ภวังค์รักในห้วงฝัน

บทที่สอง

เมศ

        “ที่นี่บรรยากาศดีมาก” เสียงของพลอยพูดขึ้นด้วยความชื่นชมพลางมองไปรอบ ๆ  ที่นี่เป็๞ร้านอาหารแบบเน้นธรรมชาติประดับประดาด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ สีสันสดใส อาหารน่ารับประทานและราคาก็ไม่แพงมาก ทั้ง ๆ ที่อยู่ในตัวเมือง ซึ่งเป็๞สถานที่ที่หายากมาก ๆ เหมาะสำหรับผู้ที่ชอบความเป็๞ธรรมชาติช่วยให้พักผ่อนไปในตัว

            “นั่นสิ วันหลังเราชวนใบหม่อนกับแก้วมาด้วยกันน่าจะดี”

          “จริงด้วย วันนี้พลอยก็ชวนแล้วนะแต่สองคนนั้นไม่ว่างน่ะสิ” เพื่อนของทั้งสองที่ไม่มา ทั้งคู่เป็๲เพื่อนที่คบกันมา๻ั้๹แ๻่เรียนมัธยมจนถึงปัจจุบันแม้จะอยู่ห่างไกลเพราะหน้าที่การงาน แต่เมื่อมีเวลาว่างตรงกันเมื่อไหร่พวกเธอก็มักจะนัดมารวมตัวกัน ณ ที่ใดที่หนื่งตามแต่พวกเธอจะสะดวก

            “อืม น่าเสียดาย”ถ้าอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ก็คงดี

            “นั่นสิ” เสียงพลอยเห็นด้วยอย่างเสียดาย

            ระหว่างรออาหารที่สั่งไป ทั้งสองต่างให้ความสนใจบรรยากาศรอบๆ ร้าน ม็ม

            “พาฝัน!” จู่ ๆ พลอยก็เรียกเธอพร้อมสะกิดแขน

            “มีอะไร” เธอถามเพื่อนที่กำลังมองไปข้างหลังเธออย่างตื่นตะลึง

            “นั่นมันเมศ เพื่อนเราป่ะ” พลอยเรียกให้เธอหันมองตาม

           “หืม” เธอเหลียวหลังตามสายตาของพลอยที่จับจ้องอยู่และทำให้เธอได้เห็นผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างสูงผึ่งผาย อยู่ในชุดลำลองสบาย ๆด้วยเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าแตะธรรมดาแต่เมื่อชุดเหล่านี้ถูกใส่โดยผู้ชายคนนี้ กลับทำให้ชุดเหล่านี้ดูดี มีราคาขึ้นมากเหนือสิ่งอื่นใด ผู้ชายคนนี้คือเพื่อนสมัยมัธยมของพวกเธอทั้งสองคน

            นายเมศ

            จู่ ๆผู้ชายคนนั้นก็หันมามองพวกเธอด้วยสีหน้าสงสัย ไม่แน่ใจบางอย่าง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็รีบเดินตรงมาและส่งยิ้มที่คุ้นเคยให้

            “ใช่พลอยกับพาฝันหรือเปล่า?”เสียงทุ้มต่ำของเขาที่เอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ พร้อมมองตรงมาที่พวกเธอ

            “ใช่ แหม นายเมศพอไม่เจอกันนาน นายก็ทำเป็๞ลืมไปได้”

          “เปล่า...เธอต่างหากที่ทำให้เราเกือบจำไม่ได้”เมศบอกแบบนั้น พร้อมมองตรงไปที่พลอยอย่างชื่นชม เป็๲ความจริงตามที่เขากล่าวจากเด็กหลังห้องที่ทำตัวห้าว ๆ ตรง ๆ  ไม่กลัวใครอย่างพลอยไม่น่าเชื่อว่าจะทำให้ภาพลักษณ์เ๮๣่า๲ั้๲หายไป เมื่อเธอเริ่มเข้าทำงานจนกระทั่งถึงตอนนี้ พลอยก็ยังดูดีเสมอ

            “สวยใช่ไหมล่ะก็ต้องดูแลตัวเองบ้างไรบ้าง” พลอยแกล้งยกมือปิดปากด้วยความเขินอาย ทำให้เมศยิ้มขำ

            “จริงสินายมากับใครอ่ะ” หลังจากที่ทั้งสองคุยกันเพลินพลอยก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเขามาคนเดียว หรือนัดกับใครไว้หรือเปล่า

            “ไม่มี มาคนเดียว”พูดเสร็จเขาก็หันมายิ้มตาหยีให้กับพาฝันเบา ๆ หลังจากเห็นว่าหญิงสาวเงียบไป

            “งั้นก็มานั่งกับพวกเรานี่แหละจะได้คุยกันสะดวก ๆ” เสียงพลอยชักชวนอย่างกระตือรือร้นทันที

            “เอ่อ จะดีเหรอ?” เขามองตรงมาที่พวกเธอด้วยความลำบากใจเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนพวกเธอเอาเปล่า ๆ

            “คิดอะไรอย่างนั้นคุยกันตามประสาเพื่อน อย่าไปคิดมากน่า นั่ง ๆ ” พลอยบอกให้เขานั่งลงข้าง ๆ เธอซึ่งเยื้องออกมา ไม่ให้น่าเกลียดจนเกินไป เมื่อเขานั่งลง จึงทำให้พาฝันเห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน
            ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ชายตรงหน้าก็ยังดูดีในความรู้สึกของเธอ

            “เนอะ พาฝัน” เสียงของพลอยที่ดังแว่วเข้าหูมาในของเธอทำให้เธอละสายตาจากเขา และหันมาถามพลอยอีกครั้ง

            “พลอยเขาชวนไปดื่มกันที่ร้าน..”หลังจากที่เมศบอกชื่อร้านไป เธอก็รีบบอกปฏิเสธทันที ก่อนจะมองไปที่พลอยอย่างขอโทษขอโพยที่ไม่สามารถไปด้วยได้

            “ถ้าแกไม่ไป ฉันก็ไม่ไป” พลอยตัดจบ

            “ก็ดีแล้วพากันกลับบ้านพักผ่อนจะดีกว่านะ” ชายหนุ่มตรงหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

            “นายล่ะ”

            “ฉันเหรอ” เมศชี้มาที่ตัวเอง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้ามั่นใจว่า“ไป”

            “พาฝัน ดูเอาเถอะ พวกผู้ชาย” พลอยพยักหน้าไปทางร่างสูง

            ซึ่งเขายักไหล่ให้ด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้จนเธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนเขาไปด้วยความเป็๲ห่วง

            “ดูแลตัวเองด้วย” สิ้นเสียงพูดของเธอพลอยหันขวับมาทางเธอ

อย่างอ้าปากค้าง

            “แกพกเสียงมาด้วยเหรอ” สิ้นเสียงพลอยเมศก็หัวเราะเบา ๆ ให้

            “จะดูแลตัวเองให้เป็๲อย่างดีเลยล่ะ”สายตาคมจดจ้องมายังหญิงสาวตรงหน้า

           “พวกเราเหมือนเพื่อนที่พึ่งไม่ได้เจอกันแค่ชั่วโมงเดียวเองเนอะ” พลอยหมายถึงพวกเขาทั้งสามนั่งคุยกันอย่างเป็๞ธรรมชาติไม่มีความเคอะเขิน หรืออึดอัดใจใด ๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานมากกว่าด้วยซ้ำ

            “นั่นสิ” เมศพยักหน้าเห็นด้วย

            “ขออนุญาตครับ เมนูที่คุณลูกค้าสั่งมาถึงแล้วครับ” พนักงานชายสองคน นำอาหารที่ทั้งสามสั่งมาเสริฟ์ให้อย่างสุภาพ

            หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสามคนพากันรับประทานอาหารบางครั้งชวนกันพูดคุยเ๱ื่๵๹ต่าง ๆ มากมายที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างสนุกสนาน ส่วนเมศ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็๲ผู้ชายคนเดียวที่อยู่ท่ามกลางเพื่อนผู้หญิงทั้งสองก็ไม่มีความเคอะเขินให้เห็น พร้อมพูดคุยกับพวกเธอย่างเป็๲ธรรมชาติ

            ระหว่างนั้นเสียงริงโทนของชายหนุ่มดังขึ้น

           จู่ ๆเขาก็มีธุระกระทันหันทำให้เขาต้องขอตัวกลับก่อน ซึ่งเขาอาสาจะไปส่งพวกเธอด้วยแต่พวกเธอปฏิเสธเพราะเห็นว่าธุระของเขาน่าจะสำคัญกว่า เขาจึงอาสาออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดเป็๲การขอโทษและรีบออกไป

            “เฮ้อ... ”เสียงถอนหายใจของพลอยดังขึ้น ขณะที่พวกเธอกำลังเดินกลับที่พัก

            “เป็๲อะไร”พาฝันหันไปถามเพื่อยอย่างสงสัย

            “เฮ้อ...ลืมขอเบอร์ติดต่อเมศไว้น่ะสิ” พลอยบอกด้วยความเสียดาย

            “ไว้ครั้งหน้าเจอกัน เธอก็รีบขอไว้เสียสิ”

            “ครั้งหน้านี่ เมื่อไหร่?”

            “เพื่อนคนอื่นไม่เห็นเธอจะอยากได้มากขนาดนี้”

          “ก็มันไม่ใช่เมศป่ะ นาน ๆทีจะเจอเพื่อนเก่าที่คุยสนุกอย่างนี้ทีนึง” พูดด้วยเสียงอ่อน“เฮ้อ ทำไมพี่เขาไม่เหมือนเมศนะ” น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความผิดหวังของพลอย

            “อย่าบอกนะว่าแก..” พาฝันขมวดคิ้วขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง

        “ไม่ ๆ ๆ พลอยไม่โสดแล้ว พาฝันก็รู้อีกอย่างพลอยก็พูดไปเรื่อยเปื่อยไปอย่างนี้แหละ” พลอยปฏิเสธเป็๞พัลวันใช่เพื่อนเธอคนนี้มีคนรักอยู่แล้ว แต่เนื่องจากพวกเขาทำงานกันคนละที่ นาน ๆครั้งจึงจะได้เจอกัน จึงทำให้พลอยทำตัวเหมือนคนโสดอยู่บ่อย ๆ ส่วนเ๹ื่๪๫มีกิ๊กหรือมือที่สาม เพื่อนของเธอคนนี้ไม่มีแน่นอน แค่มีนิสัยขี้เหงา อยากสนุกอยากพูดคุยกับเพื่อน ๆ ใช้ชีวิตสนุกสนานเฮฮา ทุกวันนี้เธอยังแปลกใจว่าทำไมพวกเธอทั้งสองถึงเป็๞เพื่อนกันนานมาก ทั้ง ๆ ที่นิสัยนั้นแตกต่างกันมาก

            “แล้วทำไมถึงอยากได้เบอร์ติดต่อเมศขนาดนั้น”

            “โอ๊ะก็พลอยอยากให้เพื่อนพลอยได้มีโอกาสเจอเพื่อนคนนี้บ่อย ๆ” พลอยบอกกับเธอด้วยรอยยิ้ม

            “ฮะ” เธอทำหน้าแปลกใจ พร้อมชี้มาที่ตัวเองอย่างงงๆ

            “ใช่ก็เมศยังโสด และพวกเธอก็ดูเคมีเข้ากันยังไงไม่รู้ ฮิฮิ” เสียงหัวเราะของพลอยชวนทำให้เธออดไม่ได้ที่จะขนลุก

            “ไปรู้ได้ยังไงว่าเขาโสด” พวกเขานั่งคุยกันตลอด ไม่เห็นจะได้ยินเ๱ื่๵๹นี้เลย

            “เ๹ื่๪๫อะไรจะบอกให้รู้”พลอยแกล้งก้มหน้าลงมาพูดเสียงกระซิบ

            “ไม่อยากรู้แล้ว”พูดเสร็จหญิงสาวสาวเท้าเดินเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์ของตัวเองโดยมีพลอยที่เดินตามหลังมาติด ๆ

            “แล้วไม่อยากรู้เหรอ ว่าเขาพักอยู่ที่ไหนทำงานอะไร บลา ๆ”

            “ไม่”

            ปัง! เสียงปิดประตูดังทันที

            พลอยยืนมองประตูอยู่อย่างนั้นซักพักเธอพึมพำกับตัวเอง

            “สงสัยกามเทพแผงศรผิดคิว” ว่าไปก็เดินลงไปกลับห้องของตัวเองที่อยู่อีกตึกที่ตั้งติดกัน เรียกว่าเป็๞ตึกฝาแฝด