“ทำอย่างกับไม่เคยจูบอย่างนั้นแหละ”
ปาสคาลถอนปากอันร้อนรุ่มออกจากปากบางจิ้มลิ้ม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจับจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ปากบางจิ้มลิ้มเจ่อบวมแดงช้ำ เพราะพิษจูบที่เขาเป็ผู้กระทำอย่างเนิ่นนาน ก็ใครใช้ให้หวานได้ขนาดนี้กันล่ะ นี่หากเขาไม่ติดธุระสำคัญเขาไม่มีทางปล่อยร่างบางงง่ายๆ แน่
“ก็ฉันไม่เคยจูบนี่ย๊ะ!”
คำพูด คำพูดนี้วริษฐาอยากจะะโใส่หน้าหล่อเหลาคมเข้มนั้นยิ่งนัก แต่ที่ทำได้คือข่มความอาย ด้วยการกัดริมฝีปากล่างตัวเองเอาไว้แน่ เธออายมากสิ ั้แ่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ เธอไม่เคยโดนใครจูบลึกล้ำ ลึกซึ้ง แบบลิ้นแลกลิ้นอย่างนี้มาก่อนเลย เธออยากจะเขกหัวตัวเองเป็ยิ่งนัก ที่เผลอไผลไปกับการกระทำของเขา
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน แล้วเราค่อยมาต่อกันให้จบตอนเย็นนะทูนหัว”
ปาสคาลหรี่ตาลง เลื่อนสายตาไปมองปากบางจิ้มลิ้ม พลางคิดไม่อยากจะไปทำธุระเลย แต่ยังไงก็ต้องไป เพราะเป็คนมีความรับผิดชอบสูง ยิ่งเื่งานด้วยแล้ว เขาจะไม่ยอมพลาดเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
“.........”
ปาสคาลกล่าวจบไปสักพักหนึ่งแล้ว แต่เขาก็ยังคงสวมกอดร่างบางเอาไว้แน่น สายตาก็ยังคงมองจับจ้องอยู่ที่ปากบางจิ้มลิ้ม ที่ตอนนี้คลายจากการกัดริมฝีปากล่างแล้ว
ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลละเลื่อนขึ้นมามองสบตา กับดวงตากลมโตคู่สวย มองกันอยู่อย่างนั้นนิ่งนาน จนหญิงสาวตัวเล็กต้องเป็ฝ่ายหลุบมองหน้าอกแกร่ง เพราะไม่อาจทนต่อความแรงกล้าของสายตาของเขา
ปาสคาลเห็นถึงอากัปกิริยาเขินอายเช่นนั้น ก็หรี่ตาลง ปากยกยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างพึงพอใจ แล้วตัดสินใจปล่อยแขนแกร่งที่โอบกอดร่างบาง พอร่างบางเป็อิสระแล้ว วริษฐาก็ก้าวถอยหลังอัตโนมัติ เพื่อเว้นระยะห่างจากกัน
“คุณก็อยู่ที่นี่ให้สบาย เหมือนว่าที่นี่เป็บ้านของคุณก็แล้วกัน”
“ค่ะ”
ปาสคาลบอกกล่าวกับหญิงสาวตัวเล็กขึ้นมาอีก เพื่อไม่อยากให้เธอต้องเกร็งกับสถานที่แห่งใหม่ ที่จะต้องอยู่ร่วมกับเขาไปอีกหนึ่งเดือนเต็มๆ ซึ่งสถานที่ เธอน่ะไม่เกร็งและไม่หวั่นกลัวแต่อย่างใดเลย แต่กับคนนี่สิ ยิ่งเฉพาะเขาด้วยแล้ว เธอบอกได้เลยว่าทุกอย่างมาเต็มสิบ
“ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหรอนอกจากคำว่าค่ะเนี้ย”
ปาสคาลไม่ชอบกับคำตอบรับสั้นๆ ที่วริษฐากล่าวออกมาแบบแกนๆ เหมือนจำใจต้องตอบไปงั้นๆ ไหนจะท่าทางที่เธอทำเหมือนไม่อยากจะเข้าใกล้เขานั้นอีก มันทำให้ปาสคาลไม่สบอารมณ์มากเอาเสียเลย ผิดกับผู้หญิงที่ผ่านๆ มาของเขา ที่คอยเอาอกเอาใจ คอยแต่จะอยากมาหาเขาอยู่ร่ำไป ทั้งที่ไม่ได้ให้มาอยู่ด้วยกันเหมือนอย่างนี้
จริงๆ เขาก็ไม่เคยให้ผู้หญิงของเขา มาอยู่ด้วยอย่างนี้หรอกนะ เขาไม่ชอบให้ใครมาจุ้นจ้านกับชีวิต เขาค่อนข้างหวงความเป็ส่วนตัว แต่ที่ให้วริษฐามาอยู่ด้วยกัน เพราะเขาอยู่ที่ประเทศไทยครั้งนี้ เพียงแค่หนึ่งเดือน เพื่อความสะดวกในสิ่งต่างๆ ด้วยมั้ง และอีกอย่างคือเขาอยากให้เธอมาอยู่ใกล้ๆ ซึ่งก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้
“ก็จะให้ฉันพูดอะไรละคะ นอกจากคำว่า ค่ะ”
วริษฐาก็ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ และก็ไม่รู้ว่าเขาจะใส่อารมณ์กับเื่นี้ไปทำไม มันไม่ได้เป็เื่สลักสำคัญอะไรสักหน่อย ซึ่งเธอกับเขาก็ยังไม่คุ้นเคยกัน แค่ที่เธอถูกเขาจูบแบบไม่ทันตั้งตัวก่อนหน้านี้ ก็มากเกินที่จะตั้งรับแล้ว จนไม่รู้จะทำหน้ายังไงอยู่แล้ว
“.........”
ปาสคาลขมวดคิ้วเข้มหนา ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองใบหน้าสวยหวาน อย่างไม่ใคร่พอใจกับคำตอบของเธอสักเท่าไร แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำเพียงหมุนตัวเดินลงส้นหนักๆ ตรงไปที่ประตูเพ้นเฮาส์ เพื่อไปทำธุระด่วนที่จะต้องไปทำ
เฮื่อออ......
“มาอยู่ที่นี่วันแรกก็เจอแล้วหรือเรา แล้วคืนนี้จะต้องเจออะไรอีกบ้างนะ?”
วริษฐาปลดปล่อยความอึดอัด ด้วยการถอนหายใจออกมาแรงๆ พลางคิดและพร่ำบ่นไปถึงคืนนี้ ที่ชายหนุ่มตัวโตพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้ และพานให้ร่างกายรู้สึกไหวหวั่น ร้อนวูบวาบ วาบหวาม ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่ยังไงเสีย เธอก็คงไม่อาจบ่ายเบี่ยงเขา เพราะเธอรับเงินจากเขามาแล้วนี่นะ ก็คงจะต้องยอมรับสภาพแต่โดยดี
๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐
232K
![ชวนแม่จ๋าหนีป๊ะป๋ามาเฟีย! [ยุค80]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713762626_38851135.webp)
