บทที่ 5
ออกคำสั่ง
เคราะห์ดีที่เสี่ยวเฉิงแค่คิด ยังไม่ทันพูดอะไรออกไป ขืนพูดออกไปมีหวังถูกจับฉีกเนื้อเป็ชิ้น ๆ แน่ ๆ
“ท่านพ่อกลับมาแล้ว”
“พวกข้าคิดถึงท่านพ่อ”
เ้าลูกหมูสองตัวดีใจสุดขีด วิ่งไปเกาะขาท่านพ่อคนละข้าง หัวกลมทุยคลอเคลียออดอ้อน แบบนี้ไม่ให้หลงรักได้ไงไหว กระทิงเถื่อนก็กระทิงเถื่อนเถอะ เจอความน่ารักน่าชังของเ้าจอมวายร้ายเข้าไป จะหนีไปไหนรอด
“มัวยืนเซ่ออยู่ทำไม! มาช่วยข้าเร็วเข้า”
เสี่ยวเฉิงเคลิ้มกับความน่าเอ็นดูของเด็ก ๆ ไม่ทันไรเสียงยมทูตตัวเดิมก็สั่นประสาทนางอีกแล้ว เสี่ยวเฉิงสงสัยเหลือเกิน ใครไปเหยียบหางเข้าถึงได้โมโหร้ายทุกทีที่เจอกัน นางไม่ได้ไปฆ่าใครตายเสียหน่อย พูดดี ๆ ไม่เป็หรือไง
ไอ๊จอมมารเอ๊ย! พูดดี ๆ สักทีจะตายหรือไง
เสี่ยวเฉิงเลิกคิ้วหลิ่วตาออกอาการทางสีหน้า นางเกลียดชังคนผู้นี้ยิ่งนัก ชอบทำตัวเ็าบ้าอำนาจ ก็เป็ซะอย่างนี้ ไม่แปลกที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยู่ด้วย แม้แต่แม่ของลูกก็ไม่อยู่ด้วย
“หืม? เ้าว่าไงนะ” หางตาฉวัดเฉวียนคล้ายมีแรงอาฆาตมองมาหา
ในตอนนี้เองมือหยาบใหญ่ของิเจ๋อเปรอะไปด้วยเืสด เขาพยายามแล้วที่จะไม่ััเด็ก ๆ ทว่าสุดท้ายก็จำใจต้องงัดแขนนุ่มนิ่มของสองแฝดให้หลุดจากต้นขาล่าง ผิวพรรณขาวสะอาดของเ้าลูกหมูเปื้อนสาบกลิ่นเืเข้าจนได้
รูปร่างสูงโปร่ง ผนวกกับคราบเืที่ชโลมจากหัวไหล่ไหลย้อยลงมาถึงเอว เสริมส่งให้ิเจ๋อเสมือนฆาตกรโฉดไม่มีผิด ไม่รู้ล่ะ สีหน้าของเขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดี ขืนยั่วโมโหเขาคงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแน่
“โถ่เอ๊ย กลับมาเหนื่อย ๆ คงหิวน้ำแย่ เดี๋ยวข้าจะหาน้ำมาให้ท่านกินเดี๋ยวนี้”
เสี่ยวเฉิงกลับลำอย่างไว นางฉีกยิ้มแฉ่งให้คนตรงหน้าอย่างแเี ก่อนจะหลบออกไปตักน้ำให้เ้านาย แต่ก่อนอื่นนางไม่ลืมที่จะโผตัวเข้าไปแยกสองแฝดออกจากต้นขาของบิดาให้เรียบร้อย ขืนยืนดูอยู่เฉย ๆ นางคงถูกทุบหัวแบะแน่ ๆ
เมื่อเดินพ้นธรณีประตู เสี่ยวเฉิงเกือบหวีดร้องลั่น เคราะห์ดีที่อุดปากตัวเองไว้ทัน ภาพตรงหน้าสยดสยองเกินไปแล้ว กวางสีน้ำตาลขนาดเท่าสองคนโอบถูกตัดหัวแล้วโยนทิ้งไว้ลานหน้าบ้าน เล่นเอาคนที่มาจากต่างโลกอย่างเสี่ยวเฉิงเกือบเป็ลมเป็แล้ง
เ้านั่น! อำมหิตผิดมนุษย์ซะจริง ลูกก็เล็กแค่นี้ แต่ทำอะไรโจ่งแจ้งไม่สนใคร เขาไม่กลัวเด็ก ๆ จะเก็บเอาไปฝันร้ายหรือไง รู้… ว่าเป็พรานป่า… แต่ใช่ว่าจะทำตัวป่าเถื่อนยังไงก็ได้
“พี่เทียน ท่านออกไปแค่ไม่กี่ชั่วยาม กลับเร็วปานนี้เชียว”
“ข้าโชคดี บังเอิญเห็นกวางาเ็อยู่ ข้าจึงสังหารมัน ไม่ต้องเปลืองแรงล่า”
เสียงสนทนาของิเจ๋อกับหยางซาลอดช่องลมออกไปข้างนอก น้ำเสียงขณะสนทนาฟังดูเรียบง่ายเหมือนคนทั่วไป ไม่ได้ดูหยาบกระด้างเหมือนตอนพูดกับเสี่ยวเฉิงเลยสักนิด
ดีมาก ไอ้กระทิงนี่สองมาตรฐานชัด ๆ พูดดี ๆ ก็พูดได้ ไม่เห็นตายเสียหน่อย
ในตอนนี้เสี่ยวเฉิงรู้สึกว่าเทียนิเจ๋ออำมหิตมาก เข้าข่ายวิปลาสเสียด้วยซ้ำ คนดี ๆ ที่ไหน เห็นกวางาเ็อยู่ แต่เลือกตัดหัวมันอย่างเืเย็น เข้าใจนะว่าอาชีพของิเจ๋อคือพรานป่า พรานป่าก็ต้องล่าสัตว์ แต่กับกวางตัวนี้เขาไม่ได้ล่ามาด้วยความสามารถของตัวเอง เขาฉวยโอกาสรังแกมันตอนที่มันาเ็
โถ่เอ๊ยเ้ากวางน้อย ข้าขอให้เ้าไปสู่สติ เกิดชาติหน้าฉันใดขอให้เ้ามีมือมีเท้าเหมือนมนุษย์ จะได้ช่วยเหลือตัวเองได้ ไม่ถูกใครเขารังแกง่าย ๆ อย่างนี้อีก...
“ท่านพ่อ ข้าล้างแขนแล้ว เปลี่ยนชุดแล้วด้วย”
“ข้าก็ด้วย ท่านพ่อหอมพวกข้าสิ”
“ข้ากอดหอมพวกเ้าไม่ได้ เสื้อผ้าของท่านพ่อเ้ายังเปื้อนอยู่”
พวกสองแฝดวิ่งหัวสั่นหัวคลอนมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ตัวท่านพ่ออีกแล้ว ท่าว่าจะติดท่านพ่อมาก ขี้อ้อนมาก ๆ ด้วย เสียงเจื้อยแจ้วไม่มีวันสงบแน่นอน หากไม่ได้ในสิ่งที่้า จอมวายร้ายทั้งสองจะก่อกวนอยู่อย่างนั้นจนกว่าเหยื่อจะทนไม่ไหว
ขณะเดียวกันเสี่ยวเฉิงถือกาน้ำชาเข้ามาให้ กะว่ายื่นให้แล้วก็จะไสหัวออกไป เสี่ยวเฉิงคิดว่าหลีกเลี่ยงและรักษาระยะห่างจากเขาคนนี้ไว้จะเป็การดีที่สุด อีกอย่างเสี่ยวเฉิงเหม็นขี้หน้าิเจ๋อจะตายชัก ถ้าไม่ติดว่ามีเขาเป็เ้านาย คนอย่างเสี่ยวเฉิงเนี่ยไม่ดัดจริตพูดจาเอาใจให้เสียปากหรอก +...+’
“จะไปไหน เ้ายังต้องไปเอาน้ำมาล้างตัวให้ข้า”
หาาาา… อาบน้ำให้ลูกเสร็จแล้ว ยังต้องอาบน้ำให้พ่อด้วยเหรอ
บ้าน่า!!! เป็เ้านายน่ะใช่ แต่ไม่ได้เป็ง่อยเสียหน่อย จะใช้คนอื่นอาบน้ำให้ไม่ได้ ไอ้กระทิงตัวนี้ คิดว่าตัวเองเป็ฮ่องเต้หรือไง ห้ะ!!!
เสี่ยวเฉิงเม้มริมฝีปากแน่น แต่ดวงตากลมโตแทบถลนออกจากเบ้า นิ้วมือเรียวของนางย้อนกลับมาชี้หน้าตัวเอง เหมือนอยากจะถามว่า ‘ข้าเนี่ยนะอาบน้ำให้ท่าน’ ถึงอย่างนั้นิเจ๋อก็ไม่ได้ใส่ใจ ผิดไปกับหยางซาที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ดันอ่านสีหน้าของเสี่ยวเฉิงออก หยางซารู้ทันว่าพี่สาวคนสวยกำลังก่นด่าพี่เทียนในใจ!
“พี่สาว ข้าเดาว่าท่าน...คงไม่อยากเห็นตอนที่พี่เทียนโกรธใช่หรือไม่”
หยางซาว่าไว้เท่านี้ เสี่ยวเฉิงก็ไม่กล้าชักช้าอีก แม้ไม่เต็มใจนางก็รีบเดินกลับไปตักน้ำในโอ่งหน้าบ้านใส่ถังไม้ขนาดสองคนโอบอย่างรวดเร็ว หยางซาช่วยยกถังใบหนึ่งเข้ามาก่อน เอาไว้ให้พี่เทียนแช่เท้า ส่วนถังไม้ใบที่สองมีไว้สำหรับชุบน้ำหมาด ๆ แล้วเช็ดคราบเืออกจากตัวให้พี่เทียน
“อุจาดตา! อุจาดตาไปหมดแล้ว ข้าจะตาบอดไหมเนี่ย”
เสี่ยวเฉิงยกถังน้ำเข้ามาในบ้าน ไม่ทันไรก็เมากล้ามท้องของคนตรงหน้า ิเจ๋อถอดเสื้อออก เขากองมันไว้บนพื้นอย่างไม่แยแส เขานั่งรอให้เสี่ยวเฉิงเช็ดตัวให้อย่างเย่อหยิ่ง สีหน้าไร้ยางอายนั่นมันน่าจับตีก้นจริง ๆ เพราะแบบนี้เองหรือ เจินอวี้หลิงถึงได้คลั่งรักิเจ๋อหัวปักหัวปำ จนต้องไปวานให้หมอเฒ่าทำยาเสน่ห์ให้
“เร็วเข้าสิ! ข้ายังต้องรีบเข้าเมืองอีก”
คนที่อยู่เหนือกว่ากระแอมครั้งหนึ่งเสี่ยวเฉิงก็เสียอาการจนทำตัวไม่ถูกเช่นกัน นางหลุดจากภวังค์แล้วตรงดิ่งเข้าไปชุบน้ำบนผ้าขาวพลางบิดหมาด ๆ ค่อย ๆ ละเมียดละไมเช็ดตัวให้ิเจ๋ออย่างเก้ ๆ กัง ๆ นางไม่เคยคิดว่าในชีวิตหนึ่งจะต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้
ในตอนนี้ภายในโถงบ้านเหลือแค่คนสองต่อสอง หยางซาเดินออกไปแล่เนื้อกวางอยู่หลังบ้าน ส่วนสองแฝดสิ้นฤทธิ์ไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เสียงกรนเล็ก ๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากหลอดลมบ่งบอกว่าเ้าลูกหมูหลับลึกมาก
เอาเหอะ! รีบทำให้มันเสร็จ ๆ ไป! แค่หลับตาก็ไม่เห็นหน้าตาถมึงทึงของิเจ๋อแล้วนี่
เสี่ยวเฉิงกลั้นใจเช็ด ๆ ถู ๆ เท่าที่ทำได้ แต่ถูแบบใดก็มิทราบ ถึงได้ถูั้แ่เบ้าตาลามลงมาถึงท่อนล่าง!!
แล้วเทียนิเจ๋อก็พิลึกคนนัก ไม่คิดจะห้ามเลยหรือไง!!!
เสี่ยวเฉิงััโดนแท่งเนื้อใต้ร่มผ้า หญิงสาวผู้มาจากต่างโลกถึงขั้นเผลอเบิกตาโพลง ได้จดจ้องเข้าไปในม่านตารัตติกาลของิเจ๋อโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้เหมือนร่างกายของเสี่ยวเฉิงหดลงเรื่อย ๆ อย่างไรอย่างนั้น
“ไม่ได้เื่! งั้นเ้าไปหยิบชุดใหม่มาให้ข้าก็แล้วกัน”
เขากัดฟันพูด ไม่รู้ว่าเสียววาบที่ท่อนเนื้อ หรือกำลังข่มอารมณ์โกรธที่เสี่ยวเฉิงดันเช็ดลงไปโดนของสงวนของเขากันแน่ แต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่างหัวิเจ๋อเถอะ เขาไล่ตะเพิดนางออกมาแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง
ค่อยยังชั่วที่ิเจ๋อสวมเสื้อผ้าเอง แบบนี้ค่อยหายใจทั่วท้องขึ้นมาหน่อย…
“หมดเื่แล้ว…งั้นข้าขอตัวนะ”
เสี่ยวเฉิงกลอกตาพร้อมทำเสียงเอื่อย ั้แ่ลืมตาตื่นนางใช้พลังงานไปเยอะมาก ไม่เหนื่อยสิแปลก ถ้าไม่มีอะไรทำ นางจะหนีไปนอนกลางวันพร้อมกับเด็ก ๆ เพราะถ้าไม่นอนตอนนี้ ขืนเด็ก ๆ ตื่นขึ้นมาซนอีกยก เชื่อเลยว่านางไม่มีโอกาสได้พักแน่
“เดี๋ยวก่อน…” เสียงเรียบรั้งนางไว้
“หึ้ย! อะไรอีกล่ะ” ทว่าเสี่ยวเฉิงนิ่วหน้าเหนื่อยหน่ายโต้ตอบกลับไป
“เ้ายังต้องเข้าเมืองไปพร้อมกับข้า”
หาาา… พูดออกมาได้ว่าเข้าเมือง สุดลูกหูลูกตาเป็หมู่บ้านเล็ก ๆ ไกลออกไปอีกจะเห็นแค่ป่าเขาลำเนาไพรเท่านั้น กว่าจะเข้าถึงเขตเมือง ได้เดินขาลากกันพอดี
“หึ! ข้าไม่อยากไป”
แล้วเื่อะไรที่เสี่ยวเฉิงต้องเข้าเมืองไปกับเขาด้วย ใครอยากไปคนนั้นก็ต้องไปเองสิ นางไม่ได้อยากไปไหนเสียหน่อย เก่งนักก็ไปคนเดียวเถอะพ่อคุณ
“ข้าบอกว่าไป เ้าก็ต้องไป!!!”
เอ้าาา ไอ้กระทิงนี่ บ้าอำนาจอีกแล้ว *...*’
261
