"เสร็จหรือยังลูกๆ"คุณแม่ยังสาวคนสวยเอ่ยเรียกลูกแฝดชายหญิงทั้ง2 คน เมื่อดูนาฬิกาตอนนี้เวลา 07.40 น.
"เสร็จแล้วครับ"แฝดพี่ตอบ
"เสร็จแล้วค่ะ"แฝดน้องตอบตามพร้อมเดินออกมาจากห้อง
"ไหนให้แม่ดูสิ"พร้อมหมุนตัวลูกๆทั้ง 2 มองดูความเรียบร้อยก็ยิ้มออกมาและเอ่ยชมลูกๆ
"เก่งมากครับ"เอ่ยกับแฝดพี่
"เก่งมากค่ะ"และหันมาเอ่ยกับแฝดน้องลูกแฝดทั้ง 2 ของเธอถือเป็เด็กที่เรียนรู้ได้แล้วทำให้กิจวัตรประจำวันหลายอย่างเธอถึงได้ปล่อยให้เด็กๆทำเอง อย่างการแต่งตัวง่ายๆ
"พร้อมแล้วเราไปโรงเรียนกันเถอะ" แล้วทั้ง 3 แม่ลูกก็เดินไปขึ้นรถกัน
ระหว่างทางเ้านางก็ได้หยิบกล่องอาหารเช้าให้ลูกๆกิน เนื่องจากวันนี้ตื่นสายทำให้มีเวลาไม่พอเลยต้องให้เด็กๆกินข้าวบนรถทั้งที่ทุกวันจะกินให้เรียบร้อยก่อน
"อือข้าวผัดกุ้งของโปรดเ้าขา"พร้อมตักข้าวใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
"อร่อยครับ"เ้าคุณบอกหลังตักกินได้1 คำ
"ฝีมือคุณแม่ของเ้าขาอร่อยที่สุขในโลกเลย"พูดไปด้วยเคี้ยวไปด้วยเพื่อการันตีเห็นด้วยกับพี่เ้าคุณ
"ถ้าอร่อยก็ต้องกินให้หมดนะคะ"เอ่ยบอกลูกสาวฝาแฝดพร้อมหันมองกระจกหลังไปยังลูกชายฝาแฝด
"ค่ะ/ครับ"ลูกๆ ตอบพร้อมกันส่วนเ้านางก็หันมาตั้งใจขับรถไปส่งลูกๆ ที่โรงเรียน
"เดี๋ยวเย็นนี้แม่มารับนะคะ"เอ่ยบอกลูกเมื่อมาส่งถึงหน้าประตูโรงเรียนที่คุณครูยืนรอรับอยู่ หลังจากเห็นลูกๆเดินเข้าโรงเรียนแล้วเธอได้เดินไปที่รถเพื่อไปทำงานต่อ
เ้านางเป็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวคนสวยถามว่าเธอเลี้ยงลูกๆทั้ง 2 คนเดียวเหรอเปล่าหรอกตอนท้องเธอมีคุณแม่กับคุณพ่อมาอยู่เป็เพื่อนพาไปหาหมอไปเดินซื้อของใช้เตรียมไว้สำหรับเด็กๆหลังจากคลอดก็ยังอยู่เป็เพื่อนช่วยเลี้ยงหลานๆ ทำให้เธอไม่ได้ลำบากอะไรมากนักจนกระทั่งครึ่งปีมานี้เองที่เธอเลี้ยงเองคนเดียวบวกกับเด็กๆ ได้เข้าเรียนชั้นอนุบาล3 กันแล้วเธอถึงได้ให้คุณพ่อกับคุณแม่กลับไปดูแลสวนหลังจากที่พ่อต้องไปๆ มาๆอยู่คนเดียวมาหลายปี ตอนแรกท่านทั้ง 2 ก็กลัวกังวลว่าเธอจะเลี้ยงไหวไหมจ่ายพี่เลี้ยงดีกว่าไหมอย่างน้อยจะได้มีคนช่วยดูแลแต่เธออยากดูแลใกล้ชิดลูกๆ และอยากใช้เวลากับลูกๆ มากกว่าเลยตัดสินใจไม่จ้างพอเธอยืนยันแบบนั้นพ่อกับแม่เลยยอมแต่ก็ยังกำชับว่ามีอะไรให้บอกทันทีอย่าเก็บไว้คนเดียวอีกเธอทำแค่พยักหน้ารับ
"ไปส่งเด็กๆแล้วเหรอคะพี่เ้านาง"มดพนักงานที่ร้านถามทันทีเมื่อเห็นนายจ้างสาวเปิดประตูเข้ามาในร้าน
"ใช่จ๊ะวันนี้กลับเร็วน่ะพี่ว่าจะพาเด็กๆ ไปซื้อของที่ห้าง"
"ค่ะ พี่เ้านาง"
บรรยากาศภายในร้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟที่เ้าของร้านคัดสรรมาอย่างดีเพื่อผู้บริโภคทำให้คนที่เปิดประตูเข้ามารู้สึกสดชื่นจนเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด
"รับอะไรดีคะ"มดถามลูกค้าหนุ่มสุดหล่อ
"รับกาแฟร้อนแก้วหนึ่งครับ"ลูกค้าหนุ่มตอบกลับพร้อมส่งยิ้มเ้าเสน่ห์
"รับขนมเพิ่มไหมคะ"เอ่ยเมื่อเห็นลูกค้ายังยืนมองขนมในตู้
"เอิ่มเอาเค้กองุ่นหนึ่งชิ้นละกันครับ"เห็นเค้กองุ่นแล้วสะดุดตาเพราะเป็ขนมหวานที่มีใครบางคนทำบ่อยยิ่งตอนที่รู้ว่าพี่ชายเขาชอบมากเขายิ่งได้กินบ่อยหรือแทบทุกครั้งที่ไปบ้านพี่ชายตัวเอง
หลังจากสั่งเครื่องดื่มของหวานเสร็จเขาก็เดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลังจากอ่านข้อความที่พี่ชายส่งมาเสร็จก็วางลงบนโต๊ะเหลือบไปมองเห็นหนังสือนิตยสารเล่มหนึ่งจึงหยิบขึ้นมาดูระหว่างรอเมนูที่สั่งไว้ตอนแรกว่าจะดูแก้เบื่อแต่ดันสนใจนางแบบที่อยู่บนปกจนต้องเปิดเข้าไปอ่านข้อมูลด้านใน
"กาแฟกับเค้กได้แล้วค่ะ"วางลงบนโต๊ะ"คุณก็ชอบคุณแพนเหมือนกันเหรอคะ"เอ่ยถามขึ้นหลังจากเห็นคุณคนหล่อเปิดอ่านหน้าบทสัมภาษณ์
"หนูก็ชอบค่ะชอบรองลงมาจากนายจ้างหนู หนูว่าเขาสวยแล้วก็นิสัยดีด้วยค่ะ"บอกพร้อมรอยยิ้ม
"เรารู้จัก?"เอ่ยถาม
"รู้จักสิคะใครบ้างไม่รู้จักแต่ไม่ได้รู้จักเป็การส่วนตัวหรอกนะคะหนูรู้จักจากการติดตามเธอนะคะ" เอ่ยตอบชายหนุ่ม
"แล้วรู้ได้ยังไงว่านิสัยดี"ถามอย่างข้องใจไม่ลดละ
"จากแฟนๆ ที่ไปรอไปพบไงคะแล้วไหนจะบทสัมภาษณ์แต่ละครั้ง"
"สร้างภาพหรือเปล่า"บอกกลับอย่างไม่เชื่อใจ
"ไม่หรอกค่ะ หนูเชื่อสัญชาตญาณตัวเองว่าแต่พี่สนใจเหรอคะ" ถามขึ้นหลังจากรู้สึกเหมือนเขาสนใจ
"เปล่าเห็นวางอยู่เลยหยิบมาดูเล่นๆ"กล่าวจบปิดนิตยสารแล้ววางลงบนโต๊ะและหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม
"ไม่สนใจก็ดีแล้วค่ะเพราะพี่เขาดีเกินกว่าจะรู้จักคนคิดแง่ลบแบบคุณ"กล่าวจบเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์อย่างอารมณ์ไม่ดีปล่อยให้หนุ่มหล่อนั่งดื่มกาแฟตาก็มองพิจารณาเค้กองุ่นที่อยู่บนโต๊ะว่ามันจะมีรสชาติแบบไหนจะเหมือนที่เคยกินไหมก่อนจะตักเข้าปาก
"เหมือน"เอ่ยออกมาหลังจากได้ลิ้มรสเนื้อััของเค้ก พร้อมตักเข้าปากอีกจนหมดขณะที่ในใจก็กำลังคิดว่าเค้กก้อนนี้ใช่เธอคนนั้นหรือเปล่าที่ทำเขาอยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เธอไปอยู่ไหนและคนที่อยากรู้มากกว่าเขาก็คงหนีไม่พ้นที่ที่อยู่เชียงใหม่ที่ทำงานห่ามรุ่งห่ามค่ำเพียงเพราะไม่อยากใช้น้ำเมาในการลืมความเสียใจและใช้ชีวิตต่อไป
ขณะที่เรียกให้น้องพนักงานมาคิดเงินก็นึกขึ้นได้ว่าควรถามชื่อเ้าของร้านหรือคนทำเค้กก้อนนี้และถ้าเป็ไปได้ขอเจอตัวเลยได้ยิ่งดี
"ขอเจอคนทำเค้กได้ไหม"
"พี่เ้าเ้าคุณไม่อยู่แล้วไม่ต้องมาถามถึงอีกนะ ไม่มาเลยยิ่งดี"ตอบกลับไปทันทีที่ได้ยินว่าเขาอยากพบพี่เ้านาง ไม่ชอบเลยคนอะไรหล่อซะเปล่า เฮ้อไม่น่าเป็คนมองคนแต่ภายนอกเลย
เมื่อไม่สามารถรู้ชื่อเ้าของร้านได้บวกกับพี่ชายโทรศัพท์มาเรียกไปที่ไร่ด่วนเลยปล่อยเื่ที่อยากรู้แล้วขึ้นเครื่องกลับเชียงใหม่ทันทีแต่ยังหวังว่ามีโอกาสจะต้องมาอีกครั้งแล้วพบเ้าของร้านให้ได้
8K
