วันนี้นางจางมาเดินตลาดนางมาหาซื้อสินค้าตามปกติกับเสี่ยวไป๋ ขณะเดินดูของก็พบเข้ากับคนรู้จัก
“แม่นางจางนั่นเ้าใช่ไหม” เหล่าเหอคนสนิทของเศรษฐีตงเข้ามาทักอย่างดีอกดีใจ “ข้าตามหาเ้าตลอด 2 เดือนเ้าหายไปไหนมา นายท่านของข้ารอรับเ้าเข้าบ้านอยู่นะ”
นางจางลืมไปเสียสนิทนางนึกว่าเศรษฐีตงคงจะลืมไปแล้ว นางอยากจะปฏิเสธแต่ก็เกรงใจ จึงตอบสั้นๆไป “เหล่าเหอข้ายังไว้ทุกข์ให้ครอบครัวอยู่ ไม่ควรมีงานมงคล”
“แม่นางโอกาสเป็สะใภ้ตระกูลตงนี่หายากมากนะ ท่านไว้ทุกข์ 49วันก็พอเถอะ เชื่อข้า ไปดูตัวคุณชายบ้านข้าตอนนี้กันเลยดีไหม”
“เหล่าเหอเอาแบบนี้แล้วกัน ข้าขอไว้ทุกข์ให้ครบ 3 เดือนก่อนแล้วค่อยว่ากันนี่ก็ผ่านมา 2 เดือนแล้ว รออีกสักนิดเถอะนะ” นางจางหาทางหนีทีไล่
“แม่นางงั้นยังไงก็ไปดูหน้าค่าตาคุณชายบ้านข้าก่อนดีไหม แล้ววันแต่งค่อยว่ากัน”
“เหล่าเหอข้าเป็หญิงม้ายไม่เื่มากหรอกไว้ไปดูตัวถูกใจก็เลือกและตกลงวันงานกันตรงนั้นเลยก็ได้ ท่านไม่ต้องเป็ห่วงรอข้าออกจากไว้ทุกข์ก่อนดีกว่า เดี๋ยวข้าจะเอาสิ่งอัปมงคลเข้าบ้านตระกูลตงเสียเปล่าๆ”นางยื้อไปมากับเหล่าเหออยู่นานกว่าจะปลีกตัวออกมาได้
“นายหญิงท่านจะแต่งงานหรือ” เสี่ยวไป๋ จ้องนางตาแป๋ว‘นายหญิงของข้าจะเป็สะใภ้เศรษฐีที่รวยอันดับหนึ่งในเมืองเชียวเหรอ’
“ข้ายังคิดไม่ตกเ้าอย่าเพิ่งไปบอกใครล่ะ”
“ข้ารู้แล้วนายหญิง” แต่เด็กสาวอายุ 12 ปีอย่างเสี่ยวไป๋ ไม่มีทางเก็บความลับได้ ไม่นานทั้งครอบครัวนางก็รู้เื่ทั้งหมด
นางจางเดินเข้าร้านหนังสือเพื่อซื้อหนังสือนิยายประโลมโลกที่นางชอบมา2 เล่ม พอเดินออกมาจากร้านหนังสือนางก็เดินผ่านร้านขายไก่ พอนางเห็นคนเชือดคอไก่นางก็นึกถึงเหตุการณ์สำคัญในนิมิตได้
‘โรคห่าไก่’ นางจำได้ว่ามี่หนึ่งที่โรคห่าไก่ระบาดมีไก่ตายจำนวนมากในเมืองและตามชนบท ทำให้ราคาไก่และไข่ไก่สูงมากเกือบ 5 เท่าเหลือเพียงไก่ที่อยู่ตามชนบทบางหมู่บ้านที่ยังปลอดภัยดีถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็่นี้พอดี นางเห็นช่องทางทำเงินแล้ว
นางรีบตรงกลับร้านและให้เหล่าจู้ส่งคนไปรับซื้อไข่ไก่ตามชนบทไข่ไก่เก็บได้นานหน่อยไม่ต้องดูแลมาก ถ้าเป็ไก่ต้องดูแลลำบาก นางไม่โลภมาก เอาที่สะดวกพอ
เหล่าจู้รีบทำตามคำสั่งทันทีนายหญิงของเขามีหัวการค้าเป็เลิศ จับอะไรก็เป็เงินเป็ทองไปหมด เขาเชื่อแบบนั้นโดยไม่ได้รู้ความจริงเื้ัเหล่าจู้มีญาติพี่น้องและคนรู้จักในชนบทจำนวนมาก เขาจึงกว้านซื้อไข่ไก่มาเก็บได้เต็มโกดัง
จริงดังนิมิตโรคห่าไก่ระบาดรุนแรงมาก ทุกบ้านและร้านอาหารต่างๆล้วนขาดแคลนทั้งเนื้อไก่และไข่ไก่ ราคาจึงขึ้นสูงเป็ประวัติการณ์
นางจางรอจนราคาขึ้นเหมาะสมนางก็เอาไข่ไก่มาวางขายหน้าร้านติดป้ายลดราคาชัดเจน นางปรับราคาต่ำกว่าท้องตลาดเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับร้านของนานไม่นานก็มีคนแห่กันมาซื้อไข่ไก่ที่ร้านของนางเหมือนแจกฟรีนางขายให้จำนวนจำกัดในแต่ละคนที่มาซื้อเพื่อจะได้ซื้อทั่วถึงกัน และจะได้ไม่มีปัญหากับร้านใหญ่ที่ขายส่งไม่นานไข่จำนวนมากที่นางเก็บไว้ในโกดังก็ขายหมด
นางจางดูเงินเก็บ นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองจากการเปิดร้านโชห่วยเกือบ 3 เดือนนางคืนทุนที่ลงไปกับการซื้อที่และขยายร้านแล้ว แถมชื่อเสียงร้านจินซานเริ่มเป็ที่รู้จักของผู้คนละแวกนี้มากขึ้นทั้งเื่ขนมอร่อย มีสินค้าราคาถูกมาขายเป็่ๆ
คืนนี้นางจางนอนหลับอย่างเป็สุขภูมิใจกับการค้าที่รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน แต่ความสุขไม่เคยอยู่นาน นางตื่นขึ้นมากลางดึกมีควันและเปลวไฟเต็มไปหมดรอบเตียงนอน นางร้อนทรมานและหายใจไม่ออก จนหมดสติไป
นางลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เป็่เวลาที่นางกำลังเก็บร้าน‘มันคือนิมิต ใช่ไหม’ นางนึกในใจนางไม่เกิดนิมิตมาจะครบ 3 เดือนแล้ว เพื่อความมั่นใจนางจึงสอบถามเสี่ยวไป๋ว่าได้กลิ่นไม้เครื่องเทศจากตัวนางไหม
“หอมจังเลยนายหญิงท่านใช้อะไร ทำไมหอมอย่างนี้ ข้าอยากมีกลิ่นหอมแบบนี้บ้าง”
“ข้าอบเสื้อผ้าด้วยไม้หอมแต่มันยุ่งยาก เ้าอย่าเสียเวลาเลย” นางยิ้มให้เด็กสาว
‘เป็นิมิตจริงๆไฟไหม้จากอะไร อุบัติเหตุหรือวางเพลิง ทำไมดวงข้าไม่ถูกกับไฟเสียจริง’ นางรีบตรวจตราดูฟืนไฟในบ้านทุกอย่างปกติดี
“นายหญิงท่านหาอะไรขอรับ” เหล่าจู้เข้ามาถามอย่างสงสัย
นางจางไม่รู้จะบอกเื่นิมิตกับเหล่าจู้ยังไงจึงพูดขึ้นมาว่า “ตะกี้ก่อนเก็บร้านข้าเห็นคนท่าทางน่าสงสัยอยู่แถวร้านเรา ข้ารู้สึกใจคอไม่ดีเลย” นางจางทำเป็กังวล“เมื่อคืนข้าก็ฝันว่าร้านเราไฟไหม้”
เหล่าจู้เป็คนเชื่อเื่โชคลางพอได้ยินแบบนั้นก็รีบเรียกคนในบ้านมาช่วยกันสำรวจความผิดปกติ เป็เสี่ยวไป๋ที่ตาดีนางเห็นคนหลบอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้บ้าน นางจึงะโเรียกทุกคนให้มาดูชายคนนั้นวิ่งหนีเตลิดไป เหลือเพียงหลักฐานเตรียมการวางเพลิงทิ้งไว้
นางจางนึกสงสัยว่าเป็ใครกันที่อยากวางเพลิงร้านนางจะเกี่ยวกับการวางเพลิงบ้านหลังเก่าของนางด้วยหรือเปล่านางนึกไม่ออกว่าเคยมีศัตรูที่ไหน
ใช่แล้ว เป็คนเดียวกัน ‘อาจารย์เว่ย’ นั่นเองที่อยู่เื้ัอาจารย์เว่ยที่พลาดโอกาสเป็เ้าของที่ดินชายฝั่งตะวันออก ได้ให้คนมาตรวจสอบว่าใครเป็คนแย่งซื้อที่ดินไปจากเขาพอเขารู้ว่าเป็นางจาง เขาโกรธมากจนหนวดเครากระดิก ‘หญิงสารเลวมาเอาเงินจากกระเป๋าข้าไปไม่พอ ยังมาแย่งที่ดินข้าอีก ข้าเผาบ้านเ้าหลังหนึ่งได้ทำไมข้าจะเผาอีกหลังไม่ได้’ นั่นคือความคิดของเขาในตอนนั้น จากนั้นเขาก็ใช้วิธีการเดิมรอให้เื่เงียบครบ 3 เดือนแล้วค่อยลงมือ
ส่วนเหล่าจู้และครอบครัวคิดว่าคงเป็พวกคู่แข่งทางธุรกิจที่เห็นพวกเขาเจริญรุ่งเรืองแล้วอิจฉาพวกเขาต้องระวังตัวมากขึ้นแล้ว
203K
