[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า

บทที่ 35 แมวขาวน่ารักตัวใหญ่

ถังโย่วโย่วโอบคอของเฮยจ่าง ทิ้งร่างกายเล็ก ๆ พิงมันไว้

จากนั้นเธอทำใจกล้า ค่อย ๆ เดินอย่างระมัดระวังก้าวไปยังขอบหน้าต่าง เนื่องจากหน้าต่างบานเลื่อนปิดอยู่ แม้จะรู้สึกกลัวบ้าง แต่ยังสามารถรวบรวมความกล้าเพื่อมองผ่านกระจกได้

เธอยังมีความมั่นใจอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือเธอมีเฮยจ่างอยู่ข้างตัว แม้เฮยจ่างจะเชื่อง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไร้ความสามารถในการโจมตี

การมีมันอยู่ข้างกาย ถือเป็นการรับประกันสองชั้น

หากมีใครพยายามโจมตีถังโย่วโย่ว พวกเขาจะถูกเฮยจ่างโจมตีก่อนที่จะแตะตัวเธอ

ดวงตากลมโตของถังโย่วโย่วหรี่ลงด้วยความกลัว เธอยื่นมือดึงอย่างแรง พอถังโย่วโย่วดึงม่านออก ทำให้เธอเห็นเงาตัวเล็ก ๆ กำลังนั่งยอง ๆ อยู่นอกหน้าต่าง

เหตุที่เงาดูน่ากลัว เป็นเพราะถูกแสงดึงให้ยาวออกไปนั่นเอง

เงที่สะท้อนอยู่บนหน้าต่างดูน่ากลัวไปหน่อย แต่ที่จริงแล้ว มันคือแมวขาวตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ใต้หน้าต่างเพื่อหลบฝน!

พอเห็นแมวขาวตัวใหญ่ตัวนี้อ้วนกลม ตัวปกคลุมไปด้วยขนสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตากลมโตสีเขียวมรกตดูน่ารัก หางใหญ่ม้วนอยู่ด้านหลัง บางทีอาจเป็นเพราะเห็นม่านถูกเปิด แมวขาวจึงหันหน้ากลม ๆ มองมาหาถังโย่วโย่ว แล้วอ้าปากส่งเสียงเบา ๆ "เหมียว~"

จากนั้นก็ก้มลงเลียเล็บสีชมพูของมัน มองแล้วรู้ทันทีว่าแมวตัวนี้ไม่ใช่แมวธรรมดาทั่วไป นี่คือแมวเปอร์เซียสีขาวพันธุ์ดี

เมื่อเห็นแมว ความรู้สึกหวาดกลัวของถังโย่วโย่วก็หายไปทันที

แมวตัวนี้น่าจะเดินตามต้นไม้ใหญ่ในลานบ้านมา แล้วกระโดดขึ้นขอบหน้าต่าง มาหลบฝนด้านนอกห้องหนังสือ เห็นได้ชัดว่ามาไม่นาน เพราะสัญชาตญาณการดมกลิ่นของเฮยจ่างนั้นไวมาก เมื่อแมวขาวเพิ่งมาถึง ลูกเฮยจ่างก็รู้สึกตัวแล้ว จึงส่งเสียงคำรามต่ำที่หน้าต่าง

แมวขาวนั่งยองอยู่บนขอบหน้าต่าง ดูเหมือนจะหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ

ถังโย่วโย่วพยายามปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง เธอเตรียมจะเปิดหน้าต่างให้แมวขาวเข้ามา แต่ไม่คาดคิดว่าเพิ่งจะปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง ก็ถูกเฮยจ่างคาบคอเสื้อไว้ทันที

"อ๊ะ เฮยจ่าง ทำอะไรน่ะ?" ถังโย่วโย่วตกใจ เฮยจ่างนำร่างเธอมาวางบนพื้น แล้วใช้กรงเล็บขุด ๆ

ถังโย่วโย่วเข้าใจความหมายของมันแล้ว นี่คือชั้นสาม มันกลัวว่าถังโย่วโย่วเปิดหน้าต่างแล้วจะตกลงไป

"ฉันไม่ตกหรอก"

แม้ว่าร่างกายของเธอจะเป็นเด็ก แต่วิญญาณของเธอเป็นผู้ใหญ่นะ！

เธอจะพลาดได้ยังไง?

ถังโย่วโย่วใช้มือเล็กลูบหัวเฮยจ่างอย่างเบามือ แล้วปีนขึ้นไปบนหน้าต่างอีกครั้ง เธอพยายามเปิดหน้าต่างออกอย่างแรง

เฮยจ่างนั่งยองอยู่ด้านหลัง มองตาไม่กะพริบ กลัวว่าเธอจะตกลงมา

สุดท้ายหน้าต่างก็เปิดออก แมวขาวนั่งอยู่ข้างนอกดูเหมือนไม่กลัวคนแต่อย่างใด มันมองเห็นหน้าต่างเปิดอยู่ ก็มองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของถังโย่วโย่ว

เห็นใบหน้ากลมเล็กที่งดงามของถังโย่วโย่วยิ้มหวาน ใช้มือเล็ก ๆ ตบ และพูดเสียงเบา "แมวน้อย รีบเข้ามาเร็ว"

"เหมียว~" แมวขาวอ้าปากร้อง

"เข้ามาเถอะ ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก"

"เหมียว~"

แมวขาวดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของถังโย่วโย่ว มันกระโดดเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว

พอแมวขาวกระโดดเข้ามา เฮยจ่างก็ส่งเสียงคำราม

ถังโย่วโย่วได้ยินเข้าก็รีบหันมาตบหัวเฮยจ่างทันที "เฮยจ่าง! ห้ามส่งเสียง ถ้าส่งเสียงอีกฉันจะโกรธนะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่ว เฮยจ่างก็เงียบลงทันที

ถังโย่วโย่วปิดหน้าต่างแล้ว และค่อย ๆ ปีนลงมาอย่างระมัดระวัง

จากนั้นอาศัยแสงฟ้าแลบภายนอกมองไปยังเจ้าสองตัวนั้น

แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นสัตว์ในวงศ์แมว แต่หนึ่งตัวเป็นสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ อีกตัวกลับเป็นแมวเลี้ยงขนาดเล็กที่น่ารักและเชื่อง

เฮยจ่างมีขนสีดำทั้งตัว ขนสั้นและเงางาม บุคลิกน่าเกรงขาม สง่างาม และไม่อาจเข้าใกล้ได้

แมวขาวตัวนี้มีขนสีขาวทั้งตัว มันนั่งอยู่บนพื้นอย่างเงียบสงบ กำลังเลียขนของตัวเอง ดูแล้วสง่างามและไม่อาจล่วงเกินได้เช่นกัน

โอ้ แมวสองตัวนี้ทำให้ถังโย่วโย่วรู้สึกเอ็นดูมากเลย!

เธอนั่งลูบขนของแมวขาว ความรู้สึกนุ่มนิ่มส่งผ่านมาที่มือของถังโย่วโย่วทันที เธอยิ้มตาหยีแล้วพูดเสียงอ่อนโยน "แมวน้อย เธออยู่ที่ไหนเหรอ ทำไมถึงหลงทางมาที่บ้านฉันได้? อย่าห่วงเลย ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่งเธอเอง"

แมวขาวดูน่ารัก แต่เธอมีเฮยจ่างแล้ว

เฮยจ่างเป็นของขวัญที่อาจารย์มอบให้เธอ และยังสามารถปกป้องเธอได้ จากมุมมองของผู้ใหญ่ การเก็บเฮยจ่างไว้ด้วยตนเองเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด และแมวขาวตัวนี้ ถังโย่วโย่วไม่คิดจะแย่งมาครอบครองแน่นอน

ดังนั้นควรส่งคืนพรุ่งนี้เช้าดีกว่า

หลังจากนั้นถังโย่วโย่วก็กอดแมวขาว โดยมีลูกเฮยจ่างตามหลัง

เด็กน้อยตัวกลมพาสัตว์เลี้ยงน่ารักสองตัวออกจากห้องทำงานไปยังห้องนอนของตัวเอง

ถังโย่วโย่วตรวจสอบเนื้อหาบนจี้เงินเล็ก ๆ นั่นแล้ว เนื่องจากเด็กชายคนนั้นบอกเธอว่าสร้อยคอนี้สำคัญมาก ถังโย่วโย่วกังวลว่าเธออาจจะทำสร้อยคอหาย จึงตัดสินใจสวมไว้ที่คอของตัวเอง

"เฮยจ่าง ช่วยปิดไฟให้หน่อย"

"เจ้าตัวน้อยน่ารัก พวกเราไปนอนกันเถอะ"

สัตว์เลี้ยงสองตัวนี้ฉลาดมาก พวกมันย่อมเข้าใจคำพูดของถังโย่วโย่ว

เมื่อเธอพูดจบ เฮยจ่างก็ไปปิดไฟ

หลังจากปิดไฟในห้องนอนถังโย่วโย่วก็คลุมผ้าห่มแล้วนอนหลับไป

เช้าตรู่ ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ขณะนี้ฝนหยุดตกแล้ว สนามหญ้าด้านนอกเปียกชื้นไปหมด เหล่าคนรับใช้ตื่นแต่เช้ามืด เพื่อจัดการกับน้ำที่ท่วมขัง

ถังโย่วโย่วนอนกางแขนขากระจายอยู่บนเตียงกลม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าอวบอ้วนหลับสนิทดูน่ารัก ริมฝีปากสีชมพูเล็ก ๆ พึมพำ มีฟองน้ำลายเกาะอยู่

เหมือนว่าเธอกำลังฝันหวาน

เธอนอนหลับสนิทมาก

เจ้าสองตัวน่ารักข้างเตียงตื่นขึ้นมานานแล้ว พวกดมันกำลังมองตากัน เจ้าตัวสีดำมองแมวขาวข้าง ๆ ดวงตาเรียวลึกลับ แฝงไว้ด้วยความหมายที่ไม่ดีนัก

แมวขาวกลับไม่สนใจ มันกระโดดเบา ๆ ขึ้นไปบนเตียง ก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินไปยืนตรงหน้าถังโย่วโย่ว

เฮยจ่างมองสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นตัวเล็ก ๆ ที่กล้าเหยียบเตียงของเจ้านายตัวน้อย มันแทบจะกระโดดตามขึ้นไปทันที แต่มันคิดว่าน้ำหนักของมันคงจะทำให้ร่างของเจ้านายตัวน้อยปลิวขึ้นไปทันที

ดังนั้นเฮยจ่างจึงเลือกที่จะไม่กระโดดขึ้นไป