ตอนที่ 18 ห้องศิลาดำที่ยี่สิบเอ็ด
เด็กชายหินเดินผ่านประตูเหล็กสนิมเกรอะกรังเข้าไปมองเห็นลานโล่งเป็ทางเดินลึกเข้าไปสุดลูกตาเห็นอาคารทรงจั่วแหลมคล้ายศาลเ้าอยู่หลังหนึ่งสองฝากฝั่งทางเดินมีห้องพักก่อสร้างจากศิลาสีดำ ไม่ต่ำกว่าด้านละสี่สิบห้องต้องรู้สึกประหลาดใจตอนก่อนเข้ามามองยังไงก็เป็สำนักเก่าโทรมๆ มีขนาดไม่ใหญ่นักแต่เมื่อเข้ามากลับพบว่าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดซ่อนรูปลักษณ์แท้จริงไว้อย่างพิสดาร
ทางเดินสร้างจากอิฐสีเทานำทางเด็กชายหินไปจนถึงหน้าอาคารที่สร้างคล้ายกับศาลเ้าตอนเส้นทางเด็กชายจะเห็นเด็กๆหลายคนออกจากห้องมามองดูผู้มาใหม่ บ้างกำลังนั่งฝึกรวบรวมลมปราณจากไอ์ซึ่งทำให้เด็กชายดวงตาเป็ประกายหวังจะได้ฝึกปรือเช่นนั้นบ้าง
เสียงเท้าย่ำลงบนขั้นบันใดดังแ่เบาภายในบ้านที่คล้ายศาลเ้ามีโต๊ะสีหม่นตัวหนึ่ง กับเก้าอี้ไม่ผุดูไม่น่านั่งหนึ่งตัว เด็กชายหินมองหาเ้าสำนักกลับไม่เห็นผู้ใดจนเหลือบตาไปเห็นชายกลางคนผู้หนึ่งนอนขดตัวที่ริมประตูบานหนึ่งที่เชื่อมลึกเข้าไปในที่ทำการสำนักสภาพของชายผู้นั้นไม่ต่างกับขอทานที่โลกใบเล็กไม่แต่น้อยผมเผ้ารุงรังชุดขาดๆที่ถูกปะชุนมาหลายครั้งกับรอยขาดใหม่อีกหลายจุดที่ไม่ได้ซ่อมแซมบางจุดยังเป็จุดล่อแหลมยิ่งสำหรับเด้กหญิง
“พี่ชาย ครับ” เด็กชายหินรู้จักความลำบากของคนจนดีและไม่เคยดูถูกใครมาก่อน แม้จะเป็ขอทานเด็กชายก็ยังเอ่ยอย่างสุภาพ
“อืม..” หลังจากถูกเรียกหลายครั้ง ในที่สุดชายฉการจ์สภาพเหมือนขอทานส่งเสียงตอบรับหันดวงตาสลึมสลือมามองเด็กชายหินด้วยความสนใจตัวมันจำได้ว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนตอนเด็กที่เข้ามาใหม่มาถึง ส่งเสียงด่าทอและถึงกับเตะตนเองหลายหน
“พี่ชาย ผม้าพบเ้าสำนัก เพื่อรายงานตัวเข้าสำนักครับ”เด็กชายหินกล่าว
“ออ เ้าสำนักรึ รอเดี๋ยว รอเดี๋ยวนะ” ชายฉกรรจ์ลุกขึ้นยืนสลับฝุ่นตามตัวมือลูบผมที่รุงรังรวบขึ้นบนหัวจับมัดรวมกันก่อนเดินไปนั่งที่เก้าอี้สภาพประดุจขอทานยังคงอยู่ที่เปลี่ยนไปเป็พลังสภาวะที่ยากอธิบายแผ่กดดันออกมารุนแรงแข็งแกร่งอย่างมาก
“เอาละ เ้าสำนักพร้อมแล้ว...” ชายฉกรรจ์กล่าวจบนั่งหลับตาราวกับหลับไปจริงๆ
“อ้า...พี่ชาย ไม่ใช่ไม่ใช่... ท่านเ้าสำนักรู้จักหาความสุขจริงๆ”เด็กชายหินยิ้มกว้างทันที ก่อนเดินมาถึงหน้าโต๊ะห้างไปสองก้าวผสานมือคารวะอย่างมีมารยาท
“ผมแซ่เฮง นามฉีเทียนมารายงานตัวเข้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดเพื่อฝึกฝนครับ” เสียงดังฟังชัดเปล่งออกมา
“แซ่เฮง? “ชายฉกรรจ์เ้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดปกติเพียงนั่งหลับไม่สนใจใดๆมาก่อนได้ยินแซ่ของเด็กชายหินต้องเงยหน้า ใช้สายตาประหลาดใจมองเด็กชายอีกครั้ง
“แซ่นี้ไม่ธรรมดา เ้าได้รับบันทึกอะไรมา”ครานี้เ้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดไม่มีที่น่าจะหลับอีก
“ผมได้บันทึกสมุนไพรและสัตว์โบราณมาครับ”เด็กชายหินจำคำกำชับของเฒ่าชะตาลิขิตได้ดี “เป็บันทึกชั้นสีเทาครับเ้าสำนัก”
เ้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดมีสีหน้าผิดหลังวูบหนึ่ง ก่อนจดบันทึกลงในสมุดประจำสำนักสำนักยี่สิบเอ็ดนอกจากเป็ที่ที่ปรับพื้นฐานและรับภารกิจที่สำนักทั้งยี่สิบสำนักไม่ลดตัวลงกระทำยังเป็ที่ที่ซึ่งรวบรวมข้อมูลของเด็กจากโลกใบเล็กเกี่ยวกับโถงชะตาสิ่งที่เชื่อว่าหลงเหลือจากยุคเทพาโบราณที่มีแต่คนจากโลกใบเล็กที่มีสิทธ์ได้ใช้เท่านั้น
“นี่คือสวัดดิการของการเข้าร่วมสำนัก” เ้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดส่งตั๋วแลกผลึก์ขั้นต่ำแปดสิบก้อนมาเบื้องหน้า“ทุกคนได้รับผลึก์ขั้นต่ำเดือนละสามสิบก้อน เข้าฝึกลมปราณที่ห้องนภาได้เดือนละหนึ่งครั้งครั้งละสามชั่วยาม และต้องรับภารกิจสำนักทุกวันจะเป็ภารกิจเดี่ยว หรือกลุ่มก็ได้ค่าตอบแทนเป็ผลึก์ขั้นต่ำแต่หากภาระกิจระดับต่ำกว่าขั้นสามล้มเหลวต้องถูกทำโทษขนมูลในส้วมสามวันเข้าใจแล้วนะ” เ้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดพลันหลบตาลงไม่สนใจสิ่งใดอีก
“ขอรับเ้าสำนัก” เด็กชายรับคำ
ขณะจะกลับออกไปพลันมีเสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งเข้ามา
“พี่ใหญ่... มันเจ๋งมากเลย” เด็กชายอ้วนลู่เฉียวยิ้มร่าเข้ามาในมือยกถุงใบเขืองออกมาโชว์
“พวกมันวิ่งเข้ามา แล้วก็นอนหลับ มันนอนหลับอย่างว่าง่าย โอ๊ย...”เด็กหญิงดูตื่นเต้นไม่แพ้กัน พูดจนลิ้นรัว
“พี่ใหญ่ ท่านสอนข้าเื่สมุนไพรด้วยได้หรือเปล่า”เด็กผอมลู่ชางส่งสายตาที่มุ่งหวัง
“พวกเ้าจับพวกมันได้หมด?” จู่ๆเ้าสำนักหนึ่งที่นั่งหลับพลันลืมตาขึ้นถามอย่างสนใจ
เด็กหญิงหงส์เยี่ยราวกับ้าคุยเื่นี้มากๆ รีบเข้าไปแย่งถุงจากเด็กอ้วนส่งมอบไปที่โต๊ะก่อนจะเล่าเื่การจับภูตอัคคีให้ฟังซึ่งง่ายจนน่าอัศจรรย์การใช้ของไร้ค่าสองอย่างทำให้เกิดฤทธิ์ดึงดูดและมอมประสาทไม่เคยมีผู้ใดเอ่ยถึงมาก่อนเมื่อเด็กทั้งสามเข้าไปในป่าริมสวนสมุนไพร หาหญ้าหงอนแดงที่มีดาษดื่นก่อนไปหาซื้อผลรากเพลิงซึ่งมีราคาเพียงหนึ่งผลึก์ขั้นต่ำสิบแลกได้ผลรากเพลิงสิบผลหลังจากนำมาตำผสมกันในอัตราหนึ่งต่อหนึ่งตามคำแนะนำของเด็กชายหินแล้วค่อยไปก่อกองไฟใกล้ๆสระ์ไม่นานภูตอัคคีก็วิ่งเข้ามาหากองไฟและไม่นานนอนหลับลงอย่างสงบที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นแม้แต่สัตว์เล็กบางชนิดยังวิ่งเข้ามาบริเวณกองเพลิงแล้วหลับลงเช่นกัน
“ฉีเทียน เ้าอาจเป็ผู้หยั่งรู้ได้หลังจากเข้าห้องศิลาดำเพื่อขัดเกราพื้นฐานสิบวันจบลง ที่เมืองเริ่มต้นมีหอคอยสูงหลังหนึ่งที่นั้นเปิดรับผู้หยั่งรู้สรรพสิ่ง เ้าอาจสนใจ”เ้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดหันไปทางเด็กชายหิน
“ขอรับเ้าสำนัก ข้าจะลองไปดู” เด็กชายตอบรับอย่างว่าง่าย
“ภารกิจระดับสองดาว ค่าตอบแทนคนละห้าสิบก้อนผลึก์ขั้นต่ำฉีเทียนครั้งนี้ถือว่าเ้าได้ทำภารกิจร่วมวันนี้ไม่ต้องรับภาระกิจอีกนี่เป็กุญแจห้องศิลาดำที่ยี่สิบเอ็ด... รับไป”
เด็กๆต่างรับตั๋วผลิก์ขั้นต่ำอย่างยินดีเด็กชายหินหยิบกุญแจห้องศิลาดำที่เป็คล้ายๆแผ่นดิสก่อนออกมาพร้อมกับเด็กทั้งสามโดยไม่รู้ว่ามีสายตาของเ้าสำนักที่ยี่สิบเอ็ดจ้องมองจนลับตา
“ห้องที่ยี่สิบเอ็ด เฮงัเีเ้าจะซ่อนสิ่งใดไว้รอกันนะขอข้าดูหน่อยสิ”
.................
899
