ณ ห้างสรรพสินค้า Q ชื่อดังย่านตัวเมืองภูเก็ต
" ไอวอนมายมันนี่เเบค ยูโด้นโนว ไอเเฮฟอะล้อท ไอโกทูอะนาเตอเพส อิสน้อตไลค์เฮีย... วาย? ไอออเรดี่บายอิท บัทไอเคนน้อตเทคอิทเบค " ฝรั่งเขือตัวใหญ่สีหน้าโกรธจัด พยายามอาละวาดก่อกวนไปทั่ว
" แก เราจะทำยังไงกันดี อีฝรั่งนี้ เเม่งพูดไม่เข้าใจ เเถมอาละวาดอีก ย้ำไม่รู้กี่หนแล้วว่าป้ายสีขาวเนี้ย ถ้าซื้อต้องรับของที่สนามบิน โหยยยย ลำไยเด้อ!! " หนุ่มร่างอวบ ผิวขาว แก้มฟาดอมชมพู วีนด้วยท่าที โกรธจัดเช่นกัน
" นางกอล์ฟ แกวิ่งไปตามไอพลอยก่อนเลย เร็ว ! มันอยู่แคนทีน" สาวแว่น ร่างผอม ตอบกลับอย่างอดกลั้นใจเย็น
" เออๆๆ ตายเเล้ว ดีเหมือนกัน ยัยพลอย...ช่วยฉันด้วย ยัยพลอยย" กอล์ฟวิ่งะโไปตลอดทาง
ณ ห้องอาหารแคนทีน เล็กเเคบยั่งรูหนู อาหารที่เตรียมไว้ให้พนักงานมีทั้ง ของคาวของหวาน แต่ด้วยตอนนี้ เวลาบ่ายสองกว่า อาหารที่เหลืออยู่มีเเต่ น้ำแกงส้มที่มีแต่สับปะรดและิญญากุ้งตัวน้อยๆ กับถาดข้างๆ ที่เหลือร่องรอยให่พอรู้ได้ว่าเคยมีไข่เจียวชะอมทอดอยู่
สาววัย 25 รูปร่างเตี้ย แต่ทว่ากลับดูสรีระสมสวน รวบผมหางม้ายกสูง เผยให้เห็นหน้าตาที่เยาว์วัย ราวเด็กย่างเข้าสู่วัยสาวเเรกเริ่ม เดินมาด้วยท่าทีเหนื่อยล้า ตักอาหารด้วยสีหน้าเซงสุดขีด " เฮ้ออ.. ฉันต้องอยู่ในภาวะอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่เนี้ย? คิดถึงกับข้าวฝีมือเเม่สุดๆ" บ่นพึมพำเบาๆกับตัวเอง หลังจากเลือกที่นั่งริมท้ายสุดได้เเล้ว ก็เดินไปกดน้ำที่ตู้
" ยัยพลอยยย ยัยพลอย !!" เสียงเปิดประตูพร้อมเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาดังขึ้น ทำให้ผู้คนรอบข้างพากันหันตามองตาม
" อุ้ย ..ไม่มีอะไรค่ะ กอล์ฟฟี่แค่ แค่ตามหาเพื่อนน่ะคะ ฮึ.. แอฟวรี่ติงออไรท์ค่ะ.." กอล์ฟแสยะยิ้มกลบเกลื่อนพลางพร้อมหายใจหอบพลาง พร้อมขวามือพลอย เพื่อนที่เป็ความหวังสุดท้ายของตน
" ยัยพลอยย ตามฉันมา ฉันมีเื่ให้ช่วยย ด่วน!!! " พูดผ่านไรฝันที่ดูเหมือนยิ้มก็ไม่ยิ้ม ร้องก็ไม่ร้อง แต่มีเเววตา เเห่งความอ้อนวอนขอร้องอยู่
" นี่..!! เดี่ยวน่ะ ฉันเพิ่งลงมาเเละยังไม่ได้กินข้าวเลยย ฉัน.." ไม่ทันที่พลอยจะพูดจบ กอล์ฟฟี่กระเทยร่างั์ก็กระชากเธอไปอย่างเร็ว
" ไอวอนทูซี ยัวส์ เมเนเจอร์ วายวาย? ไอ ออเลดี้เพย์อิท วายไอเเคนน้อทเก็ทอิท ไอวอนททูเทคมาย์มันนี่เบค ไรท์นาวว!! ไอเฮฟมันนี่ จัสเสย์ฮาวมัชยูว้อน ไอนีดทูเกทอิทนาวว!!" ฝรั่งโวยวาย กร่างไปทั่ว ชี้หน้าด่าพนักงานไม่เว้น
" เอมซอรี่ มาย์เฟรน ฮีออเลดี้โทรดยูบีฟอร์ยูบายอิทไรท์ ยูเเคนเกทอิทเวนยูบอร์ดเอดดิเเอร์พอร์ต โอนลี่ " พลอยสาวตัวเล็กกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเเข็ง นิ่งเเละจริงจัง
" หูอาร์ยู? ยูอาร์เมเนเจอร์? " ฝรั่งเขือถามอย่างงงงัน
" อืม ซอรี่เเอมน้อท บัทวีออเลดี้ เเอกเเพลนอะเบาท์ เพอเชส คอนดีชั้นส์บีฟอร์ยูบายอิทไรท์ วีการันตี ยูวิลกอทอิท ฟอร์ชัว เอทดิเออร์พอร์ต บัทอิฟยูสติลวอนท์อิท โอลี่วันเวย์ อิส วีวิลรีเทิร์นมันนี่เเบค์ทูยูไรท์นาว "
" จัสเเวสมาย์ทาม แอวี่บอดี้เฮีย แคนน้อทโสล์ฟมาย์พอเเบรม " ฝรั่งเขือส่ายหน้าอย่างกวน เเบะปากไปมา
" ยัยพลอยยย แกฉันให้มาช่วยน่ะโว้ยย " กอล์ฟฟี่ทำสีหน้าอู้อี้
" แกอยากจะขายหรอ ลูกค้าที่พูดแม่งไม่รู้เื่ ลูกค้าคนอื่นมีเยอะเเยะ เสียเวลา ได้ข่าวว่าลูกค้าคนนี้ต่อเเล้วต่ออีก ราคาก็ไม่ได้ตามเป้า แกยังจะขายทำไมว่ะ อีกอย่างน่ะ เมื่อกี้ฉันขอดูยอดจากพี่เมย์ การ์ดที่รูดไปเงินยังไม่เข้าเลย ฝ่ายบัญชีก็รีบติดต่อเเบงค์อยู่ตอนนี้ การ์ดปลอมหรือเปล่าก็ไม่รู้ พี่เมย์ยังบอกว่าดีดี คืนไปดีกว่า แบง์นี้ก็ติดต่อยาก ต่างชาติปลอมก็เยอะ ทำเื่คืนเงินไปเถอ" พลอยกล่าวอย่างหัวเสีย เเต่ก็ยังคงสีหน้าไว้ให้แสดงออกเพียงเล็กน้อย
" มิสเตอร์ แอมซอรี่ วีออเลดี้รีเทิร์นยัวมันนี้ ยูวิวเกทอิท อะเบาท์อะวีค เเอม เวรี่ซอรี่ฟอเเอฟวี่ติง " พลอยพูดด้วยใบหน้าแสร้งยิ้มอย่างหมดจด
กลับมายังหอพัก BO ใจกลางเมือง เป็หอพักเก่าๆ แต่อยู่ท่ามกลาง สวนสาธารณะร้านอาหารครบครัน
" เฮ้ออ เบื่อจังเลยยเ้าเมลโล่ เมื่อไหร่เราจะได้กลับบ้าน ฉันต้องทนกับชีวิตอันเเสนน่าเบื่อนี้อีกนานเเค่ไหน? จบมาแล้วได้ทำงานเเบบนี้ รู้งี้วางแผน ไม่ต้องเรียน แล้วไปปลูกผักที่บ้านขายก็ดี เฮ้อออ...เมลโล่ มีเเต่แกนี้แหละที่เข้าใจฉันหน่ะ" แมวน้อยคอยเลียมือเ้าของ พร้อมส่ายหางไปมาอย่างสบายใจ
3K
