ขอโทษที่ผมเป็นหนุ่มสุดฮอต

บทที่ 38 กระจ่าง

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา หลิวหลินคิดทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว เขายิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ถ้าน้องโม่เฟิง ไม่รังเกียจก็เรียกพี่ว่าพี่หลิวเถอะ  นะ พี่ขอทำตัวเป็นพี่ใหญ่สักวันแล้วกัน!”

โม่เฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะการหาที่พึ่งพิงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เวลาที่เราต้องการใครสักคน และอีกฝ่ายก็ต้องการเราเช่นกัน มิฉะนั้นเขาจะมาเป็นที่พึ่งพิงให้เราทำไม ยิ่งถ้าหากเราไม่มีค่าพอที่จะทำให้เขามองเห็นประโยชน์ ก็อย่าหวังว่าจะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม

ส่วนโม่เฟิงกับหลิวชิ่งไม่มีความเกรงใจกันมากมายนัก ก็เป็นเพราะว่าพวกเขาทั้งสองไม่ได้อยู่ในแวดวงธุรกิจเดียวกัน ไม่มีการแข่งขันกันอย่างชัดเจน จึงสามารถคบกันแบบพี่น้องได้ หลิวชิ่งถึงขั้นแนะนำคนรู้จักให้กับโม่เฟิง เพราะการได้เป็นพี่น้องกับคนหนุ่มที่มีศักยภาพ ย่อมดีกว่าการไปสานสัมพันธ์กับคนที่ประสบความสำเร็จอยู่ฝ่ายเดียว ทั้งสองฝ่ายไม่เพียงแต่ไม่มีผลประโยชน์ขัดกัน แต่ยังสามารถเกื้อกูลซึ่งกันและกันได้อีกด้วย

โม่เฟิงไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ เขายิ้มและยกกาแฟขึ้นมา “พี่ใหญ่หลิว พี่รองหลิว วันนี้น้องโม่เฟิงขอคารวะพวกพี่หนึ่งแก้ว”

ภายใต้บรรยากาศที่กลมเกลียว ทั้งสามคนคุยกันอย่างออกรส แม้จะไม่มีใครพูดถึงเรื่องช่วยเหลือกัน แต่หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเกิดมีเรื่องเดือดร้อนขึ้นมา ตราบใดที่ไม่ถึงตาย พวกเขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่ เพราะนี่คือข้อตกลงระหว่างพวกเขา

บางคนบอกว่าผู้ชายนั้นเรียบง่าย แค่ดื่มเหล้าด้วยกันก็สามารถตกลงธุรกิจกันได้ แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ถ้าทั้งสองฝ่ายเต็มใจที่จะนั่งดื่มเหล้าด้วยกัน ก็ไม่มีอะไรที่ตกลงกันไม่ได้ ตราบใดที่ต่างฝ่ายต่างมีความจริงใจ ก็สามารถพูดคุยเรื่องธุรกิจกันบนโต๊ะเหล้าได้

เมื่อโม่เฟิงตกลงที่จะร่วมงานกับพี่น้องตระกูลหลิวแล้ว ในตอนกลางคืนพวกเขาก็ต้องมีกิจกรรมร่วมกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ และในที่สุดโม่เฟิงก็ต้องยอมตกลงตามคำเชิญชวน  

ความจริงแล้ว โม่เฟิงเองก็ไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร เป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อหน่ายเสียด้วยซ้ำ ช่วงนี้จูลี่ไม่รู้ว่ายุ่งอะไร ถึงปล่อยให้โม่เฟิงอยู่บ้านคนเดียวทุกคืน เขาจึงทำได้แค่นอนมองเพดานเล่น

ในตัวเมืองหนานผิงมีไนต์คลับแห่งหนึ่งชื่อว่า “หลงเถิง” ซึ่งเปิดโดยนักธุรกิจจากต่างถิ่น ด้วยการชักชวนผู้คนเข้าร่วมอย่างต่อเนื่อง ทำให้ตอนนี้มีขนาดใหญ่โตขึ้น ถือเป็นสถานบันเทิงระดับกลางที่ใหญ่โตอีกแห่งหนึ่ง 

หลิวหลินแม้จะมีอิทธิพลในเมืองหนานผิงมาก แต่การพาเพื่อนฝูงไปเที่ยวแบบนี้ แน่นอนว่าต้องเลือกสถานที่ที่เขาสามารถควบคุมได้ ไม่เช่นนั้น หากเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมา เขาคงเสียหน้าแย่

หลิวหลิน เป็นสมาชิกระดับสูงของไนต์คลับหลงเถิง แน่นอนว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น พวกเขาทั้งสามดื่มกันอย่างสนุกสนาน  แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากไนต์คลับ ทันใดนั้น ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำก็เดินชนเข้ากับโม่เฟิงอย่างจัง

โม่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะตอบโต้ ทันใดนั้นคู่กรณีก็ล้มลงไปข้างหลัง ร้องครวญครางอยู่บนพื้น จากนั้นก็มีชายฉกรรจ์สวมสูทดำหกคนวิ่งออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว พวกเขาล้อมโม่เฟิงและพี่น้องตระกูลหลิวเอาไว้

แม้ว่าโม่เฟิงและพี่น้องตระกูลหลิวจะดื่มไปมาก แต่พวกเขาก็รู้ว่าถูกซุ่มโจมตี สมองของพวกเขาเริ่มคิดถึงตัวตนของศัตรู แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการให้โอกาสพวกเขาได้คิด พวกเขาพุ่งเข้ามาและตั้งใจจะรุมทำร้าย

ในขณะนี้เอง โม่เฟิงก็ขยับตัว ร่างกายของเขาเหมือนสายลมที่พัดใบไม้ร่วง เขากระแทกชายสามคนที่อยู่ใกล้พี่น้องตระกูลหลิวล้มลงอย่างรวดเร็ว เร็วจนมองไม่ทันว่าเขาทำอย่างไร มีเพียงเสียงครวญครางของชายสามคนที่ล้มลงเท่านั้นที่พิสูจน์ได้

คนที่ถูกโม่เฟิงโจมตี เพิ่งจะเห็นเงาดำพุ่งเข้าใส่เหมือนฟ้าถล่ม ทำให้พวกเขาตกใจกลัว ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะต่อต้านหรือหลบเลี่ยง  ถูกโจมตีจนล้มลง  และเมื่อพวกเขาพยายามจะลุกขึ้น  ก็พบว่ามันเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้งๆ

โม่เฟิงไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย ในเมื่อลงมือแล้วก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย  จากการแบ่งกำลังของอีกฝ่าย โม่เฟิงมั่นใจได้ว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายคือเขา เพราะชายสี่คนที่เข้ามารุมทำร้ายเพ่งเล็งมาที่เขาโดยเฉพาะ 

 เขาก้าวเท้าออกไป ร่างกายของเขากลายเป็นภาพเลือนราง เป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วมาก จนทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าตาพร่า แต่พอเพ่งมองดูดี ๆ ก็พบว่าไม่เห็นอะไรเลย

ในชั่วพริบตา บนพื้นก็เต็มไปด้วยเสียงครวญคราง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนพี่น้องตระกูลหลิวไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เร็วจนสีหน้าตกใจบนใบหน้าของพวกเขายังไม่ทันจางหายไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการกระทำของโม่เฟิง หรือเพราะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จนพวกเขาไม่มีเวลาเปลี่ยนสีหน้า ขณะเดียวกัน  ในใจของพวกเขาก็เกิดความยำเกรงโม่เฟิงขึ้นมา และก็รู้สึกขอบคุณที่เกิดเหตุการณ์นี้เช่นกัน มิฉะนั้น ถ้าในอนาคตพวกเขาทำอะไรโม่เฟิงเข้า พวกเขาก็คงไม่รู้ตัวว่าจะตายอย่างไร

เหตุผลที่โม่เฟิงลงมือ  ก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่แท้จริงของเขา เพราะการที่จะร่วมมือกัน การที่จะหาที่พึ่งพิง ไม่ใช่แค่พูดปากเปล่า  แต่ต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่คู่ควร ดังนั้น ถ้าไม่เกิดเรื่องวันนี้  โม่เฟิงก็ต้องหาโอกาสแสดงความสามารถของเขาอยู่ดี แม้ว่าการทำแบบนี้จะอันตรายในอนาคต แต่ก็ทำให้ฝ่ายตรงข้ามต้องคิดให้รอบคอบก่อนที่จะคิดร้ายกับเขา หรือแม้กระทั่งล้มเลิกความคิดที่จะเป็นศัตรูกับเขา

ภายในห้องทำงานของเจ้าของคลับหลงเถิง มีชายสามคนกำลังสูบบุหรี่อย่างสบายใจ พวกเขาคือ เว่ยตงไห่  ซุนเหว่ยหู่  และจางเฟิ่งเหล่ย  สามเก๋าประจำหนานผิง ความจริงแล้ว พวกเขาทั้งสามคนคือเจ้าของตัวจริงของคลับแห่งนี้

แต่ด้วยความที่พ่อของเว่ยตงไห่เป็นข้าราชการ จึงไม่สะดวกที่จะเปิดเผยตัวตน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น ยิ่งไปกว่านั้น แรงกดดันจากความคิดเห็นของสาธารณชนก็เหมือนกับดาบสองคม ต่อให้คุณมีเส้นสายแข็งแกร่งแค่ไหน ตราบใดที่ถูกโจมตีก็ย่อมได้รับผลกระทบ อย่างน้อยก็ต้องบาดเจ็บสาหัส  แน่นอนว่านี่เป็นอาวุธที่ศัตรูสามารถใช้โจมตีพวกเขาได้เช่นกัน

จริง ๆ แล้ว มีคนสงสัยเรื่องนี้มาโดยตลอด  เพราะคนต่างถิ่นอย่างพวกเขา สามารถเปิดคลับได้โดยไม่มีใครขัดขวาง ไม่มีข่าวเสียหาย แต่ทุกฝ่ายกลับให้เกียรติ จึงคาดเดาได้ไม่ยากว่า คนที่สามารถเปิดคลับแห่งนี้ได้ ย่อมต้องมีเส้นสายที่แข็งแกร่ง

จางเฟิ่งเหล่ยยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ นี่ก็จริง ๆ เลยนะ สั่งให้คนไปทำลายกล้องวงจรปิด ทำให้พวกเราอดดูภาพตอนที่พวกมันโดนซ้อมเลย เสียดายชะมัด!”

ที่แท้ตอนที่โม่เฟิงเข้ามาในคลับหลงเถิง จางเฟิ่งเหล่ยก็เห็นเขา จึงเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด แต่พวกเขาดูถูกความสามารถของโม่เฟิงมากเกินไป จึงทำให้เกิดความผิดพลาดในครั้งนี้ แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่ก็เป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรง

ซุนเหว่ยหู่พ่นควันบุหรี่เป็นวงกลม  “น้องสามไม่ต้องห่วง พวกนั้นคือคนที่ฉันขอยืมคุณปู่มา ปกติพวกเขาคอยคุ้มกันร้านของเราอยู่เบื้องหลัง  วันนี้เอามาใช้หน่อย คงไม่มีปัญหาอะไร เพราะพวกเขาไม่เคยปรากฏตัวที่นี่อย่างเป็นทางการ ต่อให้ไอ้สามคนนั้นจะเอาคืน ก็ทำอะไรไม่ได้  มากสุดก็แค่สงสัย แต่ครั้งนี้เราไปหาเรื่องคุณหลินเข้า คงเสียเจ้าพ่อเงินทุนคนนี้ไปจริง ๆ แล้วล่ะ”

เว่ยตงไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย กดบุหรี่ในมือดับลงแล้วส่ายหน้า “คุณหลินไม่ใช่คนธรรมดา ฉันเคยได้ยินพ่อพูดถึงเขาบ่อย ๆ พ่อบอกว่าหมอนี่ไม่ธรรมดา แม้แต่พ่อก็ไม่กล้าหาเรื่องเขาง่าย ๆ เล่ห์เหลี่ยมแค่นี้คงปิดบังเขาไม่ได้หรอก ถึงแม้ว่าจะไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิด พวกเขาก็ได้แต่กินแห้วไป แต่อย่างพวกเรา ต้องใช้หลักฐานด้วยเหรอ? แค่ข้ออ้างก็พอแล้ว รอดูหลิวหลินคลั่งแล้วแก้แค้นเถอะ ถ้าพวกเรารอดไปได้ก็เท่ากับว่าเรามีความสามารถพอที่จะออกไปลุยโลกภายนอกได้แล้ว ฉันเบื่อคลับนี่เต็มทน แต่เอามาทดสอบความสามารถของพวกเราสักหน่อยก็คุ้ม แค่ไม่อยากแพ้ง่าย ๆ พวกแกช่วงนี้ก็ไม่ต้องไปไหน คอยระวังตัวไว้ให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นล่ะ!”

“โครม!!!”

ทันทีที่เว่ยตงไห่พูดจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามา ร่างสี่ร่างกระเด็นเข้ามาในห้อง นอนกองอยู่บนพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด  แต่ไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย

ภายในห้องเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงหายใจ แต่เพียงชั่วครู่ โม่เฟิงก็เข้าใจทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นที่มหาวิทยาลัยในวันนั้น แต่เขารู้สึกขยะแขยงคนอย่างจางเฟิ่งเหล่ยเลยจำมาตลอด วันนี้เขามองปราดเดียวก็จำจางเฟิ่งเหล่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาได้ ทันใดนั้นเรื่องราวที่เขาไม่เข้าใจก็กระจ่างชัด ที่แท้แล้วเป้าหมายของเรื่องทั้งหมดคือเขา

โม่เฟิงพุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว คว้าคอเสื้อของจางเฟิ่งเหล่ย แล้วเหวี่ยงลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็ตามด้วยการเตะอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้โม่เฟิงโกรธมาก จู่ ๆ ก็ถูกคนมาดักซ้อม ถ้าเขาไม่มีฝีมือคงต้องตกเป็นเบี้ยล่างของสามเก๋าพวกนี้แน่

ซุนเหว่ยหู่ต้องการจะเข้าไปขวาง แต่ถูกเว่ยตงไห่ที่สุขุมเยือกเย็นห้ามเอาไว้ ตอนนี้ถ้าเข้าไปก็มีแต่จะถูกซ้อม ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเข้าไปก็จะยิ่งโดนหนักกว่าเดิม สู้ไม่เข้าไปดีกว่า

เว่ยตงไห่เดินไปหาหลิวหลินพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาจุด “คุณหลิว ผมว่าพวกเราอาจจะเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าครับ?”

หลิวหลินยิ้ม พร้อมกับหยิบบุหรี่ออกมาจุดบ้าง จากนั้นก็พ่นควันบุหรี่เป็นวงกลม “คุณเว่ย ผมว่าคงไม่มีอะไรเข้าใจผิดหรอก เพียงแต่เราต้องการคำอธิบายเท่านั้น”

ตอนนี้โม่เฟิงรู้ดีว่าคนพวกนี้เป็นใคร เพราะเขานึกถึงคำพูดของคนพวกนั้นที่หน้ามหาวิทยาลัยในวันนั้นได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ถามอะไร แต่ลงมือทันที เพราะเรื่องแบบนี้ ไม่มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้ เพราะทุกคนล้วนเป็นคนในสังคมชั้นสูง เครือข่ายความสัมพันธ์ย่อมต้องเกี่ยวข้องกันบ้าง  สิ่งสำคัญคือเรื่องหน้าตา ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขอโทษ เรื่องก็จบลงอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าในอนาคต พวกเขาอาจจะไม่ได้ร่วมงานกันอีก แต่เรื่องธุรกิจ ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งเราอาจจะต้องพึ่งพาคนอื่น ดังนั้นจึงต้องเผื่อทางหนีทีไล่เอาไว้ ครั้งนี้หลิวหลินเห็นได้ชัดว่าโม่เฟิงแกล้งโง่ประกอบกับเห็นว่าจางเฟิ่งเหล่ยโดนซ้อมจนน่วมแล้ว จึงเอ่ยปากขึ้น

เว่ยตงไห่โบกมือไปที่ รปภ. วัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู “หัวหน้าหู บอกผมได้ไหมว่าพวกคุณไปทำให้แขกคนสำคัญไม่พอใจยังไง  แล้วก็... คุณหลิว รวมถึงพวกคุณทั้งสองคนด้วยครับ!”