หลังจากที่เฟยหลงสามารถพิชิตบททดสอบแห่งความนิ่งได้แล้ว เขาก็คาดหวังว่าบทเรียนต่อไปจะเป็การจู่โจมหรือการตั้งรับที่แท้จริง แต่ลี่อินกลับทำให้เขาประหลาดใจอีกครั้ง
เช้าวันนั้น นางพาเขาเดินลึกเข้าไปยังส่วนที่ไม่คุ้นเคยของลำธาร ที่นั่นมีต้นไม้ใหญ่ที่ล้มพาดผ่านลำธารที่เชี่ยวกรากพอสมควร ผิวของมันเปียกลื่นและเต็มไปด้วยมอสส์
"บทเรียนต่อไปของเ้า...คือการเดิน" ลี่อินกล่าวเรียบๆ
เฟยหลงมองขอนไม้ลื่นๆ กับสายน้ำที่ไหลอยู่เบื้องล่างแล้วขมวดคิ้ว "เดินหรือขอรับ?"
"ใช่" นางตอบ "จงเดินข้ามไปอีกฝั่ง แล้วเดินกลับมา...ทำเช่นนี้จนกว่าเ้าจะเดินได้โดยไม่มองเท้าของตัวเอง"
เฟยหลงคิดว่ามันคงไม่ยากเย็นอะไรนัก เขาแข็งแรงและมีการทรงตัวที่ดี แต่ก้าวแรกที่เหยียบลงบนขอนไม้ก็ทำให้เขารู้ว่าคิดผิด ความลื่นของเปลือกไม้และความโคลงเคลงที่มองไม่เห็นทำให้เขากางแขนเพื่อรักษาสมดุลอย่างทุลักทุเลและเกือบจะตกลงไป
"เ้ากำลังใช้สายตามากเกินไป" เสียงของลี่อินดังขึ้นจากริมฝั่ง "ตาของมนุษย์มักหลอกลวง จงใช้เท้าของเ้าัั...ใช้ร่างกายของเ้าฟังเสียงของไม้...จงเชื่อในร่างกายของเ้าให้มากกว่าสิ่งที่เ้าเห็น"
การฝึกบทใหม่เริ่มต้นขึ้น เฟยหลงตกน้ำนับครั้งไม่ถ้วนในวันแรก เขาเปียกปอนและหนาวสั่น แต่ก็ยังคงปีนกลับขึ้นไปเริ่มต้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาเริ่มทำตามคำสอนของมารดา...เขาหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกไป เขาััได้ถึงทุกรอยแตกบนเปลือกไม้ ทุกความขรุขระของมอสส์ เขารู้สึกได้ถึงการสั่นะเืเล็กๆ ของขอนไม้เมื่อสายน้ำปะทะกับมัน
สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า...จากการเดินอย่างเชื่องช้า...กลายเป็การเดินอย่างมั่นคง...จากนั้นก็เป็การเดินถอยหลัง...จนในที่สุด เขาก็สามารถวิ่งข้ามขอนไม้ไปกลับได้โดยไม่ต้องก้มลงมองเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเขากลายเป็หนึ่งเดียวกับขอนไม้ เคลื่อนไหวอย่างเป็ธรรมชาติราวกับเป็พื้นดินธรรมดา
เมื่อเห็นว่าเขาเชี่ยวชาญการเดินแล้ว ลี่อินก็ยกระดับการฝึกขึ้นไปอีกขั้น
นางให้เขาไปยืนอยู่กลางลานหินโล่ง แล้วใช้ผ้ามาผูกตาของเขาไว้ "บทเรียนต่อไป คือการรับรู้"
ทันใดนั้น เฟยหลงก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาหาเขาจากด้านข้าง เขาใและเอี้ยวตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็ช้าไป...ก้อนกรวดเรียบๆ ก้อนหนึ่งกระทบเข้าที่ต้นแขนของเขาเบาๆ
"เจ็บ!" เขาร้อง
"สมาธิ" เสียงของลี่อินดังขึ้นจากทิศทางหนึ่ง "อย่าพยายามใช้หูฟัง เสียงน้ำตกมันดังเกินไป จงรู้สึกถึงอากาศที่เปลี่ยนไปรอบตัวเ้า ทุกสิ่งที่มีการเคลื่อนไหว ย่อมทำให้สายลมปั่นป่วน"
ลี่อินเริ่มขว้างก้อนกรวดใส่เขาจากทุกทิศทาง มันไม่ได้แรงพอที่จะทำให้เกิดแผล แต่ก็เจ็บพอที่จะทำให้หงุดหงิด เฟยหลงพยายามอย่างยิ่งที่จะรับรู้ แต่ก็พลาดโดนเข้าครั้งแล้วครั้งเล่า เขาพยายามเงี่ยหูฟัง แต่ก็ไม่ได้ผล เขาเริ่มท้อแท้...
แล้วเขาก็นึกถึงบทเรียนแรก...ลมหายใจ...เขาสงบใจลง ปล่อยความคิดที่ว้าวุ่นออกไป แล้วจดจ่ออยู่กับัับนผิวกาย...
เขารู้สึกได้...กระแสลมที่เปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย...ความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นก่อนที่ก้อนกรวดจะมาถึงตัว...
ฟุ่บ!
ก้อนกรวดพุ่งเข้ามาจากทางด้านซ้าย เฟยหลงไม่ได้คิด เขาเพียงแค่เอียงตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย...และมันก็พุ่งผ่านหน้าเขาไปอย่างฉิวเฉียด!
เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็หลบได้อีกก้อน...และอีกก้อน...การเคลื่อนไหวของเขาน้อยลงเรื่อยๆ จากที่เคยะโหลบอย่างตื่นตระหนก ก็กลายเป็การบิดตัวหรือเอียงคอหลบเล็กน้อยเท่านั้น เขาไม่ได้หลบ 'ก้อนกรวด' แต่หลบ 'ความปั่นป่วนของอากาศ' ที่มาก่อนมัน
หลังจากฝึกฝนพื้นฐานแห่งความนิ่ง, การเคลื่อนไหว และการรับรู้มานานหลายเดือน ในที่สุดลี่อินก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาสำหรับบทเรียนที่เฟยหลงรอคอย...การใช้พลัง
นางพาเขาไปยังแอ่งน้ำนิ่งสงบใสแจ๋วแห่งหนึ่งในลำธาร "ทุกสิ่งที่เ้าได้เรียนรู้มา...ท่ายืนม้า...ลมหายใจ...การทรงตัว...การรับรู้...ทั้งหมดจะมากันที่นี่"
นางย่อตัวลงในท่ายืนม้าที่สมบูรณ์แบบ แล้วยื่นฝ่ามือไปจ่ออยู่เหนือผิวน้ำ ห่างประมาณหนึ่งฝ่ามือ นางไม่ได้แตะผิวน้ำเลยแม้แต่น้อย จากนั้นนางก็ผลักฝ่ามือออกไปข้างหน้าช้าๆ...
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เฟยหลงแทบไม่เชื่อสายตา บนผิวน้ำแทบไม่มีการกระเพื่อมไหว มีเพียงรอยบุ๋มเล็กๆ เกิดขึ้นชั่ววินาที แต่ที่ก้นแอ่งน้ำซึ่งลึกลงไปเกือบสองศอก ก้อนหินก้อนหนึ่งกลับถูกแรงอัดที่มองไม่เห็นกระแทกจนมันขยับเขยื้อนไปเล็กน้อย!
"นี่คือ...การควบคุม" ลี่อินกล่าว "พลังที่แท้จริงไม่ใช่การะเิออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่คือการส่งมันไปยังเป้าหมายที่้าโดยสูญเสียไปน้อยที่สุด"
เฟยหลงตื่นตะลึง เขารีบทำตามทันที เขาตั้งท่ายืนม้า รวบรวมสมาธิ แล้วผลักฝ่ามือออกไป!
จ๋อม!
น้ำกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง เขาสร้างได้เพียงแค่คลื่นน้ำธรรมดาๆ เท่านั้น
"เ้ายังใช้กำลังของกล้ามเนื้อ" ลี่อินชี้แนะ "จงหยั่งรากเหมือนท่ายืนม้า...หายใจเหมือนตอนที่ใบไม้ไม่ร่วงหล่น...ปล่อยพลังให้ไหลเหมือนตอนที่เ้าเดินบนขอนไม้...ทุกอย่างคือสิ่งเดียวกัน"
เฟยหลงหลับตาลง เขาทบทวนบทเรียนทั้งหมด เขาหยั่งราก...เขาหายใจ...เขารู้สึกถึงพลังที่ก่อตัวขึ้นจากผืนดิน ไหลผ่านร่างกายท่อนล่าง ขึ้นมาที่เอว แล้วส่งผ่านไปยังแขนและฝ่ามือ...
เขาผลักฝ่ามือออกไปอีกครั้ง!
ครั้งนี้...น้ำกระจายน้อยลงมาก บนผิวน้ำเกิดเป็ระลอกคลื่นที่ทรงพลังแผ่ออกไปเป็วงกว้าง และเขาก็ รู้สึก ได้ถึงแรงผลักที่ส่งผ่านมวลน้ำลงไปเบื้องล่าง มันยังไม่สมบูรณ์แบบเหมือนของมารดา แต่มันคือพลังที่เกิดจากลมปราณของเขาเอง...เป็ครั้งแรก!
เขากำลังจะลองอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น แต่เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากแนวป่า
"เฟยหลง! อยู่ไหนน่ะ!" อาิวิ่งหน้าตาตื่นออกมา "ข้ามีข่าวจะบอก! ข้าเพิ่งได้ยินจากพวกพรานที่มาจากเมืองหินขาว...พวกเขาบอกว่าการประลองแห่งหุบเขาจันทราจะจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้าแล้วนะ!"
คำพูดของอาิทำให้เฟยหลงชะงักงัน...สามเดือน...
เป้าหมายที่เคยเป็เพียงความฝันอันเลือนราง บัดนี้มันได้ปรากฏขึ้นจริงตรงขอบฟ้าแล้ว เขาก้มลงมองฝ่ามือของตัวเองที่ยังรู้สึกถึงพลังเมื่อครู่ แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศที่นำออกจากหมู่บ้าน...
โลกอันเงียบสงบของการฝึกฝนที่ซ่อนเร้น...กำลังจะเข้าปะทะกับความปรารถนาอันแรงกล้าที่เขามีต่อโลกภายนอกแล้ว...
868
![โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575791853_49955913.webp)
