“วันนี้คุณพลอยจะไปไหนหรอครับ” นายจงฝานถาม
“ฉันจะไปพบที่ปรึกษาของพี่ฟานจิ้งน่ะ งั้นไปบริษัทของพี่ฟานจิ้งก็แล้วกัน” พลอยกล่าว
“เอ่อ แล้วคุณจะไปทำไมล่ะครับ” จงฝานสงสัย
“ก็พี่ฟานจิ้งเขาไปฮ่องกงด้วยนี่แถมไปวันเดียวกันกับพี่ฉันอีก ฉันกลัวพี่ฟานจิ้งจะมีภัยจากพายุด้วย เลยจะไปสอบถามที่ปรึกษาของเขาน่ะ” พลอยกล่าว
จริงๆ ฟานจิ้งในคราบจงฝานก็แอบดีใจอยู่หรอกนะที่ภรรยาตามกฎหมายแอบเป็ห่วงเขา แต่เขายังไม่ได้เตี๊ยมกับที่ปรึกษาเลย เลยคิดแผนติดต่อที่ปรึกษาก่อน “เอ่อ คุณพลอยครับ ผมเกิดปวดท้องเข้าห้องน้ำกะทันหัน สงสัยทานของไม่ดีเข้าไป ผมขอแวะปั๊มน้ำมันก่อนสักครู่นะครับ”
“อื้อ นายรีบไปเถอะ ทนไหวมั้ยล่ะ” พลอยกล่าว
“ครับๆ พอทนไหว” จงฝานแกล้งแสดงว่าปวดท้องมาก
พอรถมาจอดที่หน้าห้องน้ำที่ปั๊มแห่งหนึ่ง จงฝานไม่ดับเครื่องยนต์และเปิดแอร์ทิ้งไว้ ให้คุณพลอยนั่งอยู่ในรถ ส่วนเ้าตัวก็วิ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าเขารีบหลบไปหลังห้องน้ำแล้วรีบติดต่อที่ปรึกษาทันที
“ใครครับ” ที่ปรึกษาเห็นเบอร์แปลกๆ
“ฉันเอง ฟานจิ้ง นี่เป็เบอร์ใหม่ฉัน” ฟานจิ้งกล่าว
“มีอะไรหรือเปล่าครับ เป็ไงบ้าง ตอนนี้เห็นเป็บอดี้การ์ดให้คุณพลอยแล้วนี่ครับ” ที่ปรึกษากล่าว
“พลอยจะไปพบนายที่บริษัทน่ะ ให้นายบอกว่าฉันถึงฮ่องกงปลอดภัยดี และฉันกับปิ่นเพชรทำงานกันคนละที่ ดังนั้นจึงไม่ได้ข่าวคราวของปิ่นเพชรเลย” ฟานจิ้งรีบพูด
“ทราบแล้วครับเ้านาย” ที่ปรึกษากล่าว
“ฉันต้องรีบวางแล้ว อย่าทำอะไรให้มีพิรุธล่ะ” ฟานจิ้งกล่าว
“ครับ ครับเ้านาย” ที่ปรึกษารับคำ
ฟานจิ้งรีบวางสายแล้วแอบมองพลอยที่ตอนนี้เธอนั่งเล่นมือถืออยู่ในรถ ไม่ได้สนใจบรรยากาศภายนอก
ฟานจิ้งในคราบนายจงฝานรีบเข้าไปในรถ แล้วขับไปที่บริษัททันที
“นายท้องเสียหรือเปล่า แวะซื้อยาก่อนมั้ย” พลอยเป็ห่วงลูกน้อง
“อ๋อ ไม่ถึงขั้นท้องเสียครับ ผมไม่เป็อะไร” จงฝานกล่าว
ถามเสร็จพลอยก็หันไปเล่นมือถือต่อ ไม่ใช่อะไรเธอกำลังคุยกับเพื่อนที่อยู่ฮ่องกงใน facebook เพื่อถามข่าวคราว เผื่อเขาจะรู้เบาะแสของพี่ปิ่นเพชร พลอยเริ่มเข้าใจความรู้สึกของพ่อและพี่สาวแล้วว่า เวลาที่คนที่รักหายตัวไปมันรู้สึกยังไง เดี๋ยวนี้พลอยเลยไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียวเหมือนแต่ก่อน เพราะคราวนั้นที่เธอต้องโดดสะพานหนีคนร้าย ก็เพราะเธอไม่ยอมให้บอดี้การ์ดติดตาม
เมื่อมาถึงที่บริษัทพี่ฟานจิ้ง พลอยเดินนำหน้าจงฝานไปพบที่ปรึกษาทันที
“อ้อ มีอะไรหรือเปล่าครับคุณปิ่นพลอย มาถึงที่นี่เชียว ไหนว่าตัดขาดไม่ยอมติดต่อธุรกิจกับคุณฟานจิ้งแล้วไงครับ” ที่ปรึกษากล่าว
“เอ่อ พลอยมาเื่ส่วนตัวค่ะ ไม่ใช่เื่ธุรกิจ คือว่า พลอยอยากรู้ว่าพี่ฟานจิ้งเขาเป็อย่างไรบ้าง เขาได้รับผลกระทบจากพายุลูกนั้นหรือเปล่าคะ” พลอยถามอย่างเป็ห่วง
“เนื่องจากคุณฟานจิ้งเดินทางโดยเครื่องบินครับ ทำให้เขาถึงที่ฮ่องกงเร็ว และถึงก่อนที่จะเกิดพายุนั่นด้วย ไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ เขาถึงบริษัทที่ฮ่องกงอย่างปลอดภัย” ที่ปรึกษากล่าว
พลอยเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ปลอดภัยก็ดีแล้วค่ะ แล้วมีทางติดต่อพี่ฟานจิ้งได้มั้ยคะ คือพลอยอยากให้พี่ฟานจิ้งช่วยออกตามหาพี่เพชรให้ค่ะ”
“เื่นี้คงยากนะครับ เพราะบริษัทของคุณฟานจิ้งที่ฮ่องกง กับสถานที่ที่คุณปิ่นเพชรไปติดต่อเื่ธุรกิจมันห่างกันมากครับ” ที่ปรึกษากล่าว
“แล้วคุณติดต่อพี่ฟานจิ้งเขายังไงหรอคะ” พลอยกล่าว
“ทางอีเมล์อย่างเดียวครับ ถ้าด่วนจริงๆ ก็ใช้โปรแกรม Skype” ที่ปรึกษากล่าว
“อื้อ งั้นไม่เป็ไรค่ะ ในเมื่อพี่เขาปลอดภัยก็ดีแล้ว ขอตัวกลับเลยก็แล้วกันค่ะ” พลอยกล่าว
แม้ปิ่นพลอยจะรู้สึกโล่งใจที่พี่ฟานจิ้งปลอดภัย แต่เธอก็ยังห่วงพี่สาวมากอยู่ดี พลอยเหม่อได้ไม่นาน ก็ได้ยินนายจงฝานกล่าวว่า “คุณพลอยครับรัดเข็มขัดด้วยครับ ผมเห็นรถตู้ติดตามพวกเรามา”
พลอยรีบรัดเข็มขัด แล้วถามว่า “จะใช่พรรคพวกของนายฉีฝานนั่นมั้ย”
“ผมไม่แน่ใจครับ ต้องให้เ้าพ่อเป็คนสืบ เพราะผมจะไม่ยอมให้คุณพลอยถูกพวกมันจับตัวแน่” จงฝานกล่าวอย่างมั่นใจ
นายจงฝานขับรถเร็วยิ่งกว่านักแข่งรถมืออาชีพ ในใจคิดว่า “รู้จักนายฟานจิ้งน้อยไปเสียแล้ว”
แต่อย่างไรแล้วเสีย นายจงฝานก็ขับรถน่ากลัวมากแซงซ้ายแซงขวา ขับรถเร็วสามารถขับก่อนที่ไฟจราจรจะเปลี่ยนเป็ไฟเหลืองเสียอีก ทำให้รถตู้ตามไม่ทันเพราะมีรถติดไฟแดงเต็มไปหมด
แต่กว่าจะขับหนีคนร้ายได้ เขาก็ขับไปถึงสมุทรปราการเลยทีเดียว
“นี่นายขับหนีมาไกลถึงขนาดนี้เลยหรอ ตอนนี้มันก็ค่ำแล้วด้วย แล้วจะขับกลับไหวได้ยังไง” พลอยกล่าว
“พวกเราคงต้องพักที่นี่คืนนึงครับ คุณพลอยทนนอนโรงแรมได้มั้ยครับ” จงฝานกล่าว
“อื้อ ก็ได้ แต่ฉันต้องโทรบอกพ่อก่อน ไม่งั้นท่านจะเป็ห่วง ท่านยิ่งไม่สบายใจเื่พี่เพชรอยู่ด้วย” พลอยกล่าว
ทั้งสองเข้าพักโรงแรมในสมุทรปราการ โดยได้เลขห้องติดกัน เพื่อความสะดวกในการคุ้มกัน
**********************************************************
เมื่อพลอยเข้าไปในห้องของตนเองในโรงแรม เธอรีบติดต่อพ่อทันที
“เอ่อ คุณพ่อคะ คือว่าหนูถูกคนร้ายติดตามอีกแล้ว แต่นายจงฝานขับหนีพวกมันมาได้ แต่ขับไกลพอสมควร จนมาอยู่ที่สมุทรปราการค่ะ” พลอยเล่า
“ลูกอยู่กับนายจงฝานก็ดีแล้ว แค่นี้พ่อก็หมดห่วง วันพรุ่งนี้ค่อยเจอกันนะลูก แล้วพ่อจะรีบสืบว่าพวกมันเป็ใคร” เ้าพ่อกล่าว
“ค่ะคุณพ่อ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ พอดีมีเสียงเคาะประตู” พลอยกล่าว
พลอยดูที่ตาแมว ก็เห็นเป็นายจงฝาน จึงยอมเปิดประตูให้
“มีอะไรหรือเปล่า นายจงฝาน” พลอยรีบถาม
“คือว่า ผมหิวครับ แต่ผมไม่ได้พกเงินติดตัวมาเลย คุณพลอยช่วยพาผมไปทานข้าวได้มั้ยครับ” จงฝานกล่าว
“ดึกป่านนี้แล้วจะมีอาหารอยู่อีกหรอ” พลอยสงสัย
“ไปทานข้าวต้มรอบดึกกันเถอะครับ” จงฝานชวน
“อื้อ ได้สิ ไปกัน” พลอยกล่าว
พลอยเลยเดินนำนายจงฝานไปที่ร้านข้าวต้ม ทั้งสองนั่งทานข้าวต้มด้วยกัน
“จะว่าไป วงการเ้าพ่อนี่ก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ขนาดฉันเป็แค่ลูกสาวเ้าพ่อ ยังอันตรายขนาดนี้” พลอยกล่าว
“คุณเป็ถึงลูกสาวเ้าพ่อต่างหากครับ หัวหน้าพวกมันคง้าตัวคุณไปเป็ภรรยาเพราะหวังชิงตำแหน่งเ้าพ่อครับ” จงฝานคาดเดา
“ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย ถึงได้ตัวฉันเป็ภรรยา พ่อก็ไม่ยอมยกตำแหน่งให้อยู่ดี ถ้าคนนั้นมีคุณสมบัติไม่เหมาะสม” พลอยกล่าว
“แต่พ่อของคุณรักคุณมาก จะเกิดอะไรขึ้นหากเขาเอาชีวิตของคุณมาบังคับเพื่อเอาตำแหน่ง” จงฝานกล่าว
“อื้อ นั่นสิ ขอบใจนายมากนะที่คุ้มครองฉัน ถ้าไม่มีนาย ฉันก็ไม่รู้เลยว่า จะหนีพวกมันได้ยังไง” พลอยกล่าว
“ผมจะปกป้องคุณยิ่งชีวิตครับ คุณพลอยไม่ต้องห่วง” จงฝานกล่าว
พลอยทานข้าวต้มเสร็จก็ดื่มน้ำ
แต่นายจงฝานยังคงถามอีก “ว่าแต่แฟนของคุณพลอยเป็ใครหรอครับ แล้วเขามีโอกาสได้เป็เ้าพ่อคนต่อไปมั้ย”
พลอยสำลักน้ำ ไอแทบไม่หยุด “ฉันไม่บอกหรอก ว่าแฟนฉันเป็ใคร”
จงฝานแอบยิ้ม “อ้าว ผมจะได้กันคนได้ถูกไงครับ เดี๋ยวผมเผลอไปกันแฟนตัวจริงของคุณเข้า ผมก็ตกงานสิครับ”
“อื้อ บอกก็ได้ พี่ฟานจิ้งน่ะ” พลอยหลงกล
จงฝานแอบภูมิใจนิดๆ ในใจคิดว่า “ต้องอย่างนี้สิ ภรรยาสุดที่รัก”
“นายอิ่มหรือยัง พวกเรารีบกลับโรงแรมเถอะ ฉันเริ่มง่วงแล้ว” พลอยกล่าว
“ครับครับ ผมอิ่มแล้ว งั้นผมขอเงินหน่อยครับ เดี๋ยวผมลุกไปจ่ายให้” จงฝานกล่าว
พลอยรีบควักเงินให้ แล้วนำทางกลับโรงแรมทันที เพราะตอนนี้พลอยแอบเขินจนหน้าแดง ที่ต้องเผยชื่อแฟนให้บอดี้การ์ดรู้
143
