เรเชลเดินออกจากห้องและต้องสะดุดกับสายตาที่จ้องมาของมินอาเธอไม่ทักทายหรือแนะนำตัวแต่อย่างใด เดินถือแฟ้มเข้าห้องผอ.ทันที หลังจากบทสนทนากับผอ.วันนั้น มินอาเริ่มเงียบลง แต่ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ เธอแค่เปลี่ยนวิธีเข้าหา ถ้าผู้อำนวยการไม่ได้กำลังจะเปลี่ยนเลขางั้นเธอก็ต้องทำให้ตัวเอง “จำเป็กว่า”
“ผอ.คะ่บ่ายมีนัดประชุมกับคุณปาร์คโฮซองค่ะ”
เธอไม่ถามมากไม่กวนใจ และไม่ส่งยิ้มให้เหมือนก่อนหน้า แจ้งรายงาน วางเอกสาร และเดินออกไป เธอเริ่มเห็นบางอย่าง ชูรันอยู่ใกล้ผอ.จริง แต่ไม่ใช่ทุกเื่ส่วนเรเชลเหมือนจะเป็เลขามากกว่า แต่ก็ดูยุ่งจนแทบไม่มีเวลาดูแลงานมันเป็โอกาสที่เธอจะใช้ในการสอดแทรกเข้าไปแต่ทว่า...มันกลับไม่ง่ายเหมือนที่เธอคิด
มินอาเหลือบมองเรเชลที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทรวดทรงองค์เอวที่ดูสมบูรณ์ไปทุกส่วน ตาสีฟ้าเปล่งประกายเธอดูสวยมากกว่าที่จะมาเป็แค่เลขา เธอนั่งนิ่งจ้องมองไปที่คอมพิวเตอร์ นิ่งมากจนไม่มีใครกล้ารบกวนมินอาเดินเข้าไปหา
“บ่ายนี้ผอ.มีประชุมกับคุณปาร์คนะ”
คำพูดไม่มีหางเสียงไม่แสดงความเคารพต่อผู้มาก่อน เรเชลไม่เงยหน้า และไม่ตอบสนองต่อคำพูดนั้นของมินอา
“เธอเป็เลขาส่วนตัวของผอ.สินะฉันไม่ค่อยเห็นเธอมาทำงานเลย”
มินอาไม่ลดละยังพูดต่อแม้อีกฝ่ายจะเงียบ เรเชลเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ไร้ความจริงใจ
“เธอรู้รึเปล่าว่าการเป็เลขาต้องทำอะไรบ้าง”
มินอาหัวเราะเบา ๆ
“เื่นั้น...ทำไมจะไม่รู้ล่ะ?”
เรเชลลุกขึ้นมองเธอหัวจรดเท้าเธอเลิกคิ้วขึ้นทำเหมือนท้าทาย
“งั้นก็แปลว่า...ยังไม่รู้สินะ”
“ฉันไม่ชอบคนที่คิดว่าการได้โต๊ะใกล้ห้องผอ.แปลว่าได้สิทธิพิเศษ มันไม่ได้แปลว่าจะรู้ทุกอย่าง”
มินอาพูดขึ้นทันที
“งั้น...ประชุมครั้งนี้....ฉันให้เธอเป็คนต้อนรับแขกก็แล้วกัน”
เรเชลมองหน้าทำเหมือนท้าทาย มินอายิ้มเธอคิดในใจว่า(พูดแค่ไม่กี่ประโยคเรเชลก็ยอมแพ้และเปิดทางเสียแล้ว) เธอจะคว้าโอกาสนี้ไว้ เพราะคิดว่ามันจะทำให้เธอเป็ที่หนึ่งได้เร็วขึ้นถ้ามัดใจลูกค้าได้ เธอตอบกลับอย่างมั่นใจและไม่ลังเล
“ไม่มีปัญหา ฉันจัดการได้แน่นอน”
ใกล้ถึงเวลาประชุมเรเชลยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ มินอาหยิบเอกสารเดินเข้าห้องผอ.ไป
“ได้เวลาแล้วค่ะผอ.”
โยอันเงยหน้าขึ้นมองออกไปด้านนอก
“เรเชลล่ะ?”
“เธอบอกว่าให้ฉันเป็คนจัดการค่ะ”
โยอันยิ้มมันดูมีเลศนัย เสียงหัวเราะนิดๆของเขา ทำให้มินอาเริ่มสงสัย ลูกค้าคนนี้พิเศษหรือแปลกกว่าคนอื่นๆอย่างนั้นหรือ
ทั้งคู่เดินออกจากห้องไปพร้อมกันโยอันหยุดเดินและหันไปหาเรเชลเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
“แน่ใจนะว่าจะไม่ไปด้วย”
เรเชลยิ้มเล็กน้อยเหลือบมองที่มินอาเลขาคนใหม่
“ให้คุณมินอาจัดการแล้วกันค่ะถ้าเธอ...มีความสามารถจริงอย่างที่คุณว่า”
โยอันยิ้มและเดินออกไปมินอาหันไปมองเรเชลเล็กน้อย
“หวังว่าคงไม่ขอลาออกหลังจบงานนะ”
คำพูดของเรเชลทำให้มินอาโกรธมากเหมือนเธอกำลังดูถูกความอดทนและความสามารถของตนอยู่ มินอากำแฟ้มในมือแน่น ก่อนยิ้มเหมือนไม่ะเื
“งั้นก็คอยดูแล้วกัน ว่าฉันอยู่ได้นานแค่ไหน”
เรเชลยิ้ม
“ฉันก็....จะรอดูแล้วกัน”
การประชุมเริ่มขึ้นในห้องมีเพียงโยอันและปาร์คซองโฮกับเลขาของเขาเท่านั้น บอดี้การ์ดยืนรอด้านนอกการสนทนาเป็ภาษาอังกฤษทั้งหมด ทำให้มินอาจับใจความไม่ค่อยได้พวกเขาพูดถึงเข็มฉีดยา อุปกรณ์การแพทย์ และสิ่งของอื่นๆ เป็จำนวนและราคามินอาไม่เคยรู้เลยว่าโรงพยาบาลจำหน่ายของเหล่านี้ทั้งที่เธออ่านเนื้อหาการประชุมมาอย่างละเอียด แต่สิ่งที่พวกเขากำลังคุยกันมันคนละเื่กับเนื้อหาที่ได้รับมา
การประชุมจบลงภายในหนึ่งชั่วโมงมินอาแทบไม่ต้องทำอะไรนอกจากยืนฟัง เพราะไม่มีอะไรต้องจด หรือบันทึกไว้มีเพียงคำพูดเดียวของผอ.ที่ทำให้เธอต้องชะงัก
“มินอา...คืนนี้เธอพาผอ.ไปเที่ยวผ่อนคลายหน่อยแล้วกัน”
เธอก้มหน้าลงรับคำ“ทราบแล้วค่ะ”
ซองโฮหันมองเธอด้วยแววตาราวกับอยากจะกินเธอเต็มที่
“ครั้งนี้ไม่ใช่เรเชลเหรอ?”
คำถามของคุณปาร์คทำให้มินอารู้สึกกดดัน
“มินอาเพิ่งมาทำงานครับคุณอาจต้องแนะนำเธอมากหน่อย แต่ผมเชื่อว่าเธอจะทำตามคำขอของคุณทุกอย่าง”
โยอันหันมามองมินอา
“ใช่มั้ย”
เธอเริ่มเกร็งเล็กน้อยเพราะการดูแลที่ว่านั้น มันหมายถึงสิ่งที่เธอเคยทำกับผอ.อิมรึเปล่าเธอเงียบไปครู่หนึ่ง ความฟุ้งซ่านเริ่มเข้ามาในหัวถ้าเธอไม่ตอบรับก็แปลว่าเธอยอมแพ้ ที่เรเชลพูดว่าเธอต้องขอลาออกคงจะหมายถึงเธอไม่กล้าทำเื่อย่างว่าเป็แน่ ด้วยความที่อยากเอาชนะเธอจึงตัดสินใจทำ โดยไม่ลังเล
“ค่ะผอ...ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณปาร์ค้าค่ะ”
ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆหรือไม่ต้องใช้อะไรแลก ทุกอย่างมีราคาต้องจ่ายการจะได้มาซึ่งตำแหน่งหรือความไว้วางใจจากผอ...จำเป็ที่เธอต้องยอมนั่นคือสิ่งที่เธอคิดในวันนี้
คืนนั้นมินอาพร้อมกับชุดราตรีสีดำเว้าอกลึกเธอพร้อมกับการไปนั่งดื่มกับซองโฮที่ห้องสวีทส่วนตัว ผับหรูชื่อดังของเมืองหลงพิเศษเฉพาะคนเป็สมาชิกเท่านั้น ทั้งเหล้าไวน์ อาหาร ทุกอย่างดูแพงไปเสียหมด เขาไม่ได้เป็แค่ลูกค้าทั่วไปเขาเป็ลูกค้าระดับ VIP ของโรงพยาบาลหากทำให้เขาพอใจได้ เธอก็จะชนะ
เรเชลมินอาจึงทุ่มสุดตัวกับคืนนี้
ห้องที่จองไว้มีอ่างจากุ๊ดชี่ขนาดใหญ่ เหล้าและไวน์วางไว้บนโต๊ะมากมายซองโฮนอนแช่น้ำอยู่ในอ่างรอ
“ลงมาสิครับ”
เขาเชื้อเชิญเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานชายวัย 50กว่า ที่ดูอย่างไรก็น่าจะมีลูกมีเมียแล้วกลับมีความ้าเด็กสาวรุ่นลูกอย่างเธอ มินอาถอดชุดออกร่างเปลือยเปล่านั้นเดินไปเทไวน์มาสองแก้ว และค่อยๆเดินลงอ่างไปเธอยื่นแก้วให้ซองโฮ หลังจากดื่มจนหมดเขาก็วางแก้วไว้้าอ่างก่อนจะเอามือทั้งสองลูบไล้เรือนร่างของเธอช้าๆ ผิวขาวนวลและเต่งตึงของสาววัย 24ทำให้เขาแสดงท่าทีอยากทำจนเห็นได้ชัด
มินอายื่นอกเข้าไปแนบชิดหน้าเขามากขึ้นเธอรู้แล้วว่าเขา้าอะไร และเธอก็้าให้เขา...พอใจ
“ดูดสิคะคุณปาร์ค..ช่วยทำให้ฉันเสียวซ่านทีค่ะ”
ซองโฮไม่รีรอรีบทำตามคำเชื้อเชิญ เขาบีบและดูดมันอย่างเมามัน มือขวาขยำ มือซ้ายก็บีบและดูดเธอกำหัวเขาไว้แน่น พยายามกดให้หัวเขาชิดอกเธอมากขึ้น เริ่มเอามือเอื้อมลงไปด้านล่างจับท่อน้ำที่ไม่สั้นและไม่ยาวเกินไปของเขาและถูไปมา
“หึ หึหึ สวย..สวยจริงๆ”
เสียงหัวเราะเบาๆตอนที่เขากำลังลูบไล้ร่างกายเธอ ฟังแล้วช่างน่ารังเกียจ มินอาได้แต่ยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก
เขาอุ้มเธอขึ้น พาไปที่ฟูก้า มันเป็พรมขนสัตว์ผืนใหญ่สีขาวนวลเชิงเทียนวางไว้ใกล้ๆพอให้เห็นร่างสลัวๆ ซองโฮจับขาเธอกางออกกว้างทุ่งหญ้าใหญ่ถูกตัดแต่งจนเรียบและสวยงาม โพรงเล็กๆถูกซ่อนอยู่แต่ไม่ยากเกินกว่าซองโฮจะค้นเจอ เริ่มจากใช้มือล้วงเข้าไปเบาๆเสียงร้องครวญครางออกมาตอนที่นิ้วขยี้โดนจุด
“อูยยยยยยอ่าห์......อูยยยยย”
ลูกค้ารายใหญ่เริ่มใช้ปากในการััลิ้นแหย่เข้าไปในโพรง มันลึกมากจนหาจุดสุดทางไม่เจอ เหนือโพรงขึ้นไปมีจุดเล็กๆอยู่เขาใช้ลิ้นเลียและขยี้มันจนมินอาขาสั่น
“โอววววคุณปาร์ค”
มินอารีบดึงหัวของคุณปาร์คออกคืนนี้ยังอีกยาว เธอไม่อยากหมดอารมณ์เร็ว
“ถึงตาฉันบ้างนะคะ”
เลขาสาวผลักหนุ่มใหญ่ลงและเริ่มใช้ลิ้นของเธอบ้าง เริ่มจากปลายท่อ ค่อยๆลงไปข้างๆ เธอดูดท่อน้ำอย่างแรงลิ้นพันและรัวไปบนท่อไม่หยุดยั้ง หนุ่มใหญ่เผลอหลับตาด้วยความฟิน เขาพอใจกับท่วงท่าของเลขาเป็อย่างมาก
“สมกับเป็เลขาของผอ.อิมเธอไม่ธรรมดาเหมือนกันนิ”
มินอาเงยหน้าขึ้นและปีนขึ้นนั่งบนร่างเขาทันที เธอจับท่อน้ำยัดเข้าไปในโพรงหญ้าช้าๆ
“แล้วฉัน...กับเรเชล...คุณคิดว่าใครเหนือกว่ากัน”
ซองโฮยิ้มเล็กน้อย จ้องมองตอนเธอหยิบท่อยัดใส่
“ก็ต้องดูว่า...เธอจะทำให้ฉัน....สุดได้แค่ไหน”
678
![คุณหนูใหญ่ได้สามีอัปลักษณ์ [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717511695_72786217.webp)
