ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

ช่วงเวลาของงานเอเดน – เดมอส ใกล้เข้ามาทุกขณะเหล่าสมาชิกสภาสูงทั้งหลายต้องเข้าประชุมวางแผนงานกันแทบทุกวันเพื่อจัดเตรียมแผนที่คาดว่าน่าจะรัดกุมที่สุด และยิ่งเคร่งเครียดเข้าไปอีกสำหรับหัวหน้าชั้นปีสองหรือท่านหัวหน้าป้อมขณะนี้ ที่ได้รับรู้ถึงความอันตรายที่จะเกิดกับแฟนสาวและเพื่อนสนิทของตน ดวงตาสีฟ้าเสมองหญิงสาวเป็นระยะจนเธอเริ่มแปลกใจ

ส่วนเจ้าพี่ของเธอตั้งแต่ฝากเธอไว้กับคาโลก็เงียบหายไปกับสองคู่หู โรและ คิลเป็นที่เรียบร้อย ที่จะเห็นบางคือเข้าร่วมประชุมเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวด้านนอกปราสาทเป็นครั้งคราว และเพราะอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกว่าพวกเขาเคร่งเครียดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ ถึงแม้พี่ชายของเธอจะยิ้มแย้มให้เธอเหมือนทุกครั้งก็ตามที

“เฮ้ เครียดอยู่ไงท่านหัวหน้าป้อม” เสียงเจื้อยแจ๋วที่หายไปหลายวันกลับมาพร้อมสองคู่หูด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามแบบฉบับของตน ทำให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นสบมัน เพราะขืนไม่หันไปมองมันได้ป่วนห้องเขาเละอีกแน่

“เจ้าพี่” เสียงหวานเรียกชายหนุ่มพร้อมกระโดดไปกอดชายหนุ่มที่หายหน้าหายตาไปหลายวัน

“ไง เหนื่อยรึป่าว น้องหญิง เอานี่ พี่ซื้อมาฝาก” ชายหนุ่มยื่นถุงแอปเปิลให้หญิงสาวก่อนจะขยี้หัวเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“เฮ้ย องค์หญิง พวกเราก็หายไปกับไอบ้านี่ด้วยน่ะ ไม่ทักทายกันสักหน่อยไง” คิลแซว ทำให้หญิงสาวเริ่มไหวตัวออกห่าง มายืนดูสามคนที่มาใหม่อีกรอบ โรดูติดจะอิดโรยและซูบผอมลงไปอีก คิลมีแววตาคล้ำ ๆ ส่วนพี่ชายของเธอดูจะอิดโรยและเคร่งเครียดกว่าทั้งสองคน

“เป็นไงบ้างข้างนอก” คาโลเอ่ยอย่างเป็นการเป็นงาน ทำให้เธอต้องยอมถอยออกมาเพื่อให้ทั้งสามคุยงานกันได้สะดวกยิ่งขึ้น

“เหนือความคาดหมาย” คิลตอบกลับมาสั้น ๆ ทำให้หญิงสาวคนเดียวในห้อง งุนงงอย่างหนัก แต่คนรับรายงานเพื่อพยักหน้าหนักใจเบา ๆ เท่านั้น

“อะไรที่เหนือคาดหมาย คิล พวกนายไปก่อเรื่องอะไรมาอีกรึไง” เฟลิโอน่าเอ่ยอย่างทรงอำนาจ แววตาดุดัน และไอทมิฬนิด ๆ ทำให้ทั้งสี่หนุ่มมองหน้ากัน คิลไหวไหล่แล้วพยักหน้าให้เฟรินเป็นคนพูดแทน

“ก็เรื่องที่ไอคาโลให้ไอคิลไปทำน่ะสิ น้องหญิง เหนือคาดหมาย ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ” เฟรินเอ่ยยิ้ม ๆ

“แล้วอะไรล่ะค่ะที่เหนือคาดหมาย” หญิงสาวยังเอ่ยต่ออย่างไม่ยอมเลิกราทำให้ชายหนุ่มมีแววหนักใจแวบนึง ก่อนจะหายไป

“เรื่องนักฆ่า น่ะ เฟลิโอน่า...”

“ไอโร/โร” สองเสียงเจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่หันไปปรามคนพูดมาก แต่เจ้าคนพูดมากเพียงทำตากรุ่มกริ่ม ไหวไหล่

“เดี๋ยวเฟลิโอน่าก็ต้องรู้อยู่ดี จะปิดไปทำไม? อย่างที่รู้องค์หญิง งานนี้มีเหล่ากษัตริย์มารวมตัวกันเยอะแบบนี้ แน่นอนว่าการเงินเหล่านักฆ่าไหลมาเทมาอย่างแน่นอน คาโล เลยให้พวกเราสามคนออกไปสืบเรื่องเหล่านักต้มตุ๋นและนักฆ่าว่าจะมีปนเข้ามากับประชาชนเท่าไรได้ แล้วผลก็คือเหนือความคาดหมายเท่านั้นเอง” โรอธิบายช้า ๆ อย่างวางมาดทำให้หญิงสาวเริ่มเชื่อ

“งั้นที่พวกนายหายไปนาน ๆ และหมดสภาพมาแบบนี้คงไม่ใช่ว่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอะไรหรอกน่ะ เจ้าพี่ก็รู้ว่าร่างกายเจ้าพี่ยังไม่แข็งแรงพอ ใช้มนต์หนัก ๆ หรือออกแรงมากก็ไม่ได้ คาโล นายก็เหลือเกินให้เจ้าพี่วางแผนงานที่นี่ก็ได้นิ” เฟลิโอน่าหันไปเอาเรื่องแฟนหนุ่มอย่างเคือง ๆ ที่ให้พี่ชายฝาแฝดของตนออกไปเสี่ยงอยู่ด้านนอก

คาโลหันไปส่งสายตาประมาณว่า ‘มันอยากไปเองนิ’

“ฮ่า ๆ น้องหญิง ไอคิลกับโร มันก็อยู่ พี่แค่ออกไปสำรวจเอง ไม่มีอะไรนักหรอกน่ะค่ะ” เฟรินเอ่ยปลอบน้องสาวคนเดียวให้ใจเย็นๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนึ่งเดียวในห้อง พร้อมกับ คิล แล้วคุยอะไรบางอย่างกันเบา ๆ สองคน

ถึงแม้เธอจะอยากซักพวกเขามากขนาดไหน แต่เธอก็รู้ดีว่าทั้งสี่คนถ้าไม่อยากบอก ต่อให้เธอซักอย่างไงก็ไม่มีทางที่จะเปิดปากบอกเธออย่างแน่นอน เธอจึงยอมเลิกรา

“เห้ย ไอคาโลทางนี้เป็นไงบ้างว่ะ” คิลถามหลังจากมองไปรอบ ๆ ห้องที่เต็มไปด้วยเอกสารมากมายเกลื่อนห้อง ก่อนจะหยิบ ๆ เขี่ย ๆ แผ่นนึงขึ้นมาอ่าน

“แผนเตรียมรับมือส่วนใหญ่วางแผนไว้อย่างรัดกุมที่สุดแล้ว ไม่น่ามีปัญหาอะไร เหลือแค่เพียงซ้อมการป้องกัน พวกนายเตรียมตัวไว้ด้วย ถ้าฝ่ายบุกชนะ พวกนายต้องเข้าประชุมเพื่อปรับแผนอีกทีว่าส่วนไหนที่ยังไม่เรียบร้อย และยังบกพร่อง” คาโลอธิบายสรุปย่อ ๆ เรียบๆ

“งั้นก็แกล้งแพ้ก็สิ้นเรื่อง น่อ คิล น่อ” เฟรินเอ่ยอย่างอารมณ์ดีตามประสาคนขี้เกียจ ทำให้ คิลหัวเราะเบาๆ ส่วนคนอื่นๆ ส่ายหน้าอย่างปลงตก

“งั้นคงต้องเตรียมแผนลงโทธ ฝ่ายบุกที่ทำงานผิดพลาดแล้ว จริงมั้ย ท่านเสนาฝ่ายซ้าย” เสียงทรงอำนาจจากสตรีผู้เป็นเจ้าหญิง อเมซอน ข้าง ๆ เธอคือสามสามที่เหลือของป้อมอัศวินชั้นปีสอง ดวงตาดุ ๆ และทรงอำนาจทำให้หัวขโมยตัวดีสะดุ้งโหยง

“ง่า งั้นกระผมจะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอย่างสุดความสามารถเลยครับ ใช่ไหมว่ะ ไอคิล”

“กรู ไม่เกี่ยว ไอหัวขโมยปัญญาอ่อน”

“อ้าว ไมพูดงี้ว่ะ ไอนักฆ่าติ้งต๊อง”

เสียงทะเลาะจากสองตัวป่วนที่เงียบหายไปนานทำให้บรรยากาศกลับมาดีเหมือนเดิม ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความผ่อนคลายอย่างที่ไม่มีมานานหลายวัน คาลิน่าที่ยืนเงียบอยู่นาน มองไปยังชายหนุ่มที่ตนรัก ที่หายหน้าหายตาไปเสียนาน ใบหน้าที่อิดโรยและร่างกายที่ซูบผอมลงไปถนัดตาทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะออกไปทำหน้าที่อะไรเกิดตัวมารึป่าว

“พอดีเลย เดี๋ยวพวกเราขอคุยอะไรกับไอคาโลนิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวต้องออกไปข้างนอกอีก” โรเอ่ยขึ้นมาในที่สุด หลังจากที่แยกเจ้าสองตัวที่กัดกันเหมือนสัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านเสร็จ

“ออกไปข้างนอก พวกนายจะออกไปไหนบ่อย ๆ ย่ะ” แองจี้ทนไม่ไหว แขวะให้ก่อนเป็นคนแรก

“ใช่ โร พวกนายมีอะไรปิดบังพวกเราอีกแล้วรึไง คราวที่แล้วก็เป็นเรื่องทีนึงแล้ว จะให้มีอีกกี่รอบหรือไง” มาทิลด้าหันไปเอาเรื่องแฟนหนุ่มที่ยืนยิ้มกริ่มนิ่ง ๆ

“ห่วงหรอ” คำพูดสั้น ๆ ที่ทำให้สาวเจ้าหน้าแดงก่ำพูดอะไรไม่ออก

“บ้า”

“อย่าพากันเปลี่ยนเรื่องน่ะค่ะ คุณคิลก็เหมือนกัน จะพาคุณเฟรินออกไปไหนอีกค่ะ” เรนอนหันไปหาเรื่องแฟนหนุ่มที่นั่งเกาหัวอยู่อีกทางเช่นเดียวกัน ส่วนชายหนุ่มอีกคนที่พอได้รับการทำแผลให้จากแฟนสาว นางพยาบาลประจำตัวก็หลับด้วยความเพลียบนตักหญิงสาวเป็นที่เรียบร้อย

“ฉันสั่งให้พวกนี้ไปหาข่าวข้างนอกเองแหละ เพื่อที่จะได้เตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดได้ดียิ่งขึ้น คงไม่ติดใจอะไรแล้วใช่มั้ย พวกเธอช่วยไปเอาของกินขึ้นมาให้หน่อย คาลิน่า น้องก็เหมือนกัน ช่วยไปเอาของกินมาให้เฟรินมันหน่อย ถือเสียว่าพี่ขอแล้วกัน”

เมื่อคาโลที่พูดน้อยเป็นคนเอ่ยปากขอร้องเอง ทำให้หญิงสาวทั้งห้ายอมเลิกราแต่โดยดีและทำหน้าที่เป็น บริกรสาวไปรับอาหารจากห้องอาหาร ดราก้อนมาให้ทั้งสามหนุ่มที่มาใหม่แทน

“เยี่ยมมา ไอน้องเขย” ทันทีที่เสียงปิดประตูดังขึ้น ชายหนุ่มที่ควรจะนอนหลับอยู่ก็สะดุ้งตื่นทำตาใสแจ๋วทันทีอย่างน่าหมั่นไส้

“มรึงแกล้งหลับ”

“บ๊ะ ไอนี่ ไม่แกล้งหลับก็โดนสวดยับเหมือนพวก มรึงดิว่ะ สำหรับสาวงามทั้งหลาย หลับนี่แหละง่ายที่สุด ไม่งั้น... บรื้อ” คำตอบที่ทำให้ทั้งสามคนที่เหลือหัวเราะเบา ๆ ออกมากับบทเอาตัวรอดของชายหนุ่ม

“เอา ว่ามา” คาโลเอ่ยขึ้นเป็นคนแรกพร้อมข่ายมนต์รอบ ๆ ห้องเพื่อกั้นการดักฟังและการรบกวน

“ฉันไปสืบเรื่องจากวงการนักฆ่าใต้ดินมาแล้ว ไม่สามารถเข้าถึงตัวผู้ว่าจ้างได้ แต่ที่แน่ ๆ คือไม่ใช่คนของเอเดน เดมอส หรือแม้แต่ สโนว์แลนด์” คิลรายงานเป็นคนแรก

“เกาะเรเทส ?” โรกล่าวต่อ คิลพยักหน้ารับ “เท่าที่ฉันไปสืบต่อ เกาะเรเทส มีภาษามีวัฒนธรรมเป็นของตัวเอง มีการเรียนรู้ มีการพัฒนา กันเองภายในเกาะ ไม่มีการสืบทอดออกนอกเกาะ หรือนำวัฒนธรรมจากนอกเกาะ เข้าไปในตัวเกาะ ดังเดิมเกาะนี้ค่อนข้างจะเก็บตัวและอยู่กันอย่างสงบสุข ไม่วุ่นวายกับโลกภายนอกสักเท่าไร แต่เมื่อไม่นานมานี้ มีข่าวลือเล็ก ๆ เกี่ยวกับเกาะนี้ ในเหล่านักวรรณคดีที่ตามข่าวเกี่ยวกับเกาะนี้ บอกมาว่า ภายในเกาะ มีการแตกแยกเป็นสองฝ่าย” โรเว้นช่วงเพื่อจิบน้ำชาเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่ให้เฟรินที่ทำท่าจะกระโจนเข้าหาเรื่อง

“ฝ่ายดังเดิม หรือผู้เฒ่าผู้แก่ของเกาะเลือกที่จะสงบสุขต่อไป เพียงแต่เหล่าคนในเกาะรุ่นใหม่ที่มีความคิดแตกต่าง พยายามเพื่อออกสู่ภายนอก จึงเริ่มคิดก่อกบฏเพื่อก่อสงครามกับโลกภายนอก โดยการป่วนฝั่งเอเดนให้กลายเป็นพวกตน”

“แล้วมีใครเป็นพวกแล้วมั้ง?” คาโล ถามอย่างหนักใจ เพราะแบบนี้มันเป็นสงครามที่ใหญ่ไม่น้อย

“เหล่าเมืองท่าและเกาะ สกอร์ปิโอ แอสราท เพียส แกรนไลน์ ลิบรา อันแซด” โรไล่รายชื่อให้คาโล ฟัง

“งั้นก็พอดี สกอร์ปิโอ ไม่ยอมเข้าร่วมงานกับทางเราด้วยปัญหาบางอย่าง” คาโลอธิบายให้ทุกคนรับทราบถึงปัญหาที่เกิดขึ้นที่นี่

“งั้นที่ฉันสืบมาก็ตรงกันพอดี เพราะนอกจากเกาะเรเทสแล้ว เหมือนกับว่ามีผู้อยู่เบื้องหลังอีกที ก็แสดงว่า งานนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยอีกต่อไปแล้ว เฮ้ เฟริน ได้ข่าวอะไรบ้างว่ะ” คิลหันไปถามเพื่อนข้างตัวที่นั่งฟังเงียบ ๆ

แสงสว่างวาบแวบนึง ก่อนชิ้นส่วนกระดาษสองแผ่นจะปรากฏบนโต๊ะกลมกลางห้อง ให้ทุกคนได้เห็นเหมือนกัน พร้อมแหวนทองกลมเกลี้ยงเกลาที่สลักอักขระบางอย่าง

“นี่คือแผนที่เกาะ ที่ได้จากท่านผู้อาวุโสกับบ้านเศรษฐีที่เอเรส บอกมา ทั้งสองพอต่อกันก็มีอักขระบางอย่างที่ฉันไม่สามารถแปลความหมายได้ ถึงแม้ว่าจะพยายามแกะและแยกมันออกมายังไงก็ไม่สามารถแปลความหมายได้ นอกจากนี้ในบ้านเศรษฐีบ้านั้น ฉันก็เจอแหวนนี้ตั้งอยู่ใกล้ ๆ ด้วยเช่นเดียวกัน อาจจะจริงที่เกาะนั้นมีภาษาเป็นของตัวเอง” เฟรินอธิบาย

“โถ...เว้ย แบบนี้ก็ไม่รู้กันพอดีว่ามันแปลว่าอะไร” คิลเริ่มโวยวายอย่างหัวเสีย เพราะทุกอย่างที่พวกเขาพยายามสืบหามาเริ่มตันอีกรอบแล้ว

“นอกจากนี้ แหวนนี้ก็มีเขตอาคมบางอย่างอยู่ด้วย ไม่น่าเสี่ยงแกะมันออกมาน่ะ เฟริน อย่าบอกน่ะว่า” โรหันไปหาคนป่วยที่ยังไม่หายดี

“ป่าวเว้ย เพราะแบบนี้ไงถึงเอากลับมานี่ไงว่ะ ขืนฉันทำเองคงไม่ได้รู้เรื่องกันพอดี แต่ถ้ามันแกะไม่ออก ไม เราไม่ไปที่ทางใต้ที่เอเรสบอกซะล่ะว่ะ” เฟรินเสนอความคิด ทำให้ดวงตาของ คิลพราวระยับด้วยความถูกอกถูกใจเป็นพิเศษ

“เสี่ยงเกินไป” คาโลเบรก

“แล้วอีกอย่างนายก็ใช้เวทย์และออกแรงหนัก ๆ ไม่ได้อีก ขืนไปสุ่มสี่สุ่มห้าก็ได้ตายกันหมดพอดี แล้วคราวนี้พวกนั้นก็หาเรื่องก่อสงครามได้มากยิ่งขึ้นไปอีก” โรอธิบายด้วยความหนักใจ

“แบบนี้ก็ได้แต่รอตั้งรับอย่างเดียวหรอว่ะ บัดซบ” คิลสบถอย่างหัวเสีย

“อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าควรระวังใคร” คาโลเอ่ยสรุป ก่อนทุกคนจะแยกย้ายไปนั่งเล่นกันคนละทิศคนละทาง เฟรินเรียกของทั้งหมดเก็บ และไม่นานเหล่าห้าสาวงามก็กลับมาพร้อมกับของกินจำนวนมากมาย ทำให้เฟรินตาโตกระโดดเข้ากินด้วยความหิวจัด เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน

............................................................................