องเ้า!
ชายหนุ่มได้ถอยออกมา ยืนก้มหน้า รู้ว่าสิ่งที่ตนทำมันผิดจนหญิงสาวไม่สามารถให้อภัยตนได้เลย
“หลิวเฟย เ้าเป็อย่างไรบ้าง”ไห่เฉียงได้เดินโซเซเข้ามาหาหลิวเฟย ด้วยความเป็ห่วงที่มีต่อหญิงสาวแต่สายตาไห่เฉียงนั้นกลับจ้องมอง ต้าหลงด้วยความโกรธแค้นยิ่งนักไม่คิดว่าคนที่ตัวเองก็เคยไว้ใจ และตนคิดมาตลอดว่าต้าหลงก็แอบมีใจให้หลิวเฟยจึงไม่คิดว่าชายหนุ่มข้างหน้าจะทำร้ายหญิงคนที่รักได้ถึงเพียงนี้
“หลิวเฟย เ้าดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่ งั้นเราเดินทางกันต่อ”ไห่เฉียงได้ประคองหลิวเฟย ออกมา
ในที่สุดเราก็ถึงเผ่าจิ้งจอกเก้าหางแล้วสินะทั้งสองได้เดินอยู่บนสะพานไม้สองฟากฝั่งรายล้อมไปด้วยสระดอกบัวสีชมพูขาวสลับกันไป ส่งกลิ่นหอมโชยอบอวล ลอยมาเตะจมูกอากาศที่ปลอดโปร่ง และโล่ง
ข้าจะต้องตามหาดอกบัวสีเพลิงมาเพื่อรักษามนต์ดำในตัวเ้าให้หายไปให้ได้ถึงแม้ว่ามันจะมีอุปสรรคอันใดก็ตาม ข้าก็จะช่วยเ้าให้หลุดพ้น”
ไห่เฉียงเอ่ยออกมา
“หยุดเดี๋ยวนี้นะพวกเ้าเป็ใครถึงเข้ามายังเผ่าจิ้งจอก!ทั้งสองได้หันไปมองกันสิ่งที่อยู่ตรงหน้า “นี่มันตัวอะไรกันหรือ”
ข้าชื่อ “ เ้าชิง ”เป็ปีศาจตุ่นผู้รักษาประตูทางเข้าของเผ่าจิ้งจอกแห่งนี้ พวกเ้าเป็ใครถึงได้กล้าเข้ามาเหยียบ ณ ที่แห่งนี้
ทันในนั้น! เ้าปีศาจตุ่นได้มองไปเห็นคนที่อยู่ข้างหลัง
“ข้าขอคำนับท่านราชันหมาป่า” ขอรับ
เสียงของเ้าปีศาจตุ่นพูดออกมาทำให้ทั้งสองคนหันไปมองคนที่แอบตามมาข้างหลัง ระยะเวลาที่ได้เดินทางมาต้าหลงได้คอยให้ความช่วยเหลือและคอยดูแลหลิวเฟย ไม่ให้หญิงสาวรู้คอยปกป้องภัยอันตรายให้ตลอดการเดินทาง
“ท่านราชันหมาป่าข้าจะพาท่านไปพบ าาจิ้งจอกนะขอรับ”
“ เ้าจะถอนหายใจทำไมไห่เฉียง”
“ข้าแค่รู้สึกว่าเ้าหมาป่าตัวนั้นไม่น่าจะมีสหายเลย!”
“หลายปีมานี้เ้าเป็อย่างไรบ้าง ไป๋อู้ าาเผาจิ้งจอกได้ทักทายสหายไม่ได้เจอกันมาหลายปี ตอนนี้เื่ราวในอดีตของเ้าก็คงคลี่คลายลงแล้วสินะเ้าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที ไม่ต้องไปจมปลักกับเื่ในอดีตอีกแล้ว”
“อาจจะใช่ที่เื่ราวในอดีตได้จบลงแต่ข้าก็ได้สร้างเื่ใหม่ขึ้น จนไม่น่าจะให้อภัยได้ ข้าทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อน”
ผู้อื่นหรือ ?
“ ผู้ใดกัน ใช่ แม่นางหลิวเฟยหรือไม่ ข้าว่าแล้วสายตาที่เ้าแอบมองนางมันเหมือนมีอะไรแอบแฝงอยู่ เ้ามีอะไรให้ข้าช่วยบอกข้ามาได้เลย ไป๋อู้ ราชันเผ่าจิ้งจอกพร้อมที่จะช่วยเหลือราชันหมาป่าเต็มที่”
“ตอนนี้ร่างกายของนาง ได้รับมนต์ดำเพราะข้าข้ามาวันนี้เพราะ้าอยากจะได้สิ่งของอย่างหนึ่งจากเผ่าจิ้งจอกของท่าน” ได้สิ เ้าบอกข้ามาได้เลย ต้าหลง เราเป็สหายกันข้าช่วยเ้าเต็มที่เ้า้าอะไรหรือ?
“ข้า้าดอกบัวสีเพลิง!”
ราชันหมาป่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
เราจะต้องตามหาดอกบัวสีเพลิงมาเพื่อรักษามนต์ดำในตัวเ้าให้หายไปให้ได้(ราชันหมาป่าได้ยินบทสนทนาของไห่เฉียงและหลิวเฟย)ตลอดระยะทางที่เดินเข้ามายังเผ่าจิ้งจอกเก้าหาง ราชันหมาป่าได้แอบซ่อนตัว และช่วยเหลือหลิวเฟยมาตลอดการเดินทาง
“ดอกบัวชนิดนี้ ถูกดูแลรักษาไว้ในบึงใหญ่กลางแม่น้ำ ถูฝาง มันไม่ง่ายเลยนะต้าหลงที่จะนำออกมา เพราะแม่น้ำสายนี้ถูกดูแลด้วยพญางูขาว ซึ่งมีความดุร้ายยิ่งนัก”
“ ยังไงข้าก็ต้องไปเอามันมาให้ได้!เพื่อแลกกับสิ่งที่ข้าได้ทำไว้กับนาง”
หลิวเฟย ! เสียงคุ้นเคยที่หญิงสาวได้ยิน คุ้นหูเหลือเกิน หญิงสาวได้หันไปมอง
“ท่านพี่เจียงหยา, คุณชายหวัง ทั้งสองได้กอดกันด้วยความคิดถึงท่านพี่เจียงหยาเป็อย่างไรบ้างสบายดีหรือไม่?”
“ ข้ากับคุณชายหวังสบายดี เ้าล่ะหลิวเฟยเป็อย่างไรบ้าง?”
“ทำไมกัน! ทำไมราชันหมาป่าถึงทำกับเ้าได้ขนาดนี้ เจียงหยารู้สึกไม่พอใจราชันหมาป่า เป็อย่างมากที่ทำให้หลิวเฟย ต้องเจอกับสถานการณ์แบบนี้”
มืดยิ่งนัก มองอะไรไม่เห็นเลย ทำไมเ้าถึงไม่เอาเทียนไขมาด้วยนะ
“หลิวเฟย เ้าไม่ต้องกลัว จูงมือข้าเอาไว้นะข้าจะพาเ้าเดินเอง ไห่เฉียงได้ยื่นมือออกมาเพื่อให้หญิงสาวจับตอนนี้ทั้งสองต่างช่วยกันค้นหาวิธีที่จะนำดอกบัวสีเพลิงออกมาให้ได้จึงได้แอบเข้าไปในถ้ำต้องห้ามของเผ่าจิ้งจอกเก้าหางเพราะได้สืบทราบมาว่าในถ้ำแห่งนี้ได้มีตำราบอกขั้นตอนการไปนำดอกบัวสีเพลิงออกมา”
“ในเมื่อเ้าจุดไฟได้นิ! แล้วเหตุใดเมื่อครู่ถึงไม่จุดปล่อยให้ข้าเดินมืดอยู่ตั้งนาน ”
พรึบ!พลันแสงไฟก็ได้สว่างจ้าขึ้นในถ้ำที่มืดสนิท ไห่เฉียง งงว่าเหตุใดไฟถึงสว่างขึ้นมาได้ เพราะตัวเองนั้นยังไม่ได้ทำอะไร
อ๋อ!“ข้าก็ลืมไปแล้ว ว่าข้าสามารถจุดไฟได้ชายหนุ่มรีบแก้ต่างขึ้นมา
“นี่มันคืออะไรกันหรือหลิวเฟยได้เห็นแสงสว่างออกมาจากปลายอุโมงค์ หญิงสาวได้เดินเข้าไปใกล้ ๆแสงสว่างกลับยิ่งสว่างจ้า ทำไมข้ารู้สึกว่า อุโมงค์นี้มันดูลี้ลับยังไงไม่รู้”
“ข้าคิดว่าเราอย่าเพิ่งเข้าไปเลยนะเราไม่รู้ว่าด้านในมันคือสิ่งใด อีกอย่างข้าได้รู้มาว่า ผู้ที่จะผ่านไปปราบปีศาจพญางูขาวตัวนี้ได้จะต้องใช้เืของคู่รักระหว่างคนและปีศาจเท่านั้น ถึงจะฆ่ามันได้”
“เืของคู่รักอย่างนั้นหรือ”
แต่มันก็น่าเสียดายเพราะยังไม่มีใครที่หาคู่รักคู่นี้เจอแล้วพวกเราจะต้องทำอย่างไร ถ้าเราไม่สามารถหาคู่รักแบบนี้เจอได้
“มันก็พอจะมีทางออกอยู่นะ ก็เพียงแค่ตอบคำถาม เท่านั้นเอง”
“ ตอบคำถาม” มันคือสิ่งใด หลิวเฟยได้เอ่ยถาม ไห่เฉียง
“นี่มันคือสิ่งใดหรือไห่เฉียงได้กางตำราของตนออกมานี่คือเป็ตำราของข้าที่ข้าใช้สำหรับทดสอบเหล่าคู่รักที่ทุกคู่จะต้องตอบคำถามต่างๆ ซึ่งมันอยู่ในนี้หมดแล้ว ”
“คนรักชอบกินอะไร”
“สีที่คู่รักชอบ คือ”
“พวกนี้มันคือทำถามอะไรกันหลิวเฟยเมื่อได้ยินก็แปลกใจกับตำราตรงหน้า”
“เ้าก็รู้นี่ หลิวเฟยว่าข้าเป็ปีศาจเงาที่ทำบททดสอบคู่รักมานานมากแล้วไม่งั้นเ้าจะต้องจำให้ได้ทั้งหมดว่าข้าชอบ หรือไม่ชอบอะไรมันถึงจะเป็คู่รักกันสำเร็จอย่างไรเล่า ตอนนี้เหลือเพียงแต่เ้ากับข้าที่จะสามารถเป็คู่รักกันได้ ” ไห่เฉียงได้แอบมองหน้าหญิงสาวแล้วก็ยิ้มกริ่ม
“เอาละตอนนี้เราก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว งั้นพวกเรามาลองกัน!”
ทั้งสองได้ต่างนั่งดูตำราของแต่ละคนว่าต่างคนต่างชอบหรือไม่ชอบอะไร จนมืดค่ำแล้วก็ยังไม่ถอย ต่างผลัดกันถาม ผลัดกันตอบ ไห่เฉียงได้แอบมองหญิงสาวตลอดเวลา
“เ้าจะมองข้าทำไมเนี่ยเลิกจ้องข้าได้แล้วนะไห่เฉียง รีบเอาตำราไปดูซะ”
คืนแล้ว คืนเล่าที่ทั้งสองต่างทุ่มเทกับตำราตรงหน้า เพื่อที่จะจำให้ได้มากที่สุด
“พวกท่านเจอหลิวเฟย หรือไม่ ่นี้ข้าไม่เห็นนางเลย?”
ราชันหมาป่าได้ถามคุณชายหวังและเจียงหยา
“่นี้ข้าก็ไม่รู้ว่านางยุ่งอะไรซะเหลือเกินขลุกตัวอยู่แต่ในห้องกับไห่เฉียง ลับ ๆ ล่อ ๆ” คุณชายหวัง ได้เอ่ยออกมาต้าหลงเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ได้เร่งเดินออกไป
“อ้าว! ท่านจะรีบไปไหนกัน ราชันหมาป่า ข้ายังพูดไม่จบเลย ”
“นี่!คุณชายท่านยังดูไม่ออกอีกหรือ ว่าราชันหมาป่าเขาอารมณ์ไม่ดี”
39K
