ภายในโดมมีเหล่าผู้สมัครที่สอบผ่านรอบแรกต่างพาจับกลุ่มและนั่งคุยกันอย่างเสียงดัง ส่วนบางคนเสกลูกไฟขนาดเล็ก ๆ ยิงใส่กันอย่างเมามันส์จนคนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นถึงกับต้องวิ่งหลบลูกไฟไปด้วย ส่วนตอนนี้พวกอานนท์ได้มานั่งเล่นอยู่บนอัฒจันทร์เพื่อรอเวลาการทดสอบของเหล่าสภานักเรียนเหมือนกับคนอื่นๆ ระหว่างอานนท์นั่งดูเหล่าผู้สมัครเล่นกันอยู่ก็มีเสียงเรียกชื่อเขาขึ้น
“ นนท์ ” ฮารัสเรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“ ว่าไง ” อานนท์หันไปหาฮารัสที่นั่งอยู่ด้านซ้ายมือ
“ ตอนสอบสัมภาษณ์เ้าเจอกับอาจารย์คนไหนวะ ” ฮารัสถามเพื่อนชาย
“ ก็...น้าข้าเอง ” อานนท์ตอบด้วยเสียงเบา
“ ฮะ อะไรนะ เ้าว่าอะไรนะ ” ฮารัสพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้น เอียงหูเข้าใกล้อานนท์หวังว่าแกล้งเพื่อนชาย
“ คนที่สอบสัมภาษณ์ข้า ท่านชื่อ เดลล์ ก๊อตเธอคิง พอใจรึไม่ ” อานนท์ตอบอย่างหมั่นไส้ใส่เพื่อนชาย เมื่อรู้ว่าฮารัส้าแกล้งถามเขาซ้ำอีกรอบ
“ ฮ่า ๆ ช่างโคตรโชคดีนัก ข้าเนี่ยนะเจออาจารย์ที่ชื่อ...จำไม่ได้แล้ว เออ..แต่นั้นแหละแม่งโคตรโหด ถามข้าแต่ละข้อนะ เอาซะคิดไม่ทันเลย แต่ก็ดีที่ผ่านมันมาได้! ”
ฮารัสเริ่มบ่นให้เพื่อนชายฟังอย่างนึกโมโห ระหว่างมีเสียงประกาศจากสภานักเรียนดังขึ้น ซึ่งอานนท์ไม่เห็นรุ่นพี่คนไหนเลยสักคนในบริเวณนี้ ‘เสียงมาจากไหนหว่า สงสัยมานานแหละ ’ เด็กหนุ่มคิด ฟังประกาศนั้นอย่างตั้งใจ
“ ขอต้อนรับพวกน้องๆทุกคนด้วยนะ พวกพี่เป็ตัวแทนของเหล่าสภานักเรียนที่ได้รับมอบหมายในการทดสอบพวกน้อง ๆ และเพื่อเป็การไม่เสียเวลานะ ข้าจะให้พวกน้อง ๆ จับกลุ่มคนละ 7 คนจะจับกับใครยังไงก็ได้ และถ้าพวกน้อง ๆ ได้กลุ่มกันแล้ว ให้กลุ่มของน้องนั่งลงเพื่อให้พวกพี่เห็นว่ากลุ่มน้องเรียบร้อยกันแล้ว อันเป็ว่าเข้าใจกันแล้วนะ งั้น...เริ่มจับกลุ่มกันได้เลย !! ” สิ้นเสียงในการประกาศของตัวแทนสภานักเรียน
เหล่าผู้สมัครเริ่มเดินหากลุ่มของตัวเอง ซึ่งบางคนได้กลุ่มและนั่งลงกันเรียบร้อยแล้ว ส่วนกลุ่มของอานนท์นั้นยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่คิดขยับเขยื้อนไปไหน จนแอรีสถึงกับต้องลุกจากที่นั่ง เดินเข้าไปหาสมาชิกเพิ่มในฝูงชนนับร้อยกว่าคนอย่างรวดเร็ว จนยูที่เป็เพื่อนสนิทของเธอถึงสะดุ้งมองตามหลังเพื่อนสาวไป ซักพักแอรีสกลับออกมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามหลังมาติด ๆ
“ อะ..ข้าหาคนมาให้แหละ! ข้าเห็นพวกเ้ายังนั่งคุยกันอยู่เลยไม่อยากจะขัด เออ..แต่ว่าเ้าชื่อว่าอะไรนะ ” แอรีสหันไปถามชื่อของเด็กสาวที่เธอชวนเข้ากลุ่มมาเมื่อกี้นี้ มองกลับไปที่เพื่อนของเธออย่างมีน้ำโหต่อ
“ ชื่อ โซเซร่า สมิธ เรียกเราว่า เอมม่าก็ได้ ” เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ยิ้มอย่างเป็มิตรให้กับกลุ่มใหม่ของเธอ
“ ยินดีที่ได้รู้จักเอมม่า เ้าเรียกข้าว่าแอรีสก็ได้ ”
ระหว่างแอรีสกำลังแนะนำตัวกลับ อานนท์และเพื่อนอีกสี่คนรีบลงจากอัฒจันทร์ เดินมายืนข้างๆแอรีส หลังจากพวกเขาลงมาด้านล่าง อมราก็เอ่ยขึ้น
“ เดี๋ยวเราค่อยแนะนำตัวกันต่อเนาะ คนอื่นๆ เขาจับกลุ่มและนั่งลงกันหมดแล้วอะ ดูสิ ”
อย่างที่อมราพูด บริเวณรอบ ๆ ตอนนี้มีคนจับกลุ่มและนั่งกันเกือบหมดแล้ว เหลือแค่สามสี่กลุ่มเท่านั้นที่ยังไม่นั่งลง รวมไปถึงกลุ่มอานนท์ด้วย พวกเขาเลยรีบไปนั่งเหมือนกับคนอื่นๆ
หลังจากพวกเขานั่งลง อานนท์ชำเลืองมองยังสมาชิกคนใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น รวมถึงเพื่อนชายของเขา เด็กสาวรู้สึกตัวว่ามีคนมองมายังเธออยู่ นางเลยรีบเบี่ยงหน้าหลบ ในตอนนั้นจากที่มีเสียงฮือฮามากมายของเหล่าผู้สมัครกลับเงียบลง เมื่อรุ่นพี่ผู้ชายปรากฏยืนบนที่นั่งอัฒจันทร์ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงพลังและน่ายำเกรงกว่าตอนแรกมากนัก
“ ถ้าพวกน้องๆจับกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว พี่จะบอกรายละเอียดในการทดสอบให้ฟังคร่าวๆก่อนนะ การทดสอบในครั้งนี้ มีชื่อว่าร่วมกันเราอยู่ ทิ้งเพื่อนเราไม่รอดนะครับ ตรงตามชื่อเลยครับ ถ้าน้องคนไหนทิ้งสมาชิกในกลุ่มและเอาตัวรอดผ่านไปคนเดียวนั้นถือว่าไม่ผ่านนะ เอาล่ะ...พี่จะให้นิวซิสกับตัวแทนของแต่ละกลุ่มคนละหนึ่งอัน นิวซิสอันนี้มันสามารถชี้บอกทางไปยังแต่ละด่าน...และยังเป็ของสำคัญ ที่กลุ่มของน้องต้องรักษามันไว้ให้ได้นะครับ ถ้ารุ่นพี่คนไหนได้เ้านิวซิสตัวนี้ไปได้ นั้นถือว่ากลุ่มของน้องไม่ผ่านทันที งั้นตัวแทนของแต่ละกลุ่มออกมาเอานิวซิสเลยครับ ! ”
เหล่าผู้สมัครในแต่ละกลุ่มได้ส่งตัวแทนออกไปเอานิวซิส จากที่อานนท์เห็นมันมีขนาดเท่ากับบัตรเครดิตทั่วไปมีหน้าจอแบบััได้ ถ้ามองไปยังรุ่นพี่ผู้ชายคนที่ยืนอยู่อัฒจันทร์จะเห็นได้ว่ารุ่นพี่คนนี้เขามีรูปร่างสูง เรือนผมยาวสอยประบ่าสีดำ สวมชุดเครื่องแบบนักเรียนบนปกเสื้อมีเข็มกลัดลูกแก้วสีดำติดอยู่ซึ่งบ่งบอกว่าอยู่ปีสี่จากรุ่นพี่ผู้ชายคนแรกที่มีเข็มกลัดลูกแก้วเป็สีส้ม ซึ่งบ่งบอกว่าอยู่ปีสามนั่นเอง
หลังจากกลุ่มของเขาได้ลงมติเป็เอกฉันท์ให้นัสเป็ตัวแทนของกลุ่มออกไปเอา นัสที่ได้รับหน้าที่นั้นเดินออกไปเอานิวซิสจากรุ่นพี่ผมดำที่ไม่มีท่าทีปฏิเสธแต่อย่างใด ซักพักเดินกลับเข้ามา ยื่นให้เพื่อนในกลุ่มได้ดู ระหว่างรุ่นพี่ผู้ชายก็พูดขึ้นต่อ
“ เพื่อเป็การไม่เสียเวลา งั้นพวกน้องๆก็เริ่มเดินหาด่านที่นิวซิสชี้บอกได้เลยครับ ” หลังจากที่รุ่นพี่ผู้ชายพูดจบ กลุ่มของอานนท์และอีกหลายๆกลุ่มต่างเดินทยอยออกจากโดมเพื่อตามหาด่านของแต่ละกลุ่มของตัวเองทันที
10 นาทีผ่านไป
กลุ่มอานนท์ได้มาหยุดยืนอยู่ข้างกำแพงภายในโรงเรียนตามที่นิวซิสชี้บอกตำแหน่งที่ตั้งของด่าน บรรยากาศรอบๆบริเวณช่างเงียบสงัดเหมือนป่าช้าหลังวัดซะมากกว่าเป็โรงเรียน ซึ่งตอนอานนท์เดินมายังเป็ตอนกลางวันอยู่เลย
แต่ตอนนี้กลับเป็ตอนกลางคืนอย่างน่าประหลาด ยิ่งมาเจอกับกำแพงอิฐสีน้ำตาลไหม้ดูมีอายุมากกว่าร้อยปีเข้าแล้ว มันช่างทำให้บรรยากาศยิ่งดูวังเวงมากขึ้น
นัสได้รับหน้าที่ดูทางให้กับพวกเพื่อนๆ ก้มมองนิวซิสอยู่ในมืออย่างสั่นๆ เงยสีหน้าขาวซีดของตัวเองมองหน้าเพื่อนในแต่ละคนและเอ่ยขึ้น
“ ตรงนี้แหละ..ต..ตามที่.น..นิวซิสมันชี้..บ.บอกนะ..ก็คือ.ต..ตรงนี้ ”
น้ำเสียงตะกุกตะกักของนัสนั้นมันแสดงให้เห็นว่าเ้าตัวรู้สึกกลัวมากแค่ไหน แต่ก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึก เพื่อนคนอื่นๆ รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน
หลังจากทุกคนยืนเกาะกุมกันอย่างเหนียวแน่น อานนท์ตัดสินใจถามด้วยเสียงสั่นๆเพราะความกลัวของตัวเอง
“ แล้ว.จ..จะเอา..ย.ยังไงต่อดี ”
อานนท์มองเพื่อนในกลุ่มแวบหนึ่ง หันกลับไปมองรอบๆบริเวณของตัวเอง เอามือใหญ่ล้วงไปในกระเป๋าหนังด้านข้าง หยิบแท่งไม้ขึ้นมาเอาไว้เตรียมพร้อม
“ นนท์ ” ฮารัสเรียกชื่อเพื่อนชายหน้าหล่อเสียงดัง เมื่อเห็นในมือกำลังกำแท่งไม้แสนธรรมดาไว้แน่น
“ ฮ...ฮะ ” อานนท์ตอบ
“ นั่น มันคืออะไร ” ฮารัสตั้งใจถามถึงสิ่งนั้น
“ ไหน! หนาย!วะ ” อานนท์สะดุ้งอย่างใ รีบหันไปด้านหลังตัวเองเมื่อฮารัสทักขึ้น
“ ไม่ใช่ด้านหลังเ้า..แต่ที่ข้าถามหมายถึงของในมือเ้าต่างหากล่ะ...ฮ่าวะ ฮ่าๆ ดูสิ ไอนนท์หน้าซีดเลยวะ ฮ่าๆ! ”
ฮารัสพูดแซวอานนท์ เอามือกุมท้องตัวเองอย่างอดขำไม่ได้เมื่อเห็นเพื่อนชายมีอาการกลัวไม่แพ้กับเพื่อนคนอื่นๆ
“ เหอะ!! ยิ่งกลัวๆผีอยู่ด้วย ! ” อานนท์พูดอย่างไม่พอใจใส่ฮารัสที่ทำให้ตัวเขาต้องผวายิ่งขึ้นไปอีก
“ ฮ่าๆๆๆๆ ผี....อะไรวะ ฮ่าๆ ”
‘ยังๆ ยังไม่จบ!’ อานนท์คิด ขึงตาใส่ฮารัสเพื่อให้เลิกขำ เด็กหนุ่มผมฟ้าเห็นอานนท์ไม่เล่นเลยหยุด กลับมายืนเกาะกลุ่มเหมือนเดิม (ว่าง่ายไปนะ)
“ ข้าว่าที่นี่มันดูยังไงชอบกลนะ จากที่ตอนกลางวันเปลี่ยนเป็กลางคืนในเวลาไม่กี่นาที นี่ถ้าเป็เวทระดับธรรมดาทำไม่ได้นะเนี่ย เออ...นัส... นิวซิสยังอยู่กับตัวใช่ไหม ”
จู่ๆ แอรีสหันไปถามเพื่อนชายผู้ถือนิวซิสขึ้น เด็กหนุ่มพยักหน้าที่แสดงว่า ‘ อยู่ ๆ’ ใส่แอรีส
“ อื้ม...ค่อยยังชั่ว ” แอรีสถอดหายใจลงเมื่อรู้ว่าของสำคัญยังอยู่ แต่ในระหว่างนั้นเองพวกเขาก็ได้ยินเสียง
โฮก โฮก !!!
“ เฮ้ย! เสียงอะไรวะ !! ”
ทุกคนหันหลังชนกันอย่างไม่ได้นัดหมาย อุทานพร้อมกันหันไปมองต้นเสียงนั้น สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้น มันทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้าง!
“ นั้นมันตัวอะไร ! ” สมาชิกใหม่ในกลุ่มเอ่ยขึ้นอย่างใกับสิ่งที่เธอเห็น
“ แย่แล้ว! มันคือโพนน ใครเรียกมันมาเนี่ย!!! ” จู่ๆ อมรากับฮารัสพูดอย่างใพร้อมกัน
ไอเ้าโพนนที่สองพี่น้องบอก จากที่อานนท์เห็นมันมีลำตัวเหมือนงู ส่วนหัวคล้ายกับนก ตาของมันมีสีแดงกำมากกำลังมองมายังพวกเขาที่ยืนเกาะกลุ่มอย่างเหนียวแน่น ระหว่างทุกคนกำลังเรียกอาวุธของตัวเองขึ้นมา แต่จู่ๆ มันก็หายไปอย่างดื้อๆ
“ อ้าว! มันหายไปแล้วแล้ว! ”
นัสพูดขึ้นอย่างใ ทุกคนในกลุ่มรีบหันไปหาโพนนในจุดที่มันหายไป แต่ช่วยกันมองหายังไงก็ไม่พบ เด็กสาวผมดำตัดสินใจพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“ นิว..ว.ซิส ยัง..ง...อ...อยู่..ด...ดี..ใช่..ช..ไหม ” (สถานการณ์แบบนี้นางยังห่วงของ.....นับถือๆ)
“ อือ.ออ ”
นัสตอบเสียงสั่นๆ มือที่เริ่มชื้นเหงื่อกำนิวซิสไว้แน่น มองไปยังเพื่อนในแต่ละคนที่มีอาการไม่แพ้กัน แต่ในระหว่างนั้นพวกเขาก็ได้เสียงขึ้นมาอีก
แปะ แปะ แปะ!! แชะ แชะ!
เสียงเ่าั้มากจากมุมมืดๆของอาคารหน้าด้านพวกเขา สิ่งที่อานนท์เห็นคือร่างเงาขนาดใหญ่อยู่สองร่าง กำลังเคลื่อนเข้ามายังกลุ่มเขาอย่างช้าๆ ซักพักเงาเ่าั้ก็ปรากฏอย่างเห็นให้ชัดในที่สุด สิ่งที่พวกเขาเห็น... มันทำให้ทุกคนต้องถอดหายใจพร้อมกันด้วยความรู้สึกโล่งอก
“ ฮะ ฮ่าๆ! ข้าชอบกลุ่มนี้จังว่ะ รักกันกลมเกลี่ยวเชียว ไอวิน แกเก็บภาพไว้เยอะๆ ข้าจะเอาไปขายต่อให้กับพวกสาวๆคงได้เยอะโขเลย! ”
น้ำเสียงที่ฟังดูห้าวๆและเสียงปรบมือของผู้หญิงร่างบางบ่งบอกได้ว่าเ้าหล่อนชอบใจมากแค่นี้ได้แกล้งรุ่นน้องให้ใเล่นๆ
“ จัดไปเพื่อนรัก! ” รุ่นพี่ผู้ชายอีกคนรีบยกไลมิวส์อาขึ้นมาถ่ายกลุ่มพวกเขา ตามเพื่อนสาวขอ
แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ!!
ระหว่างกลุ่มอานนท์ยืนเซ็งให้รุ่นพี่ผู้ชายถ่ายรูปอย่างหนำใจ เพื่อเอาภาพพวกเขาเป็ตัวทำเงินอย่างดีโดยที่ไม่สนใจรุ่นน้องเลยว่ารู้สึกยังไง จนเวลาผ่านกว่าสามนาทีก็ยังไม่วายเลิกถ่าย จนอานนท์ที่ยืนเอามือใหญ่เรียวป้อนแสงแฟลชจากเครื่องไลมิวส์อาของรุ่นพี่อย่างอดไม่อยู่ เพราะตอนนี้ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัวไปหมด
“ นี่..พี่จะถ่ายอีกนานไหม!! ” อานนท์พูดขึ้นอย่างฟิวส์ขาด ขึงตามองใส่รุ่นพี่ผู้ชายอย่างเหลืออด
“ อ่า น้องอานนท์อย่ามองพี่แบบนี้สิ ข้าไม่ถ่ายแหละ อะ.. เลิกถ่ายแล้ว ” รุ่นพี่ผู้ชายเอาไลมิวส์อาลง เมื่อตัวเองรู้สึกถึงพลังอะไรสักอย่างจากตัวรุ่นน้องคนนี้
“ ฮ่าๆ ! สมน้ำหน้า ” รุ่นพี่ผู้หญิงหัวเราะใส่เพื่อนชาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองโดนมองแบบนั้นเหมือนกัน
“ ฮ่าๆๆๆๆ พออๆ มาเข้าเื่กันเลยดีกว่าเนาะ พี่ชื่อ ซ่าร่า นะ ส่วนไออ้วนนั้นชื่อ วิน พวกพี่ได้รับหน้าที่ประจำอยู่ด่านนี้จ้ะ เอ่อ.....พวกน้องๆคงสงสัยกันสิว่าทำไมบริเวณนี้ถึงเป็ตอนกลางคืนได้ จากตอนที่พวกน้องเข้ามายังเป็กลางวันอยู่เลยนั้นเป็เพราะรุ่นพี่ฟาเร็ตได้ร่ายเวทปรับเปลี่ยนเวลาเล็กๆน้อยๆซึ่งเวทชนิดนี้ไม่มีผลต่อเวลาของมิติ พี่แกเขาถนัดเื่นี้น่ะ ส่วนที่พี่เรียกเ้าโพนนที่น่ารักออกมา ก็เพื่ออยากจะทดสอบพวกน้องๆว่าจะทำยังไงต่อสถานการณ์แบบนั้น และที่พวกพี่ได้ซุ่มมองพวกน้องๆอยู่นาน พี่ก็ได้เห็นว่ากลุ่มของน้องรักและสามัคคีกันมากแค่ไหน เอาเป็ว่าพวกพี่จะให้..พวกน้อง ผ่าน ผ่าน และก็ผ่านจ้า ถูกใจอะ โดยเฉพาะน้องคนนั้น น่ารักแทนยังหล่ออีก อิอิ ” รุ่นพี่ซ่าร่าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานใส่รุ่นน้อง หันไปมองเพื่อนชายที่ชื่อว่า วิน ที่กำลังยืนมองพวกน้องกลุ่มนี้อย่างถูกใจ
จากที่อานนท์เห็นรุ่นพี่ที่ชื่อ ซ่าร่า เธอมีรูปร่างบางสูง มีเรือนผมสีเขียวปล่อยยาวถึงก้น ใบหน้าเนียนสวยผิดจากลุคห้าวๆของเธอมากนัก ถ้ามองไปยังรุ่นพี่ผู้ชายข้างพี่ซ่าร่าแล้ว รุ่นพี่คนนี้มีรูปร่างอ้วนท้วม สูงใหญ่ ผิวคล้ำ ผมรองทรงเปิดข้างสีดำ อานนท์คิดว่าพี่คนนี้ต้องเป็พวกชอบแอบถ่ายเป็ชีวิตจิตใจอย่างแน่นอน หลังจากที่อานนท์ขอให้พี่เลิกถ่ายพวกเขา แต่ซักพักพี่แกแอบเอาไลมิวส์อาขึ้นมาถ่ายต่ออีก ซึ่งตอนนี้พวกอานนท์เริ่มชินกับแสงของแฟลชเป็ทีเรียบร้อย จู่ๆ ซ่าร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“ ตอนนี้กลุ่มของน้องก็ได้ผ่านด่านในการทดสอบของปีนี้เรียบร้อยแล้วนะ ”
“ ฮะ! เดี๋ยวนะ..คืออ..หมดแล้วเหรอรึ ด่าน? ” ฮารัสถามขึ้นอย่างใ
“ จ้ะ..แค่ด่านเดียวก็พอแล้วน้อง จะให้เอาอีกหลายๆด่านพวกพี่ก็คงไม่ไหวเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ ” ซ่าร่าตอบอย่างสบายๆ แล้วมองไปยังพวกน้องอย่างอารมณ์ดี
“ แล้วพวกข้าต้องทำอะไรต่อรึ ถ้าจบการทดสอบนี้เสร็จสิ้นแล้ว ” อานนท์ตัดสินใจถามขึ้นต่อ
“ ก็..เดี๋ยวพวกน้องต้องไปรวมตัวกันอีกครั้งที่โดม...เพื่อรอรุ่นพี่ฟาเร็ตที่เป็ตัวแทนของสภาขึ้นมากล่าวปิดงานแค่นี้แหละ...จ้ะ ” ซ่าร่าตอบด้วยน้ำเสียงหวาน ยิ้มให้กับอานนท์อย่างจงใจ
“ อ๋อ รุ่นพี่คนนั้นชื่อพี่ฟาเร็ตนั่นเอง ” เด็กหนุ่มทั้งสามคนพูด พยักหน้าพร้อมกัน จู่ๆ เสียงของแอรีสกับอมราดังขึ้น
แชะ แชะ!
“ นี่พี่เลิกถ่ายสักทีเถิด พวกข้าขอร้องล่ะ!!! ” แอรีสทนไม่ไหวที่รุ่นพี่วินนั่งแอบถ่ายพวกเธออยู่นานแล้ว
“ ใช่ พี่จะถ่ายไปชิงโล่พร้อมเกียรติบัตรหรอกรึ ” ส่วนอมราก็เอากันเขาด้วยพูดเสียงนิ่งๆใส่รุ่นพี่ผนึกพลัง
“ ฮ่าๆ พวกน้องอย่าไปถือสาเลย มันก็เป็แบบนั้นแหละเมื่อเจอกับคนสวยๆอย่างพวกเ้าน่ะ ” ซ่าร่าหัวเราะอย่างเสียงดังใส่เพื่อนชาย หันไปพูดกับพวกน้องผู้หญิงที่ดูหน้าตาแต่ละคนถือว่าระดับนางงามยังชิดซ้าย
ระหว่างพวกเขาพูดคุยกับรุ่นพี่ซ่าร่าและพี่วินอย่างออกรสแต่ผิดกับบรรยากาศที่ชวนขนลุกในบริเวณรอบๆก็เถอะ ก็มีเสียงประกาศจากที่ไหนซะแห่งในโรงเรียนดังขึ้น
ประกาศ ประกาศ!! เหล่ากลุ่มผู้สมัครที่ผ่านการทดสอบของรุ่นพี่ในแต่ละด่านเรียบร้อยแล้ว ให้ทุกคนไปร่วมตัวที่โดมหลังใหญ่ด้วย ภายในเวลาสิบห้านาทีเท่านั้นนะคะ !! ถ้ากลุ่มไหนยังไม่มาถึงภายในเวลาที่กำหนดจะถูกตัดสิทธิ์ทันที
+++++++++++++++++++++
526
![[จบ]รักดุจสายน้ำ [Way to love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656562176_54656249.webp)
