สติสัมปชัญญะค่อยๆ กลับคืนสู่ร่างของเิเหยียน (孟言) อย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกปวดร้าวทั่วร่างยังคงอยู่ แต่กลับไม่รุนแรงอย่างที่ควรจะเป็ และมีความรู้สึก "เย็นสบาย" บางอย่างแทรกซึมอยู่ เขาส่งเสียงครางออกมาเบาๆ พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง
แสงสว่างเรืองรองสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงสาดส่องอยู่รอบตัว เขาอยู่ในโถงถ้ำผลึกเช่นเดิม แต่...อสูรผลึกคชสาร (晶化巨象 - จิงฮว่าจวี้เซี่ยง) หายไปแล้ว?
เขามองไปรอบๆ อย่างงุนงง พบว่าตนเองยังคงนอนอยู่ใกล้กับผนังถ้ำที่เคยถูกซัดไปกระแทก ห่อสัมภาระตกอยู่ข้างกาย กระบี่เหล็กที่บิดเบี้ยวและไหม้เกรียมก็ยังอยู่ไม่ไกล
แล้วเขาก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง...
ศิลาไร้ลักษณ์ที่เคยอยู่ในห่อ บัดนี้กลับมาอยู่ใน "มือ" ของเขาั้แ่เมื่อใดก็ไม่ทราบ! มันยังคงมีสีดำสนิทเช่นเดิม แต่ไอความร้อนที่เคยแผ่ออกมาหายไปแล้ว กลับกลายเป็ความเย็นสบายเมื่อัั และที่สำคัญ...เขารู้สึกได้ถึง "กระแสพลังงาน" อันอ่อนโยนและคุ้นเคย ไหลเวียนอยู่ภายในศิลา...และ "เชื่อมต่อ" กับร่างกายของเขาอย่างน่าประหลาด! ราวกับว่ามันกลายเป็ส่วนหนึ่งของตัวเขาไปแล้ว!
*'เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ศิลานี่...มันช่วยข้าไว้งั้นรึ? หรือว่ามันกำลังทำอะไรกับร่างกายข้า? พลังงานนี่มัน...' เขาลองโคจรลมหายใจอย่างแ่เบา 'ร่างกาย...แข็งแกร่งขึ้น? เส้นชีพจรที่เคยปั่นป่วน...สงบลงแล้ว แถมยังรู้สึกว่า...มัน 'เปิดกว้าง' และรองรับพลังฟ้าดิน (天地之力 - เทียนตี้จือลี่) ได้ดีขึ้นกว่าเดิม!'
'หรือว่า...ในตอนที่ข้าหมดสติไป...ศิลานี่ได้ใช้พลังงานที่ดูดซับไป (รวมถึงพลังจากตัวข้า?) ทำการ 'ปรับแต่ง' หรือ 'ซ่อมแซม' ร่างกายนี้? ตามรูปแบบที่มัน 'เห็นสมควร'?' ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง พลังลึกลับเช่นนี้...มันคือโอกาส หรือคือพันธนาการที่มองไม่เห็นกันแน่? การพึ่งพาสิ่งที่ไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ ย่อมมีความเสี่ยงเสมอ
แล้วภาพในห้วงนิมิตก็หวนกลับมา...สายตาอันเฉยเมยคู่นั้น...เส้นสายสีทองอันเป็ดั่งกฎเกณฑ์แห่งจักรวาล... 'ภาพนั่น...มันคืออะไร? ความฝัน? หรือเป็สิ่งที่ข้าััได้จริงๆ ในรอยต่อระหว่างภพ? สายตานั่น...มันคืออะไรกันแน่? ผู้สร้าง? ผู้เฝ้ามอง? หรือเป็เพียงภาพสะท้อนของจิตใต้สำนึกข้าเอง?'
ปริศนามากมายถาโถมเข้ามา แต่เขาก็รีบสลัดมันทิ้งไปก่อน 'ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาครุ่นคิดเื่ที่ยังหาคำตอบไม่ได้ สิ่งสำคัญคือต้องฟื้นฟูร่างกาย และหาทางออกจากสถานที่ประหลาดนี่ให้ได้โดยเร็วที่สุด ศิลาก้อนนี้...คงต้องค่อยๆ ศึกษาต่อไปอย่างระมัดระวัง'
เขาพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาเหลือบไปเห็นซากอสูรผลึกตุ่นดิน (晶土鼹 - จิงถู่เหยียน) ที่ตนเองจัดการไปก่อนหน้านี้ เขาลุกขึ้นเดินไปสำรวจอย่างระมัดระวัง 'อสูรที่เกิดในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ บางทีอาจจะมี 'แก่นอสูร' (妖丹 - เยาตัน) ที่แตกต่างออกไปก็ได้' เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยซากนั้นดู แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ดูเหมือนแก่นอสูร มีเพียงเศษผลึกที่แตกกระจายกับเนื้อหนังที่แห้งผาก 'หรือว่าพลังงานทั้งหมดจะถูกรากไม้ผลึกนั่นดูดไปจนหมดสิ้นแล้ว? น่าเสียดาย'
เขาก้มลงเก็บรากไม้ผลึกส่วนที่เหลือขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง กลิ่นหอมบริสุทธิ์ยังคงอบอวล พลังงานเย็นสบายแผ่ออกมาจางๆ 'สิ่งนี้...น่าจะเป็ของดีอย่างแน่นอน หากนำไปใช้ได้อย่างถูกวิธี อาจจะช่วยเร่งความเร็วในการฟื้นฟูและเสริมสร้างร่างกายนี้ได้มากทีเดียว เป็ 'โอกาส' (机缘 - จีหยวน) ที่ได้มาโดยไม่คาดฝันจริงๆ' เขาครุ่นคิดชั่วขณะ: 'รากไม้นี้ พลังงานบริสุทธิ์นัก หากใช้ตอนนี้อาจจะช่วยฟื้นฟูอาการาเ็ภายในได้เร็วขึ้น แต่ก็ยังไม่รู้ผลข้างเคียงที่แน่ชัด และอาจจะมีอันตรายอื่นรออยู่ข้างหน้า การเก็บรักษาพละกำลังไว้สำคัญกว่า...เก็บไว้ใช้ยามจำเป็จริงๆ หรือเมื่อมีเวลาศึกษาอย่างละเอียดดีกว่า'
จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบกระบี่เหล็กที่ตกอยู่ขึ้นมา สภาพของมันดูไม่ได้เลย ใบดาบบิดเบี้ยว มีรอยไหม้ดำเป็ทางยาว ปลายดาบก็ทื่อไปมาก เขาลองตวัดกระบี่ดูสองสามครั้ง รู้สึกถึงความไม่สมดุลและน้ำหนักที่ผิดเพี้ยนไป 'อาวุธธรรมดาย่อมไม่อาจทนรับพลังงานระดับนั้นได้ ช่างน่าหงุดหงิดนักที่ต้องมาใช้เศษเหล็กเช่นนี้...' ความรู้สึกขุ่นเคืองเล็กๆ ปรากฏขึ้นในใจ ก่อนจะถูกระงับไว้ด้วยความเยือกเย็น 'แต่กระบี่เป็เพียงเครื่องมือ แก่นแท้อยู่ที่ผู้ใช้...ถึงกระนั้น การมีอาวุธที่สามารถ 'รองรับ' และ 'สำแดง' วิถีของข้าได้อย่างแท้จริง ย่อมส่งเสริมให้แสดงฝีมือได้เต็มที่กว่านี้มากนัก...คล้ายกับพัดของเ้าเด็กหลิวนั่น ที่ดูเหมือนจะผสานเข้ากับพลังของผู้ใช้ได้อย่างน่าทึ่ง บางที...หากข้าสามารถบรรลุความเข้าใจในพลังฟ้าดินของโลกนี้ได้ถึงระดับหนึ่ง อาจจะสามารถ 'ปลุก' อาวุธที่เป็แก่นแท้ของข้าขึ้นมาได้กระมัง...จำเป็ต้องเร่งฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด'
เมื่อตรวจสอบสภาพตนเองและเก็บเกี่ยวสิ่งที่พอจะเป็ประโยชน์ได้แล้ว เขาก็หันไปมองทางเดินสองสายเบื้องหน้า ทางหนึ่งคือทางที่เขาจากมา ซึ่งนำไปสู่โถงถ้ำที่น่าจะมีกลุ่มศิษย์สำนักจันทรากระจ่าง (明月宗 - ิเยว่จง) ยังคงต่อสู้อยู่ (หรืออาจจะตายไปแล้ว) อีกทางหนึ่งคือเส้นทางที่ลึกเข้าไป ที่อสูรผลึกคชสาร (晶化巨象 - จิงฮว่าจวี้เซี่ยง) เพิ่งล่าถอยไป
'ย้อนกลับไปรึ? เพื่ออะไร? กลับไปหาภาระและความวุ่นวายงั้นหรือ? ไม่จำเป็' เขาสรุปในใจอย่างรวดเร็ว 'เส้นทางนั้นอันตรายเกินไป และข้าเองก็ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับราชินีแมงป่องนั่นอีกครั้ง การเดินหน้าต่อไปตามเส้นทางที่อสูรคชสารนั่นจากไป ดูจะเป็ทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุด อย่างน้อยมันก็ดูเหมือนจะเป็ 'ผู้พิทักษ์' ไม่ใช่อสูรที่มุ่งร้ายโดยสัญชาตญาณ บางทีทางนั้นอาจจะปลอดภัยกว่า...หรืออาจจะนำไปสู่ใจกลางของสถานที่แห่งนี้ก็ได้'
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสภาวะจิต (心 - ชิน) ให้สงบนิ่ง เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น เขากระชับกระบี่เหล็กที่บิดเบี้ยวในมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างกำศิลาไร้ลักษณ์ไว้เบาๆ ััถึงความเชื่อมโยงอันลึกลับนั้น
แล้วเขาก็ก้าวเท้าเดินหน้า...มุ่งสู่ความมืดและความไม่แน่นอนที่รออยู่เบื้องหน้าในส่วนลึกของถ้ำผลึกเพียงลำพัง
(จบตอนที่ 17)
1K
