“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

[ฉากเปิด: หอคัมภีร์ใต้ภูผาดอกบัวไร้รูป – เขตต้องห้าม]

ภายในหอเก่าแก่ใต้หุบผาดอกบัว
ซากกระดาษเก่าและบัวแห้งที่มีกลีบเพียงครึ่งดอก
แผ่กลิ่นอายของ “การทรยศที่ไม่เคยถูกพูดถึง”

เย่ซูซินเดินเข้าไปเพียงลำพัง
มือข้างหนึ่งถือ “กลีบดอกบัวขาว” ที่แม่ของเฉินหยวนเคยมอบไว้
อีกข้างถือ "รายชื่อศิษย์ชั้น๵า๥ุโ๼ที่เคยร่วมเซ็นสัญญาลบต้นตอของเด็กคนหนึ่ง" เมื่อ 17 ปีก่อน

แม่ของเฉินหยวน — โม่เทียนเหวิน
ไม่ได้เป็๞เพียงสตรีลึกลับจากดินแดนตะวันตกเฉียงใต้
แต่เคยเป็๞หนึ่งใน "รากเดิมแห่งกลุ่มดอกบัวไร้รูป"
ผู้ได้รับตำแหน่ง “ว่าที่ผู้นำรุ่นถัดไป” เพราะเธอถือ แก่นเต๋าไร้รูปชั้นสูง

แต่เธอเลือก “ถอนตน” ออกจากกลุ่มทั้งหมดในคืนหนึ่ง
เพราะเธอ “รู้สึกถึงพลังที่ไม่ควรถือครอง” ในร่างของทารกในครรภ์ —
เด็กคนนั้น...คือเฉินหยวน

“เขาจะไม่สามารถควบคุมพลังที่ไม่มีชื่อ
และโลกจะฉีกเขาออกจากกัน เพื่อหาคำอธิบายให้ตัวเอง”
– โม่เทียนเหวิน (บันทึกลับ)

เมื่อโม่เทียนเหวินหนี
ศิษย์๵า๥ุโ๼ทั้ง 9 ของดอกบัวไร้รูป
รวมทั้งตัวแทนจากฟ้าเก่า และผู้๵า๥ุโ๼ระดับฟ้าอีก 2 คน
ได้จัดตั้ง “ข้อตกลงลบเงาเกิด” — คำสั่งลับที่จะหยุด “เด็กในครรภ์” ก่อนเติบโต

แต่โม่เทียนเหวินแหกคำสั่ง
และยอมใช้ แก่นเต๋าไร้รูปของตนเองผนึกทุกคำสาป
เพื่อให้เฉินหยวนเกิดโดยไม่ถูกผู้ใดตรวจจับ

“เ๽้าจะไม่เกิดในฐานะ ‘บุตรแห่งเต๋า’
แต่จะเกิดในฐานะ ‘ผู้ที่ไม่มีแม้แต่ฟ้าให้ปฏิเสธ’”
– คำสาปสุดท้ายของมารดา

เมื่อเย่ซูซินวางกลีบบัวลงกลางลานหอ
กลีบนั้นเปล่งแสงเรืองรอง
คล้าย “เสียงของโม่เทียนเหวิน” แทรกผ่านมิติเก่า

“ซูซิน…
หากวันหนึ่งเขาเติบโตจนฟ้าไม่อาจอธิบาย
ขออย่าฝืนหยุดเขาด้วยตรรกะของพวกเรา
เพราะเขาจะไม่เป็๲เพียงบุตรข้า
เขาจะเป็๲ ทางออกของสรรพสิ่ง ที่๼๥๱๱๦์เองไม่ยอมรับ”

เขานั่งนิ่งใต้ต้นไม้ที่ไม่มีใบ
ไม่มีแสง ไม่มีพลัง ไม่มีกาล
แต่ “เศษแก่นแห่งสัจธรรมดิบ” ที่เขาได้รับจากโม่เหินเซิง
กลับเริ่มสั่นคลอน และ...

ภาพของโม่เทียนเหวิน
ในยามยังสาว ยามยังมีพลังสมบูรณ์
ในยามที่ยังไม่ปิดผนึกตัวเองเพื่อเขา—
ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินหยวนในร่างพลังจิต

“เฉินหยวน…
เ๯้ายังจำเสียงของข้าไม่ได้ใช่หรือ…”
“ไม่เป็๞ไร…
แม้เ๯้าจะเติบโตจนไม่เหลือความเป็๞มนุษย์
ข้าก็ยังเป็๞แม่ของเ๯้า — ในความจริงขั้นลึกที่สุด”

เฉินหยวนยืนนิ่ง มองภาพนั้น
เจตจำนงในแววตาไม่ได้หวั่นไหว
แต่ในใจลึก…คล้ายบางสิ่งเริ่มเปลี่ยนไป

ในหอคัมภีร์
เย่ซูซินยืนพิงผนังเก่า
ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้หน้ากากครึ่งดอกบัว
พูดเบา ๆ ว่า:

“โม่เทียนเหวิน…
ข้าเข้าใจแล้ว ว่าทำไมเ๯้าถึงเลือกล้มเลิกเต๋า
เพราะบุตรของเ๯้า…จะไม่เดินบนเต๋าใด ๆ เลย”