หยางรุ่ยจือหรือรั่วรั่ว บุตรีแม่ทัพใหญ่สกุลหยาง ปกครองทหารคุ้มกันชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือ เติบโตมาท่ามกลางความไม่สงบ วุ่นวาย ทั้งภายในกำแพงจวนและนอกกำแพงเมือง ทำให้ต้องระเห็จระเหินและเติบโตยู่ที่ชายแดน จนเมื่อถึงคราวที่นางอายุครบ 15 ปี ถึงยามที่สตรีทุกคนจะต้องเข้าพิธีปักปิ่น นางต้องกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อเข้าพิธี แต่แล้วหลังจากเสร็จสิ้นพิธี เกิดเหตุการณ์ที่นางไม่คาดฝันขึ้นราวกับฝันร้ายตื่นหนึ่ง
ท่ามกลางบรรยากาศแห่งการฆ่าฟันและความเกรี้ยวกราดที่ไม่ทราบที่มาที่ไป นี่! มันเกิดอะไรขึ้น องค์ชายรอง!!!
"เพล้งงงงงง" เสียงข้าวของและเศษเครื่องเรือนกระจัดกระจายทั่วห้อง
“สตรีหน้าตาย เ้ากล้าเพียงนี้เชียว!!!” เสียงคำรามด้วยความเกี้ยวกราดแพรดก้องไปทั่วห้อง
“เอาตัวสกปรกนี้ออกไป ผู้ใดวางแผนให้นาง ไปหาตัวมา เปิ่นหวางจะสับมันเป็ชิ้นๆ”
“น่ารังเกียจ เอานางออกไปให้พ้นหน้าเปิ่นหวางเดี๋ยวนี้”
นี้มันอะไรกัน! เหตุใดอยู่ดีๆ กลายเป็นางได้ร่วมหอกลับคนผู้นี้ไปสียแล้ว ์เทพเซียนองค์ใด้กลั่นแกล้งข้ากัน น่าตายนัก!
แม้นางจะแอบชอบพอองค์ชายผู้นี้มาเนิ่นนาน แต่เล็กจนโตนานได้พบหน้าและจดจำเขาไว้ ชื่นชมในความสามารถและความเก่งกาจอยู่ห่างๆ แต่นางกลับไม่เคยคิดไขว้คว้าหรือคาดหวังให้พระองค์มารักใคร่ชอบพอนาง นางเพียงเก็บความรู้สึกชื่นชมและเทิดทูนพระองค์ไว้ในส่วนลึกของหัวใจเพียงเท่านั้น นางได้ยินมาว่าพระองค์มีคนรักอยู่แล้ว นางจะทำเช่นไร จะทำเช่นไรดี!!! นี้นางไปตัดเส้นวาสนาผู้ใดเข้าให้แล้วหรือ บาปกรรม บาปกรรม ์ลงโทษ...
แม้ไม่คาดหวังว่าจะให้คนผู้นี้มารักมาชอบนาง แต่ผีหน้าไหนจะอยากเป็ศัตรูหรือถูกคนผู้นี้เกลียดกัน มัชจุราชหน้าตายผู้นี้ขึ้นชื่อลือนามเื่ความโเี้ หน้าตาย ไร้อารมณ์ จนผู้คนลือกันว่าเขาคือ ยมทูตหน้าดำ ทั่วใต้หล้านี้แม้แต่เด็กแค่ได้ยินชื่อก็ร้องไห้ราวกับเห็นผีบรรพบุรุษ เหล่าโจรร้ายได้ยินก็วิ่งป่าราบขี้หดตดหายกันหมดแล้ว แล้วนางที่เป็เพียงสตรี วรยุทธหรือก็พอสู้กับหมาแมววัวควายได้ นางจะรอดได้อย่างไร ตาย ตาย ตาย ข้าจะต้องตายอย่างหมาแน่นอน ข้าจะทำอย่างไรดี แกล้งตายไปเลยดีหรือไม่ ผู้ใดมันพามารดามาพบหายนะเช่นนี้!!!!!!
ความฝันที่อยากจะโบยบิน เที่ยวเล่นดั่งใจฝัน จบสิ้นแล้ว! เมื่อนางได้แต่งเข้ามาเป็ชายารองขององค์ชายรองในที่สุด นางถูกเขาไล่สาปส่งไปให้พ้นหน้าั้แ่เท้ายังไม่ก้าวเขาประตูจวน
“คำก็รังเกียจ สองคำก็สกปรก เหอะ! ท่านสะอาดนักเชียว ระวังข้าจะเอาอึม้าไปสาดหน้าตำหนักท่านให้รู้แล้วรู้รอด ให้อัดอั้นตันใจตายไปเลยเถอะ คนหน้าตาย”
“ข้าสิต้องโอดครวญ ใช่บุรุษอย่างท่านหรือ”
ความวัวยังไม่หาย หลังจากนางแต่งเข้าตำหนักองค์ชายได้ไม่นานก็เกิดเหตุการณ์ที่ชายแดนขึ้น ทำให้พระองค์ต้องไปประจำการอยู่ที่ชายแดนทันที ทิ้งให้นางพบกับหายนะอยู่ที่เมืองหลวงเพียงลำพัง นางถูกเชิญไปเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่ตำหนักฮองเฮาจัดขึ้น เกิดเหตุการณ์วุ่นวาย นางถูกใส่ร้ายว่าทำร้ายหลานสาวที่เป็ที่โปรดปรานของฮองเฮาจนได้รับาเ็หนัก จนในสุดนางก็ถูกเนรเทศ ให้ไปอยู่นอกเมืองหลวง
ถูกเนรเทศแล้วก็แล้วไปเถอะ นางเติบโตมาที่ชายแดนขึ้นเหนือลงใต้มามากมายหลายปีไหนเลยจะกลัวความลำบากเล็กน้อยนี้ แต่ทองยังไม่อุ่นมือก็มีคนมาฉกฉวยไป
ที่นี้ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น! ข้า ข้า อยู่ที่ใด........
ไม่คุ้นตาเลยสักนิด แผ่นดินต้าิมีสถานที่แบบนี้ด้วยหรือ เหตุใดข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย บ้านเรือนแปลกตา สภาพแวดล้อมแปลกตา ผู้คนแต่งตัวแปลกๆ พูดจาแปลกประหลาด แล้วนั่นอะไรน่ะ! เหตุใดมีเต่าวิ่งตามถนน เต่าต้องอยู่ในน้ำไม่ใช่หรือ...แล้วนั่นอะไรปลาหรือ ปลาบ้าบอที่ใดจะบินได้ เลอะเลือน เลอะเลือน...
นี้ข้าเลอะเลือนถึงขั้นฝันประหลาดไปแล้ว....หรือนี้เป็ผลกระทบจากความเสียใจขั้นรุนแรง ไม่นี้ ข้าไปไม่ได้ยึดติดขนาดนั้นเสียหน่อย
ข้าต้องตื่นเดี๋ยวนี้ หลีฮวากำลังตกอยู่ในอันตรายข้าจะพานางมาตายไม่ได้นะ เทพเซียนองค์ใดกลั่นแกล้งข้ากัน น่าตายนัก!! อย่าให้เจอเชียวข้าจะตัดเครากล้อนผมให้หัวโล้นไปเลย!!!!
“เหอะ!!! บังอาจจจ เ้าเด็กปากร้าย เ้าจะกล้อนผมปู่ของเ้าหรือ ตายแล้วเกิดใหม่อีกแสนล้านภพแสนล้านชาติ ตกนรกอเวจีปอยเปตไปก่อนเถอะค่อยมาพูดกัน”
“มั่วมองไปทางไหน ปากไม่ดีแล้วยังตาไม่ดีอีก จิ๊ๆ ใช่ไม่ได้จริงๆ น่าจับไปโยนลงหุบเหว์ให้รู้แล้วรู้รอด”
“ท่านเป็ใคร ผีหรือ หรือเ้าที่ เ้าป่าเ้าเขา”
“เ้า!!!! เ้าถามหาแต่เทพเซียนมิใช่หรือ เอาแต่ะโด่าข้าในใจตลอด เ้าเด็กปากร้าย”
เทพเซียนนน ตาเฒ่าหัวหงอกนี่หรือ...
“ผิดเเล้วๆ ขาผิดไปแล้ว ท่านคือเทพเซียนจริงๆ ช่างมีสง่าราศี มีสง่าราศี จุ๊ๆ”
“เหอะ ปลิ้นปล้อนซะจริง ไม่จริงใจเลยสักนิด”
“ท่านเซียนเ้าขา ที่นี่ที่ไหน ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ท่านรู้หรือไม่”
“รู้!!!”
.
.
.
(รอ)
“ท่าน!!!! ท่านจะเงียบทำไมเล่า รู้แล้วเหตุใดไม่บอก ดอกพิกุลจะร่วงออกจากปากท่านหรือ”
“เ้า เ้า เ้า เ้าเด็กโอหัง ปากร้าย นิสัยไม่ดี ข้ารอให้เ้าถามเหตุใดไม่ถาม”
“ข้าก็รอท่านเล่าไง ท่านจะลีลาให้มันได้อะไร”
“ข้าเป็ถึงเทพเซียนซูคง เทพชั้นสูงผู้ยิ่งใหญ่แห่ง์ชั้นฟ้า เ้าเด็กอวดดี เ้ากล้าต่อปากต่อคำข้า เ้า เ้า!!!! ข้าจะต้องอกแตกตาย จะต้องอกแตกตายเพราะเ้าแน่ๆ”
“ที่นี่ ไม่ใช่แผ่นดินต้าิที่เ้าอยู่ ที่นี่เป็อีกโลกหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกันกับที่ที่เ้าจากมา ข้าส่งเ้ามาที่นี่เพื่อรักษาและฟื้นฟูพลังิญญาและจิติญญาดวงน้อยๆ ของเ้า เมื่อถึงเวลาที่ทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์พลังและิญญาของเ้ากลับมาสมบูรณ์ดีแล้วเ้าก็จะกลับไปได้”
“หมายความว่ายังไง ข้ายังไม่ตายเหรอ และยังกลับไปได้งั้นหรือ”
“ใช่!!! เข้าใจถูกแล้ว เ้ายังไม่ตาย เ้ายังไม่ถึงเวลาตายเสียหน่อย อีกอย่างข้าจะปล่อยให้เ้าตายได้อย่างไร เ้าเด็กโง่ เ้ายังต้องอยู่อีกนาน อย่ากังวลไปเลย ที่นี่ไม่ใช้โลกของเ้าไม่ใช่ที่ของเ้า เมื่อถึงเวลาเ้าก็ต้องกลับไปในที่ๆ เ้าควรอยู่ๆ ดี”
“อีกอย่างที่นั่นก็ขาดเ้าไปไม่ได้ ิญญาศักดิ์สิทธิ์อย่างเ้า มีประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติที่โลกนั้นเป็อย่างมาก”
“ิญญาศักดิ์สิทธิ์คืออะไร หมายความว่าอย่างไร”
“เฮ้ออ เ้านี่ก็ช่างโตมาได้อย่างโง่เง่า ไม่ต่างจากเ้าสุนัข์ตัวนั้นจริงๆ”
นางกลายเป็ิญญาศักดิ์สิทธิ์!!!!!!!!!! โอ ์ผู้ใดจะเชื่อออ ตาแก่นี่โม้หรือป่าววว
"ผู้ใดแก่กัน!!! มารดาเ้าสิแก่ บรรพบุรุษเ้าน่ะสิแก่ แก่หงำเหงือกกันทั้งตระกูลลล เ้าเด็กสามหาววว" อกแตกตาย ์ ข้าต้องอกแตกตายแน่แท้
ไม่เป็ไรๆ เทพซูคงผู้นี้ถือกำเนิดมา ขึ้นชื่อว่าใจดีมีเมตตา เหลือเวลาอีกตั้ง 20 ปีบนโลกมนุษย์ ภารกิจของข้าก็จะสำเร็จถึงตอนนั้นก็กลับ์ได้อย่างสบายใจ ข้าอดทนมาเป็หมื่นๆปีอดทนอีกสักร้อยสักพันปีก็ไม่เป็ไร ข้าทนได้!!!!!!!!!!!!! เ้าตัวภาระน่าตายนัก!!!!!!!!!!!!!!
แต่ไหนแต่ไรมา โลก์มนุษย์ไม่ได้แบ่งแยกชัดเจนนัก ั้แ่ามาก็มีเทพเซียนมาบำเพ็ญตะบะและผ่านด่านเคราะห์เพื่อเลื่อนขั้น โลก์แบ่งแยกระดับเทพ ออกไปหลายขั้นและเทพสูงสุดนั้นมี 3 องค์ หนึ่งในนั้นคือ เทพีิญญา หรือเทพผู้สร้าง นางได้สร้างโลกขึ้นมาหลายใบเพื่อเป็สถานที่ในการบำเพ็ญเพียรของเหล่าเหล่าเซียนทั้งหลาย โลกมนุษย์เมื่อแรกสร้างปั่นป่วนวุ่นวาย เนื่องจากความ้าของมนุษย์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้โลกต่างๆ ปั่นป่วน ทรัพยากรณ์และพลังต่างๆ ถูกมนุษย์กลืนกินและทำลายจนเสียสมดุล ทำให้เทพีิญญาต้องใช้พลังหลอมรวมลูกแก้วิญญาและกระจายเศษส่วนพลังลูกแก้วิญญาไปยังโลกต่างๆ เพื่อฟื้นฟูและรักษาสมดุลของแต่ละโลกเอาไว้ ลูกแก้วิญญาทำให้เทพีิญญาต้องใช้พลังมากมายจนไม่สามารถฟื้นตัวได้ทันกำหนดเวลาที่จะต้องเรียกคืนพลังลูกแก้วิญญาได้ จึง้าหาเทพเซียนที่จะสามารถทำภารกิจนี้ได้
เทพเซียนธรรมดาไม่อาจััพลังิญญาชั้นสูงของเทพีิญญาได้โดยตรง ไม่เช่นนั้นจะโดนแผดเผาจนแตกสลาย มีเพียงเทพชั้นสูงเท่านั้น แต่เทพเซียนชั้นสูงเ่าั้ติดความสบาย จนเกียจคร้านกันไปหมดแล้ว ขยับนิดขยับหน่อยก็เหมือนผมจะร่วงทั้งหัว วันๆ เอาแต่กิน ดื่ม เที่ยวเล่น ดูระบำ ไม่มีผู้ใดอยากลงไปรับความลำบากสักคน
เมื่อได้ยินข่าวเื่นี้เข้าก็พากันอกสั่นขวัญแขวน กินไม่ได้ นอนไม่หลับ จนขอบตาไหลลงกองแทบคางกันอยู่แล้ว แม้แต่นาง์ที่ว่างามเลิศนักก็ขวัญผวาจนสภาพไม่ต่างจากภูตผี
ในที่สุด เทพซูคงผู้เป็ดั่งก้อนเมฆที่ล่องลอย ก็คลายความทุกข์ใจให้แก่เหล่าเซียน์ เทพซูคงอาสาลงไปรวบรวมเศษเสี้ยวลูกแก้วิญญาเพื่อนำมาคืนเทพีิญญา โดยแลกเปลี่ยนกับการใช้ลูกแก้วิญญาทำให้ดอกบัวเหมันต์ในสระตำหนัก์ ที่แสนปีจะบานหนึ่งครั้งนั้นเบ่งบาน เพื่อนำไปช่วยคนรักที่จะลงมาจุติและบำเพ็ญเซียนอยู่โลกมนุษย์ ได้ผ่านด่านและเลื่อนขั้นเซียนในอีกแสนปีข้างหน้า
แต่ไหนเลยเื่ราวจะง่ายดายเช่นนั้น การรวบรวมลูกแก้วิญญาที่กระจัดกระจายไปยังโลกต่างๆ นั้นไม่ง่ายนัก เทพีิญญาสร้างโลกไว้มากมาย เศษเสี้ยวิญญาก็ต้องมีเวลาถึงจะสามารถเก็บได้ จนเวลาผ่านไปเป็หมื่นๆ ปีแล้ว ที่เทพซูคงต้องระเหเร่ร่อนอยู่ที่โลกมนุษย์ จนตอนนี้เขาแทบจะลืมทางกลับ์แล้ว!!!
จนในที่สุดผ่านไปหลายหมื่นปี ก็ประสบผลสำเร็จเหลืออีกแค่นิดเดียวก็จะสามารถรวบรวมพลังิญญาจนครบทั้งหมด แต่ไหนเลยขาดดินไปหนึ่งเข่งจะถมูเาสำเร็จแล้วแท้ๆ นี้อะไร เหตุใดโลกนี้จึงมีตัวเถ่าเถี๊ยะนี้กำเนิดขึ้นมาได้ เหตุใดพลังิญญาในโลกนี้จึงถูกนางดึงดูดไปรวมกับิญญาของนางได้กันเล่า นางกลายเป็ิญญาศักดิ์ไปโดยสมบูรณ์
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เทพซูคงต้องเฝ้าดูเด็กน้อยเติบโตเพื่อรอเก็บเกี่ยวพลังจากตัวนางกลับคืนไป เขาจะต้องฝึกฝนเด็กคนนี้เพื่อทำให้พลังที่ิญญาที่ถูกทิ้งมายังโลกนี้บรรลุเป้าหมายจึงจะได้นำกลับคืนไป ภาระ! นี้มันภาระชัดๆ! หากเป็เช่นนี้ อีกกี่พันปีกันข้าจึงจะได้กลับ์ ข้าแทบลืมทางกลับไปแล้ว พวกเซียน์เ่าั้พากันซุบซิบนินทาข้า เอาเื่ราวข้าไปแต่งเป็นิยายขายแลกลูกท้อ์กันราวกับเห็ดงอก ให้ตายเถอะ!!! เ้าตัวภาระน้อย โง่เง่า ข้าจะต้องฝึกฝนนางไปอีกกี่ชาติกัน
เหลือเวลามากมายก่อนที่นางจะลงมาจุติไม่เป็ไรข้ามีเวลาอีกมาก โลกมนุษย์กับ์เวลาต่างกัน ขอแค่เด็กคนนี้ฝึกฝนได้ก็เพียงพอแล้ว เอาล่ะ เ้าตัวภาระน้อย ดูเอาเถิดข้าจะทำอย่างไรกับเ้าดี ฮึ่มมมมม
71K
