ชายาของข้าเป็นนางมารอันดับหนึ่ง

        บทที่ 37

        เป่ยโจว

        เหยียนฉางหลงก้าวเท้าลงจากบันไดขั้นสูงอย่างมั่นคงท่าทีไม่เร่งรีบ หากแต่สง่างามและหนักแน่น ยามนี้บรรยากาศโดยรอบสงบเงียบราวกับทุกเสียงถูกกลืนหายไปในระหว่างก้าวเดินของเขา

        เหยียนไป๋เฉินก้าวเดินเคียงข้างบิดาอย่างสงบสีหน้าเรียบนิ่งเฉกเช่นเคย ส่วนเจี้ยนหงเดินตามอยู่เบื้องหลังในระยะไม่ห่างนักเงียบขรึมแต่เปี่ยมด้วยพลัง 

        พวกเขาเดินไปตามทางหินอัคคีปูด้วยศิลาเพลิงที่ยังคงแผ่ความร้อนจาง ๆ แม้จะเป็นเพียงยามสายของวันแต่ทั่วทั้งจวนยังคงคล้ายถูกคลุมด้วยกลิ่นอายปราณเพลิงที่เงียบงัน

        เหยียนฉางหลงเอ่ยขึ้นในที่สุดเสียงทุ้มต่ำของเขาทะลุผ่านความเงียบงันโดยรอบอย่างราบเรียบ

        “เป็นอย่างไรบ้าง...ประสบการณ์ที่ไปทางเหนือในครั้งนี้?”

        เหยียนไป๋เฉินเหลือบตามองบิดาเพียงครู่ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

        “ช่วงแรกย่อมลำบากอยู่บ้างต้องปรับตัวทั้งต่อสภาพอากาศและการใช้ชีวิต แต่ไม่นานก็เข้าที่”

        เขาเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสริม “หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปตามที่ควรจะเป็น”

        เหยียนฉางหลงพยักหน้าเบา ๆดวงตาคู่นิ่งของเขาเบนมองไปยังต้นไม้ไผ่ดำที่เรียงรายข้างทาง ก่อนจะเอ่ยคำถามถัดมา

        “พวกชนเผ่าทางเหนือ...เปลี่ยนแปลงไปมากหรือไม่?”

        “มาก” เหยียนไป๋เฉินตอบ

        เขาก้าวเดินต่อไปท่าทีมั่นคงไม่ต่างจากบิดา

        “พวกมันเริ่มเรียนรู้และปรับตัวใช้ยุทโธปกรณ์ในการศึกมากขึ้น ทั้งอาวุธ ชุดเกราะรวมถึงกลยุทธ์การรบที่ซับซ้อนกว่าเดิมมาก”

        “ไม่ใช่แค่พวกป่าเถื่อนที่โถมมาเป็นคลื่นเหมือนในอดีตอีกแล้ว”

        เหยียนฉางหลงนิ่งฟังริมฝีปากขยับขึ้นเล็กน้อยเหมือนครุ่นคิด ก่อนเอ่ยตอบ

        “เป่ยโจว...คือเขตการปกครองของข้า”

        เขากล่าวอย่างสงบแต่ถ้อยคำทุกถ้อยล้วนหนักแน่น

        “ที่แห่งนั้น แม้เป็นเพียงดินแดนที่ขาดแคลนและกันดารที่สุดในราชวงศ์เหยียนแต่ก็เป็นด่านหน้าสำคัญที่รับมือกับพวกชนเผ่าป่าเถื่อน”

        ดวงตาเหยียนฉางหลงหรี่ลงเล็กน้อยขณะเอ่ยต่อด้วยเสียงเรียบเยือก

        “ขุนนางในราชสำนักหลายคนไม่เคยเต็มใจให้ข้ามีเขตปกครองของตัวเอง ทั้งยังตั้งมั่นในเมืองหลวง”

        “แต่พวกมันก็ไม่มีปากเสียงใดเพราะเป่ยโจวคือปราการทางเหนือที่ขาดข้าไม่ได้”

        เหยียนไป๋เฉินนิ่งฟังโดยไม่แทรกแซงขณะที่เหยียนฉางหลงยังคงกล่าวต่อ

        “เป่ยโจว ไม่ใช่เพียงเขตปกครองธรรมดา มันคือสนามรบจริง”

        “ถ้าข้าไม่อยู่ที่นี่ คุมกองทัพในเมืองหลวงให้มั่นพวกมันคงคิดการณ์ใหญ่ไปนานแล้ว”

        “และถ้าข้าไม่คุมเป่ยโจวไว้เองใต้หล้าคงไม่เงียบสงบเช่นทุกวันนี้”

        เหยียนไป๋เฉินพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงเห็นด้วยดวงตาของเขายังคงสงบนิ่ง 

        เขารู้ดีว่าเหตุใดบิดาจึงยังคงกุมอำนาจการทหารและปักหลักอยู่ในเมืองหลวงแม้จะมีเขตการปกครองอยู่ที่เป่ยโจวก็ตาม

        ชนเผ่าป่าเถื่อนทางเหนือเหล่านั้น...ไม่ใช่ศัตรูที่ง่ายจะรับมือ

        ทุกครั้งที่พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวโหมอาละวาดลงใต้จนเกิดศึกใหญ่ก็เป็นเหยียนหลงอ๋องและกองทัพของเขาที่ต้องออกศึกปราบปราม

        ครั้งล่าสุดเมื่อห้าปีก่อน...เป็นเหยียนไป๋เฉินที่รับหน้าที่แทนบิดา

        ตอนนั้น เหยียนเจิ้งหลงเพิ่งตกตาย  ทิ้งตำแหน่งซื่อจื่อว่างเปล่า

        เขาจึงขึ้นรับตำแหน่งแทนพี่ชายและเดินทางขึ้นเหนือทำศึกแทนเหยียนฉางหลง

        ศึกนั้น...เขาผ่านมันมาได้และทำให้ชายแดนสงบมาจนถึงวันนี้

        นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาสามารถกลับสู่เมืองหลวงในเวลานี้

        “ครั้งหน้า...” เหยียนฉางหลงกล่าวขึ้นในที่สุดดวงตาคมลึกจ้องมองเบื้องหน้าอย่างนิ่งสงบ

        “เจ้าก็น่าจะเป็นผู้นำกองทัพมังกรเพลิงด้วยตนเองต่อไปข้าวางใจได้แล้ว”

        เหยียนไป๋เฉินชะงักฝีเท้าเพียงเสี้ยวอึดใจก่อนพยักหน้ารับคำอย่างเงียบงัน

        เดิมที...ในครั้งที่บุตรชายยังมิได้เติบโตพอจะรับผิดชอบกองทัพหรือบัญชาการศึกคนที่รับหน้าที่นำทัพปราบปรามชนเผ่าป่าเถื่อนทางเหนือด้วยตนเองก็หาใช่ใครอื่นหากแต่เป็นเหยียนหลงอ๋องผู้ยืนหยัดในสนามรบด้วยตัวเองมาโดยตลอดทว่าบัดนี้...หน้าที่นั้นได้ถูกส่งต่อมาให้เหยียนไป๋เฉินในฐานะซื่อจื่อของเหยียนหลงอ๋องผู้เป็นพ่อ

        เสียงฝีเท้าสามคนกระทบพื้นศิลาเงียบๆ ขณะที่พวกเขาก้าวเดินไปตามทางเดินกว้าง ท่ามกลางความเงียบที่ชวนอึดอัดเหยียนไป๋เฉินเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทุ้มนิ่ง

        “ในตอนนี้...ภายในเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”

        เหยียนฉางหลงปรายสายตามองบุตรชายด้านข้างเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันกลับไปมองเบื้องหน้า ดวงตาเรียวยาวลึกซึ้งคู่นั้นยังคงนิ่งสงบแต่เย็นเยียบขึ้นทันที

        “ข้าได้ยินข่าวมาแล้ว...”

        น้ำเสียงของเขาไม่ได้สูงต่ำผิดปกติแต่กลับหนักแน่นชัดเจน “ว่ามีคน...เริ่มมุ่งเป้าไปที่บุตรสาวของเจ้า”

        เหยียนไป๋เฉินนิ่งเงียบในขณะที่บิดากล่าวต่อสายตายังคงทอดไปข้างหน้าโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

        “เจ้าคิดจะตามหาคนพวกนั้นหรือ?” เหยียนฉางหลงถามโดยไม่หันหน้าน้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะจับต้อง

        “อย่าหวัง...”

        เขากล่าวต่อในทันที

        “เจ้าคนพวกนั้นไม่มีทางเปิดหน้าออกมาแน่นอน”

        เสียงก้าวเดินยังคงสม่ำเสมอแต่บรรยากาศรอบข้างกลับกดดันมากขึ้นทุกขณะ

        “ข้าพูดจากประสบการณ์...ในเมืองหลวงแห่งนี้พวกขุนนางแต่ละฝ่ายล้วนลงมือราวกับงูที่แฝงตัวอยู่ในเงามืด”

        “พวกมันไม่เคยเผยตัว ไม่เคยเดินบนเส้นทางสว่างแม้แต่คนที่เป็นมือกระทำการเอง...บางครั้งยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าใครอยู่เบื้องหลังที่แท้จริง”

        เขาหยุดเดินชั่วครู่พลางหันหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบทอดลงจ้องบุตรชายตรง ๆ

        “เพราะแบบนั้น...อย่าคาดหวังว่าจะหาความจริงจากเงามืดพวกนั้นได้ง่ายๆ”

        “สิ่งเดียวที่ทำได้ คือระวังตัวให้มากกว่าเดิม”

        ถ้อยคำนั้นกล่าวด้วยเสียงเรียบสงบหากแต่หนักแน่นจนยากจะหักล้าง

        เหยียนไป๋เฉินพยักหน้าเบา ๆรับฟังโดยไม่กล่าวโต้ตอบ ดวงตาเรียบเฉย แต่มองลึกแล้วเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่างที่ยังไม่เอื้อนเอ่ยออกมา

        เหยียนฉางหลงหันหน้ากลับเดินต่อไปอีกสองสามก้าว ก่อนกล่าวเสียงนิ่ง

        “เอาละ...เจ้าไปพักผ่อนเถอะ”

        “อีกไม่นาน...ฝ่าบาทคงเรียกข้าเข้าเฝ้า”

        คำพูดสุดท้ายนั้นเป็นเชิงสั่งปิดบทสนทนาอย่างเด็ดขาด เขาไม่ได้เอ่ยคำใดต่ออีก แต่ก้าวเดินออกไปอย่างมั่นคง

        เจี้ยนหงที่เงียบมาตลอดพลันหยุดเท้าอยู่ข้างเหยียนไป๋เฉินชั่วครู่ เขายกมือขึ้นช้า ๆ แตะเบา ๆที่ไหล่ของซื่อจื่อหนุ่มประหนึ่งให้สติหรือย้ำเตือนบางสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูด

        ดวงตาเก่าแก่ที่ขุ่นมัวเงียบสงบเผยแววมั่นคงและเคารพต่อชายหนุ่มตรงหน้าเล็กน้อยก่อนพยักหน้าให้หนึ่งครั้งแล้วจึงก้าวตามเหยียนฉางหลงไป

        เหยียนไป๋เฉินยืนอยู่กับที่ชั่วขณะเงยหน้ามองฟากฟ้าที่ทอดยาวเหนือหลังคาตำหนักก่อนจะพยักหน้าตอบรับชายชราอย่างเงียบงัน