ตอนที่ 9
อิจฉา
สะใภ้ใหญ่สะใจ ที่แม่สามีโดนสะใภ้สามตอกกลับ อย่างไม่ไว้หน้า ปกติคุณแม่กู้ใส่ใจครอบครัวสามมากที่สุด เพราะน้องสามไปทำงานที่ที่ห่างไกล ส่วนสะใภ้สามก็ไม่ได้เื่ คุณแม่กู้จึงยิ่งใส่ใจ หลานแฝด
หล่อนมองว่าคุณแม่กู้มีความลำเอียง รักน้องสามที่สุด และที่หล่อนเกลียดสะใภ้สาม เพราะสะใภ้สาม แย่ง กู้ซานไห่ ไปจาก ญาติผู้น้องของหล่อน สะใภ้ใหญ่กำลังจะแนะนำให้รู้จัก ญาติผู้น้อง ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ก็โดนสะใภ้สามแย่งไปต่อหน้าต่อตา
“เธอพูดให้มันน้อยหน่อย เมื่อเที่ยงฉันยังเห็นเธอ แอบหยิบซาลาเปาไป 2 ลูกและไข่ต้ม 1 ฟอง กินของเขาแล้วยังนินทาเขาลับหลัง ระวังถ้าสะใภ้สามรู้ว่าเธอพูดให้ร้ายหล่อน เดี๋ยวหล่อนก็จะมาแหกอกเธอละ ไม่มีใครช่วยนะ อย่าเป็ปลาหมอ ตายเพราะปาก เธอด่าสู้ปากสะใภ้สามได้เปล่า ถ้าไม่ได้ หยุดพูดไปเลย ระวังปากจะกินข้าวไม่ได้”
สะใภ้ใหญ่ได้ยินอย่างนั้น ถึงกับอึ้ง ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก ไม่คิดว่า แม่สามีจะเห็นตอนที่แอบหยิบซาลาเปากะไข่ต้มไป
“สะใภ้รอง มานี้สิ ฉันเก็บซาลาเปาไว้ 1 ลูก เอาไปให้ลูกๆ เธอกินรองท้องหน่อย สะใภ้สามทำถึงเครื่อง อร่อยมาก ส่วนของสะใภ้ใหญ่ไม่มีหรอกนะ เธอเอาไปแล้ว”
สะใภ้รอง ยื่นมือมารับไป และกล่าวขอบคุณ สะใภ้รอง จางจูเหม่ย แต่งงานกับพี่ชายรอง กู้เอ้อร์ไห่ มีลูกสาว 2 คน ลูกสาวคนโต กู้ซูจิ่น ลูกสาวคนรอง กู้จิงจิง สะใภ้รองมาจาก ครอบครัวยากจนที่อยู่หมู่บ้านด้านข้าง เป็คนสุภาพเรียบร้อย หัวอ่อน เชื่อฟัง ไม่มีปากเสียง เพราะมีปม ว่ายังไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้
ส่วนสะใภ้ใหญ่ เกาลี่จวิน แต่งงานกับพี่ชายใหญ่ กู้ชิงไห่ มีบุตรชาย 2 คน คนโต กู้ฉินชวน คนรอง กู้จั๋วเยว่ เพราะความที่ให้กำเนิดบุตรชาย 2 คน นางยิ่งพองขน มีนิสัย ขี้อิจฉา ขี้งก
“เอาละ พวกเธอก็ไปทำอาหารเย็น กันได้แล้ว ส่วนฉันก็จะทำบ้าง กลับกันไปได้แล้ว” แม่กู้เอ่ยไล่
ครอบครัวตระกูลกู้ แยกบ้านมานานแล้ว เริ่มั้แ่ครอบครัวสะใภ้สามขอแยกบ้าน พ่อแม่กู้เลยให้ทั้งหมดแยกบ้านั้แ่นั้นมา ครอบครัวพี่ใหญ่ พี่รองยังอยู่ในเรือนใหญ่ แต่แยกครอบครัวอยู่คนละฝั่ง และต่างครอบครัวก็มีห้องครัวเป็ของตัวเอง ส่วนบ้านสะใภ้สามปลูกเรือนแยกต่างหากแต่รั้วบ้านติดกัน
ในคืนนั้น แม่กู้ก็บ่นกับพ่อกู้ เื่สะใภ้สาม ที่รับน้องชายมาดูแล และเื่การใช้ชีวิตของสะใภ้สาม สุดท้ายก็จบลงด้วยเื่ สงสารลูกชายคนที่สามของนาง ที่ได้เมีย เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
“ลูกๆ ทุกคนก็แยกบ้านกันไปหมดแล้ว ต่างคนต่างมีครอบครัว ต่างคนต่างต้องใช้ชีวิตที่เขา้า และทุกคนต้องรับผิดชอบต่อครอบครัว เราได้แต่ห่วงใย พวกเขาห่างๆ พูดตำหนิพูดตักเตือนได้ แต่พวกเขาจะฟังหรือไม่ก็เป็อีกเื่หนึ่ง
ลูกสามซานไห่ ก็ยังกตัญญู ส่งเงินให้พวกเราใช้ เดือนละ 10 หยวน ส่วนเ้าใหญ่ เ้ารอง แม้ไม่เคยให้เงิน แต่พวกเขา ก็อยู่ใกล้ชิดพวกเรา เราใช้สั้นใช้ยาวได้ เวลาพวกเราเจ็บไข้ได้ป่วย ก็สามารถขอความช่วยเหลือได้ ลูกๆ ของเธอทุกคนต่างก็กตัญญู เธอจะเอาอะไรอีก พวกเราสองคนนับวันก็แก่เฒ่า อาจจะต้องฝากผีฝากไข้ กับพวกเขา ในอนาคต แค่นี้ก็ควรพอใจแล้วไม่ใช่เหรอ ดูพวกเขาห่างๆ อย่าทำให้พวกเขาลำบากใจ ช่วยเหลือได้ก็ช่วยเหลือ ช่วยเหลือไม่ได้ก็ต้องปล่อยวาง เธอไม่ต้องพูดอะไรมาก กับครอบครัวเ้าสาม เธอก็รู้นิสัยสะใภ้สาม เดี๋ยวมาอาละวาดบ้านแตก อยู่กันไม่เป็สุข สะใภ้ใหญ่เธอก็ปรามๆ ไว้บ้าง อย่าหาเื่บ้านสะใภ้สามให้มากนัก ต่างคนต่างอยู่ เอาละนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องทำงานอีก” พ่อกู้พูดจบ ก็หลับตาลงนอน
1K
