ตอนที่4 คลุมถุงชน
“ครับนายท่านรับรองว่าไม่ผิดพลาดแน่ ๆ”เหออี้ลอบปาดเหงื่อเพราะรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวอึดอัดทันใด
โจวเกอพยักหน้าพอใจโดยไม่ได้กล่าวคำใดอีกแต่ระบุข้อมูลของกล่องใส่แว่นตาพกพาให้คนรับใช้ฟังเพิ่มเติมว่า
“กล่องใส่แว่นตานี่มาจากยุคราชวงศ์ถังจริงจักรพรรดิถังเกาจู่เคยใช้ไม่กี่ครั้ง มันเป็ของบรรณาการจากราชทูตตะวันตก สินค้าชิ้นนี้เป็ของบรรณาการที่ล้ำสมัยมากที่สุดแต่สุดท้ายจักรพรรดิก็มอบเป็รางวัลให้เสนาบดี ถ้าฉันจำไม่ผิดละก็ กล่องใส่แว่นตานี่น่าจะเป็รางวัลทรงมอบให้ตระกูลกู้”
ชายชราเหออี้พยักหน้าเข้าใจทั้งไม่มีคำโต้แย้งใดเพราะรู้ดีว่าเ้านายประหลาดมีอายุขัยมากกว่าตนแต่ไม่รู้ว่ามีอายุเท่าใดกันแน่ด้วยไม่กล้าถามออกไปเพราะยังจดจำคำสั่งของบรรพบุรุษให้ปิดปากเื่เ้านายไว้เงียบกริบ
อย่างไรก็ตามชายชรานึกถึงเื่จำหน่ายสินค้าชิ้นนี้ออกไปเขาเข้าใจนิสัยเ้านายเป็อย่างดีเพราะไม่ได้ยินคำสั่งให้เก็บไว้ในร้านฉะนั้นย่อมหมายความว่าให้ปล่อยออกไปทำกำไรว่า
“งั้นนายท่านจะให้ผมเอาไปประมูลเลยไหมครับ”
โจวเกอพยักหน้าพร้อมบอกแหล่งให้นำสินค้าไปประมูลสร้างรายได้ต่อไปว่า
“ได้ข่าวว่ากลุ่มธุรกิจใหม่เพิ่งเปิดโรงประมูลด้วยนี่ลองไปใช้บริการกลุ่มดิวันดูหน่อยสิ”
“ครับนายท่าน”ชายชราเหออี้ยื่นมือรับสินค้าพร้อมรับปากแข็งขัน
จากนั้นชายสองคนต่างวัยต่างสถานะปรึกษาแผนการสำคัญสำหรับวันพรุ่งนี้ครู่หนึ่งก่อนชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดสูทสุภาพสวมหมวกตามแบบผู้ดีอังกฤษจะเดินออกไปยังเส้นทางลับหลังร้านแล้วหยุดยืนยังตรอกเล็กก่อนถึงถนนสายหลักพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามสายด้วยรอยยิ้มจาง ๆจนทำให้หญิงสาวหลายคนเดินผ่านชายตามองด้วยความหลงใหล
“หึ ๆ กู้ฟาหยางฉันอยากรู้นักว่าพรุ่งนี้แกจะทำหน้ายังไง”
โจวเกอพึมพำแ่เบาก่อนกวาดตามองรอบตัวแว่บหนึ่งพอไม่เห็นมีคนอยู่ในรัศมีปลอดภัย พลันกระโจนไปยังทิศทางหนึ่งเหมือนผู้มีวิชาตัวเบาแล้วหายลับไปจากสายตาในเวลาอันรวดเร็ว
ด้านเลขานุการซ้ายหรือหลงคุนพอเขาและบอดี้การ์ดทอดตาเห็นโจวหนิงอันเดินออกมาจากร้านเหออี้พลางสั่งให้บอดี้การ์ดนั่งคู่คนขับลงไปสืบข่าวกิจธุระของหญิงสาวในร้านดังกล่าวเนื่องจากต้องเก็บข้อมูลส่วนตัวของเธอทุกรายการส่งรายงานเ้านายต่อไป
..........
ณคฤหาสน์หรูดั่งพระราชวังใหญ่โตของตระกูลหลง หนึ่งในห้าตระกูลอันดับหนึ่งของจีน
ในห้องโถงรับแขกอันกว้างขวางหรูหรามีชายชราถือไม้เท้าสลักรูปหัวันั่งเด่นเป็สง่าอยู่บนเก้าอี้ตำแหน่งประธานฝั่งขวามือเป็ที่นั่งของสองสามีภรรยาผู้ได้ชื่อว่าเป็คู่นักธุรกิจอันโด่งดังของจีนฝั่งซ้ายมือเป็ที่นั่งของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาถอดแบบพ่อแม่ฝั่งตรงข้ามมาไว้ทุกกระเบียดนิ้วนั่นคือ หลงเทียนเล่อ ทายาทคนโตแห่งตระกูลหลง
ทุกคนเพิ่งรับประทานอาหารเช้าเสร็จสิ้นแล้วกำลังนั่งรอบุคคลหนึ่งโดยแต่ละคนต่างมีท่าทีแตกต่างกัน พลันมีเสียงะโดังจากหน้าคฤหาสน์แจ้งการมาถึงของชายหนุ่มอีกคนหนึ่งของตระกูลหลงว่า
“คุณชายรองมาถึงแล้วครับ!”
แววตาชายชราถือไม้เท้าสั่นระริกพร้อมยิ้มมุมปากด้วยความยินดีแล้วทอดตามองตรงไปยังร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำของหลานชายอีกคนกำลังเดินตรงเข้ามาหา พลางกวักมือเรียกให้มานั่งข้างตนว่า
“เสี่ยวจวินมาแล้วเหรอ.....มานี่สิมานั่งข้างปู่ตรงนี้”
ชายชราหลงเชาผู้นำตระกูลหลงแห่งเมืองหลวงชี้นิ้วระบุที่นั่งในตำแหน่งของหลงเทียนเล่อโดยไม่สนใจว่าหลานชายอีกคนจะมีสีหน้าอย่างไร
“ครับคุณปู่”
หลงจวินพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางเดินไปทรุดนั่งโดยไม่สนใจท่าทีฮึดฮัดของชายหนุ่มอีกคน ถึงแม้เขาจะเกิดก่อนอีกฝ่ายแค่สองวันทว่าจำเป็ต้องมีสถานะกลายเป็คุณชายรองเนื่องจากแม่เป็เพียงภรรยานอกสมรสเท่านั้น
ครั้นหลงจวินทรุดนั่งยังไม่ทันก้นอุ่นหญิงวัยกลางคนแต่งกายประณีตั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าผู้เป็แม่ของหลงเทียนเล่อเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแกมบังคับว่า
“เสี่ยวจวินมาก็ดีแล้วพวกเราตกลงจะให้ลูก---”
“ผมมีแม่แค่คนเดียว.....คุณไม่มีสิทธิ์!”หลงจวินจ้องมองฝั่งตรงข้ามพร้อมพูดสวนออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร
ชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาสมวัยชื่อหลงเกอ เขากระแอมไอพร้อมบีบมือให้กำลังใจภรรยา พลางสบตาลูกชายอีกคนแล้วพูดถึงเหตุจำเป็ต้องเรียกตัวให้กลับจากต่างประเทศกะทันหันว่า
“เสี่ยวจวิน!ตอนนี้แกเป็หนึ่งในทายาทตระกูลหลง แกควรเคารพแม่ใหญ่ได้แล้วนี่มันก็ผ่านมาตั้งหลายปี อีกอย่างก็ถึงกำหนดต้องแต่งงานกับทางตระกูลจางหวังว่าแกจะไม่ทำให้ตระกูลหลงต้องเสียคำพูดหรอกนะ”
“ให้พี่ใหญ่ซิ่!”หลงจวินกระแทกเสียงตอบไม่พอใจ
“ไม่ได้!เสี่ยวเล่อมีแฟนแล้ว วันนี้ตอนบ่ายก็จะพาแฟนมาทักทายพวกเรา นั่นน่ะลูกสาวตระกูลสวีเชียวนะ!”
หลินลู่ซือผู้เป็แม่ของหลงเทียนเล่อไม่สามารถอดกลั้นความโมโหต่อชายหนุ่มอีกคนได้ด้วยคิดว่าตนพยายามแสดงความเมตตาออกไปแล้ว จึงแว้ดบอกอย่างไม่เกรงใจชายชรา
ชายชราขบกรามแน่นไม่พอใจพลางยกไม้เท้ากระแทกพื้นเสียงดังห้ามปรามไม่ให้เหตุการณ์ลุกลามมากไปกว่านี้
ตึ้ก ! ตึ้ก ! ตึ้ก !
“หยุดทะเลาะกันซะที! เสี่ยวจวินก็เพิ่งกลับมา ทำไมต้องรีบพูดเื่นี้เร็วนักเล่า”
ฉับพลันหลายคนสะดุ้งโหยงใมีเพียงหลงจวินยังคงนั่งนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม
หลงเกอยิ้มแหยแล้วรีบบอกเหตุผลให้พ่อรับรู้ทันทีว่า
“พ่อครับทางตระกูลสวี้าคำตอบจากพวกเราบ่ายนี้ ผมก็เลยต้องพูดกับลูกจะได้มีคำตอบไปบอกทางนั้นพ่อคงไม่อยากผิดสัญญากับพวกเขาใช่ไหม ผมขอโทษด้วยนะครับ”
ชายชรายกมือนวดขมับปวดศีรษะทันทีทันใดด้วยไม่คิดว่าคำสัญญาของตนกับเพื่อนต่างตระกูลจะส่งผลเสียกับหลานชายคนโปรดเข้าให้ ทั้งไม่คิดว่าตระกูลจางจะเร่งรัดเอาคำตอบเร็วขนาดนี้
หลงเทียนเล่อสบโอกาสรีบบอกเหตุผลของตนในการไม่สามารถทำหน้าที่แต่งงานกับตระกูลจางได้ว่า
“เฮ้น้องชาย!ยังไงแกก็กลับมาละ ก็ช่วยทำหน้าที่แทนตระกูลหลงให้หน่อยซิฉันคงทำไม่ได้หรอกนะเพราะฉันมีแฟนแล้ว ที่สำคัญแฟนฉันก็มีฐานะทัดเทียมกับตระกูลหลงด้วยแกเองก็เป็โสดมาตั้งนานแล้วนี่---”
หลงเทียนเล่อหดมือกำลังตบบ่าน้องชายทันทีด้วยััถึงบรรยากาศเย็นะเืผิดปกติ ทั้งแววตาสีดำสนิทจ้องมองตนไม่วางตาเหมือนพร้อมจะสูบเืเนื้อเข้าสู่หลุมอากาศพลางละเว้นคำพูดที่เหลือลงลำคอทันใด
หลงจวินขบกรามแน่นกวาดตามองทุกคนแล้วหยุดสายตาไว้ที่ชายชราผู้ที่ตนให้ความเคารพมากที่สุด พลันตัดสินใจบอกข้อมูลฝั่งตนออกไปว่า
“คงไม่ได้หรอกครับผมมีภรรยาแล้ว ว่าจะพามาทักทายเหมือนกัน”
“เฮ้ย!ยังงี้ได้ไง?! ไปหย่ากับหล่อนซะ! สัญญาของคุณปู่สำคัญมากกว่านะ”
หลงเทียนเล่อตบเข่าดังฉาดใหญ่แล้วบอกน้องชายเสียงเข้มแต่ไม่กล้าตบบ่าข่มขู่อีกฝ่ายเหมือนเดิม
“เสี่ยวจวินยังไงก็ช่วยตระกูลหลงทีเถอะ” ชายชราบอกหลานชาย พลางส่ายหน้าด้วยความลำบากใจ
หลงจวินเม้มปากแน่นด้วยไม่คิดว่าชายชราจะเห็นชอบบังคับตนให้แต่งงานกับหญิงสาวต่างตระกูลโดยไม่ได้ถามความยินยอมสักนิดพลางลุกขึ้นกลัดกระดุมเสื้อสูทให้เข้าที่แล้วบอกกับทุกคนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยดังเดิมว่า
“ผมมีภรรยาแล้ว.....ไว้ตอนบ่ายจะพามาทักทาย”
หลังจากกล่าวประโยคสำคัญเสร็จเรียบร้อยหลงจวินหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่กล่าวลาใครสักคน ด้วยคิดว่าไม่มีความจำเป็ต้องอยู่ต่อในบ้านหลังใหญ่โตแต่ไม่ใช่ที่สำหรับตนอีกต่อไป
จากนั้นหลงจวินขึ้นรถยนต์หรูออกไปจากคฤหาสน์แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาตรวจสอบข้อมูลลับซึ่งถูกส่งมาจากเลขานุการซ้ายด้วยความสนใจ
ด้านเบาะหน้าคู่คนขับชายหนุ่มผมเกรียนท่าทางเ็าเหมือนเ้านายชื่อ หลงกังเขาทำหน้าที่เป็เลขานุการขวามือของเ้านายหนุ่ม พอเห็นเ้านายตรวจสอบข้อมูลทางโทรศัพท์เสร็จสิ้นจึงรายงานหน้าที่ตนให้อีกฝ่ายรับรู้ว่า
“บอสครับคนของเราซื้อหุ้นฝั่งหลินคอร์ปไปได้หลายตัวแล้วครับ ส่วนทางฝั่งแอดวานซ์กรูปกำลังเจาะอยู่คาดว่าอีกไม่นานคงสำเร็จ ว่าแต่ทางฝั่งกลุ่มทุนตระกูลจางจะให้ดำเนินการเหมือนเดิมไหมครับ”
หลงจวินเท้าคางรับฟังรายงานจากลูกน้องพลางพยักหน้ายืนยันแผนการเดิมซึ่งเคยสั่งการอีกฝ่ายไปแล้ว ก่อนยกนิ้วเรียกแล้วสั่งการเพิ่มเติมว่า
“ทำตามแผนเดิมพรุ่งนี้ผู้เฒ่ากู้จัดงานแซยิดครบรอบแปดสิบปีด้วยนี่ให้คนหาของขวัญสำหรับฉันด้วยแล้วกัน”
“ครับบอส” หลงกังพยักหน้ารับคำสั่งโดยไม่คิดสอบถามให้วุ่นวาย
จากนั้นหลงจวินทอดตามองออกนอกหน้าต่างรถยนต์หรูครุ่นคิดหลายเื่เขา้ากลืนทุกตระกูลของจีนให้กลายเป็ของตน ด้วยคิดว่าตอนนี้ตนมีความพร้อมแล้วแตกต่างจากอดีตซึ่งเป็เพียงเด็กชายผู้อ่อนแอ
ฉับพลันชายหนุ่มหวนนึกถึงหญิงสาวปริศนาผู้กลายเป็ภรรยาของตนโดยไม่ตั้งใจพลางนึกถึงข้อมูลจากการสืบข่าวของลูกน้องแล้วพึมพำอย่างไม่เชื่อความจริงว่า
“ไม่น่าเชื่อเลยว่าในที่สุดฉันจะกลายเป็สามีของอันอันเธอช่างแตกต่างจากสมัยก่อนมากซะจริง ไม่รู้ว่าตอนนี้พ่อเธอไปอยู่ไหนแต่ไม่ว่ายังไง.....ผมจะทำตามสัญญาให้ไว้กับคุณลุงแน่ครับ”
ทายาทหนุ่มแห่งตระกูลหลงเปลี่ยนจากเท้าคางเป็กำมือให้สัญญากับตัวเองเงียบๆ พลางเอนหลังหลับตานิ่งแต่สมองกำลังคิดแผนให้หลุดพ้นจากการคลุมถุงชนให้ได้ ด้วยไม่อยากทำให้ปู่เสียใจเพราะชายชราเมตตาตนมาั้แ่เด็กทั้งที่แม่ไม่ใช่ภรรยาถูกต้องตามกฎหมายกับพ่อก็ตาม
19K
