มธุรสวาทเจ้าสำนัก

ความเงียบงันกลับมาปกคลุมโถงวังร้างอีกครั้งทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันจางๆ และความหนักอึ้งในใจของทุกคน ท่านอ๋องสิบเอ็ดกระแอมไอเบาๆ พลางทอดสายตามองไปยังเศษหน้าต่างที่แตกกระจาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

"หน่วยล่าสังหารตระกูลเยี่ย... พวกมันไม่เคยปรากฏตัวหากไม่ได้รับคำสั่งโดยตรงจากตำหนักใน" อ๋องสิบเอ็ดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความขมขื่น "พี่สะใภ้ของข้า ฮองเฮาเยี่ยเฟิ่ง นางเป็นสตรีที่มองโลกเป็นกระดานหมาก และพวกเราทุกคนก็เป็นเพียงเบี้ยที่นางวางไว้รอวันถูกกำจัด"

เซียวหลันเดินเข้าไปตรวจชีพจรให้อ๋องสิบเอ็ดอย่างคุ้นชิน นางพบว่าจังหวะการเต้นของหัวใจเขาสม่ำเสมอขึ้นเล็กน้อยอาจเป็นเพราะกลิ่นหอมจากผลึกดาราสีทองที่แผ่ออกมาช่วยปรับสมดุลในอากาศ "หากฮองเฮาเป็นผู้อยู่เบื้องหลังจริง แสดงว่าน้ำทิพย์ลืมกาลนี้ไม่ใช่แค่แผนการชิงบัลลังก์ขององค์ชายสาม แต่มันคือการสถาปนาอำนาจเบ็ดเสร็จของตระกูลเยี่ย"

นางหันไปมองโลงหินกล่องที่หนึ่งที่ถูกเปิดทิ้งไว้ "พ่อของหม่อมฉันทิ้งหลักฐานเรื่องยาพิษไว้ในกล่องแรก แล้วกล่องที่สองล่ะเพคะ? เหตุใดนินจาคนนั้นถึงต้องเจาะจงให้เราไปเปิดที่สุสานหลวง"

หลี่หยางก้าวเข้ามาประชิดข้างกายเซียวหลัน มือแกร่งกุมด้ามดาบแน่น "สุสานหลวงตั้งอยู่บนยอดเขาล้อมมังกรมีชัยภูมิที่ยากจะบุกรุกและเต็มไปด้วยกับดักกลไก การที่พวกมันล่อเราไปที่นั่นย่อมหมายถึงการปิดประตูตีแมว หรือไม่ก็มีบางอย่างในสุสานที่กุญแจในกล่องที่สองต้องใช้"

"คืนวันไหว้พระจันทร์เหลือเวลาอีกเพียงสามวัน" เซียวหลันคำนวณในใจ "เราจะรอให้ถึงวันนั้นไม่ได้ หม่อมฉันต้องรู้ก่อนว่าในกล่องที่สองมีอะไร และหม่อมฉันต้องการตัวอย่างของน้ำทิพย์ลืมกาลที่พวกขุนนางใช้กันอยู่ตอนนี้"

"ข้าพอจะช่วยเรื่องตัวอย่างยาได้" อ๋องสิบเอ็ดเอ่ย "แต่การเปิดโลงกล่องที่สอง... เยี่ยเฉินเคยบอกข้าว่า โลงศพของตระกูลเซียวถูกออกแบบมาให้เปิดตามลำดับสถานะและสถานที่ หากฝืนเปิดผิดที่ กลไกทำลายตัวเองจะทำงานทันที"

เซียวหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้เรื่องกลไกที่ตอบสนองต่อสภาพแวดล้อมไม่ใช่เรื่องใหม่ในโลกของนาง มันอาจจะเป็นกลไกที่พึ่งพาความกดอากาศหรือความชื้นเฉพาะตัวของสุสานหลวงที่ตั้งอยู่บนที่สูง

"ถ้าอย่างนั้น หม่อมฉันจะปลอมตัวเข้าวังหลวงเพคะ"

"คุณหนู! ไม่ได้นะเจ้าคะ!" เสี่ยวชุนร้องขึ้นมาทันที "ในวังหลวงตอนนี้มีแต่ทหารหน้าผีพวกนั้นเต็มไปหมด ท่านจะเข้าไปได้อย่างไร"

เซียวหลันยิ้มบางๆ แววตาซุกซนของหมอปีศาจกลับมาอีกครั้ง "เสี่ยวชุน ลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้เมืองหลวงกำลังป่วย คนป่วยย่อมต้องการหมอ และไม่มีหมอคนไหนที่จะน่าดึงดูดใจไปกว่าหมอที่มียารักษาน้ำทิพย์ลืมกาล"

ในบ่ายวันนั้นเซียวหลันเริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์ นางไม่ได้ใช้เครื่องสำอางธรรมดา แต่ใช้สารสกัดจากรากไม้และแร่ธาตุที่เตรียมมาเพื่อเปลี่ยนสีผิวและโครงหน้าชั่วคราว จากโฉมงามที่ดูเฉลียวฉลาดนางกลายเป็นหญิงชราหลังค่อมที่มีปานแดงบนใบหน้า ดวงตาขุ่นมัวจากการใช้ยาขยายรูม่านตาที่เจือจาง

"หลี่หยาง ท่านต้องรออยู่ที่นี่เพื่ออารักขาท่านอ๋องและเฝ้าโลงหิน" เซียวหลันสั่งเสียงเด็ดขาดเมื่อเห็นหลี่หยางทำท่าจะคัดค้าน "ท่านคือไพ่ตายของเรา หากข้าเกิดพลาดพลั้งในวัง ท่านคือคนเดียวที่จะพาสองกล่องที่เหลือไปยังสุสานหลวงได้"

หลี่หยางนิ่งเงียบไปนานก่อนจะเดินเข้าไปหาเซียวหลัน เขาหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ทำจากเหล็กกล้าชั้นดีส่งให้นาง "มีดเล่มนี้บิดาข้าเคยบอกว่ามันถูกตีขึ้นจากอุกกาบาต มันคมพอจะตัดได้แม้แต่เกราะเหล็ก เจ้าจงพกติดตัวไว้และสัญญากับข้าว่าเจ้าจะกลับมา"

เซียวหลันรับมีดไปซ่อนไว้ในสาบเสื้อ "ข้าสัญญา... ข้ายังมีเรื่องต้องสะสางกับฮองเฮาผู้นั้นอีกเยอะ"

เช้าวันรุ่งขึ้นรถลากของหมอยาชราพเนจรก็ปรากฏตัวที่ประตูวังหลัง เซียวหลันในคราบหญิงชราใช้ชื่อปลอมว่า แม่เฒ่าฉิน นางใช้ความรู้เรื่องการปรุงเครื่องหอมที่มีฤทธิ์ช่วยให้นอนหลับสบาย ล่อลวงให้เหล่านางกำนัลที่กำลังทรมานจากการขาดน้ำทิพย์ลืมกาลพาตัวนางเข้าไปถึงเขตตำหนักชั้นใน

บรรยากาศในวังหลวงบีบคั้นประหนึ่งป่าช้าที่ประดับด้วยทองคำ นางกำนัลเดินตัวแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด แววตาไร้ประกายชีวิต จนกระทั่งเซียวหลันถูกพาตัวไปหยุดอยู่ที่หน้า ตำหนักเฟิ่งหวง ที่ประทับของฮองเฮา

"เจ้าหรือ... ที่เขาว่ามีเครื่องหอมที่ทำให้ลืมความทุกข์ได้ยิ่งกว่าน้ำทิพย์ของราชครู" เสียงสตรีที่ทรงอำนาจดังลอดออกมาจากม่านมุก

เซียวหลันก้มหน้าต่ำ พยายามปรับเสียงให้แหบพร่า "เรียนฮองเฮา หม่อมฉันมิกล้าเปรียบเทียบกับท่านราชครู แต่วิชาของหม่อมฉันคือการใช้กลิ่นเพื่อดึงสติที่หลุดลอยให้กลับคืนมาเพคะ"

ม่านมุกถูกเลิกออกเผยให้เห็นสตรีในชุดหงส์สีทองอร่าม ใบหน้าของฮองเฮาเยี่ยเฟิ่งงดงามไร้ที่ติ แต่ดวงตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งใต้สมุทร นางจ้องมองเซียวหลันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้นางเอกของเราถึงกับเย็นสันหลังวาบ

"กลิ่นบนตัวเจ้า... ไม่เหมือนหมอชาวบ้านแต่เหมือนกลิ่นของกุหลาบพันปีที่เคยขึ้นอยู่ในสวนของตระกูลเซียวเมื่อยี่สิบปีก่อน"

ฮองเฮายิ้มเย็น “เจ้ามาที่นี่เพื่อส่งยา หรือมาเพื่อส่งชีวิตกันแน่ เซียวหลัน?”