“เธอพยายามคิดจะหนี ครั้งหนึ่งครับเมื่อมาถึงที่โรงแรม ก็เลย เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย” ถึงแม้การ์ดของเขาไม่บอก ก็พอจะรู้อยู่ว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากอะไร หัวคิ้วดกหนาขมวดเข้าหากัน พลางหันหน้ามาทางเหล่าบอดี้การ์ดที่เอาแต่ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตากับเ้านายเพราะเกรงว่าจะโดนทำโทษ
“บอกแล้วใช่ไหม! ว่าห้ามให้เธอรู้ตัวก่อนเด็ดขาด..ฉันี้เีที่ต้องระวังว่าหล่อนจะคิดหาทางหนี แต่พวกนายก็ทำให้ไก่ตื่นจนได้ ถึงแม้ว่าหล่อนจะต้องรู้ในไม่ช้า แต่..ช่างเถอะ เพราะถึงยังไง ลูกไก่ในกำมือของฉันตัวนี้ก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า ก้มลงไปพูดจนชิดกับดวงหน้าขาวซีดของหญิงสาวอย่างหมายมาด ตอนนี้หล่อนหลับใหลไปแล้ว ไม่ตื่นขึ้นมารับรู้อะไรเลย พลางไล้สายตาลามเลีย แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างดูถูก ก่อนจะเงยหน้า ยืดตัวเต็มความสูง หันไปทางเหล่าการ์ดทั้งหลายที่พร้อมจะทำตามคำสั่งของเ้านายเสมอ
“พวกนายออกไปได้แล้ว ยกเว้นทานากะ นายอยู่ก่อน” ลับหลังจากที่บรรดาชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ บึกบึนเ่าั้ออกไปแล้วผู้เป็นายจึงหันไปทางบอดี้การ์ดคู่ใจ
“นายไปหาข้อมูลเพิ่มเติมแล้วใช่ไหม นอกจากที่รู้ว่าหล่อนมีอาชีพเป็พยาบาลน่ะ”
“ครับ จัดการเรียบร้อยแล้ว ผมจะเอามาให้นายท่านเดี๋ยวนี้เลยครับ”
“ไม่ต้องรีบร้อนหรอกทานากะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ยังไม่้าเอกสารพวกนั้นตอนนี้แล้วล่ะ แต่ฉัน้าข้อมูลดิบ ที่ออกจากปากหล่อนเสียก่อน นายออกไปได้แล้ว”
“ครับ” การ์ดหนุ่มโค้งให้กับผู้เป็นายก่อนจะเหลือบตามองไปยังหญิงสาวร่างเล็กบนเตียงนอนแวบหนึ่ง และถอยหลังออกจากห้องไป คล้อยหลังจากที่ประตูบานใหญ่ปิดสนิทลง เ้าของร่างสูง ก็เดินช้า ๆ เนิบ ๆ อย่างใจเย็นมาหยุดนิ่งจนชิดขอบเตียงใหญ่กลางห้อง มือใหญ่เรียวยาวถูกซุกไว้ในกางเกงขายาวราคาแพง ดวงตาคมกริบจ้องนิ่งไปยังร่างเล็ก ซึ่งนอนขดตัวอยู่บนเตียงของเขาอย่างถือสิทธิ์
ฝันอะไรอยู่ล่ะแม่แมวน้อยขี้เซา ไม่สินะ แมวน้อยขี้ขโมยต่างหาก ถ้าหากว่าตอนนี้เธอฝันดี ก็รีบฝันไปเถอะ เพราะเมื่อตื่นขึ้นมาเธอจะไม่ได้นอนฝันหวานอย่างนี้อีกต่อไปแล้ว ชายหนุ่มอยากปลุกให้หล่อนตื่นขึ้นมาตอนนี้นัก ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่สามารถจะมารอคอยอะไรได้นาน แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงใจเย็น ทนรอให้หล่อนตื่นจากห้วงฝันอันนิทรารมย์นี้ได้ล่ะ คงเพราะเขาให้โอกาสหล่อนได้ฝันหวานจนพอใจกระมัง ต่อจากนี้ไปหล่อนคงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกต่อไปแน่ ชายหนุ่มสรุปเอาเองในใจ ฮิโรยูกิ ค่อย ๆ โน้มใบหน้าอันหล่อเหลา เกลี้ยงเกลา ลงไปเพื่อเพ่งพิศใบหน้าเซียว ที่เห็นเพียงแค่ด้านเดียว เพราะหล่อนนอนในท่าตะแคงอยู่ เวลานี้ หล่อนคงหลับไปเพราะฤทธิ์ยาหลายขนาน ชายหนุ่มไล้ปลายนิ้วั้แ่ศีรษะเล็กล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ยังมีผ้าก๊อซที่ถูกเย็บเป็แนวยาวประมาณห้าเข็ม ซึ่งตอนนี้มีเืซึมจาง ๆ ผมเผ้าที่ดูยุ่งเหยิงไม่เป็ระเบียบ คงไม่ได้สระั้แ่เกิดเื่ขึ้น ไม่หลงเหลือกลิ่นหอม ๆ ที่เขาเคยได้กลิ่นมาแล้วเมื่อครั้งที่เจอกับหล่อนบนเครื่องบินที่เมืองไทย ไล้ต่ำลงมาอีกนิด ก็เจอกับดวงหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ เมื่อปลายนิ้วััโดนใบหน้านั้นต้องหยุดชะงักค้างไว้ชั่วขณะ เมื่อจู่ ๆ คนที่นอนหลับในท่าตะแคงกลับพลิกตัวนอนหงาย แขนเล็กยกขึ้นมาปัดแถว ๆ ใบหน้า อืมห์…พร้อมกับเสียงพึมพำเล็ดลอดจากเรียวปากเล็กคล้ายรำคาญ
ฮิโรยูกิ อมยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่ง พลางทอดสายตามองหล่อนทั่วตัวั้แ่หัวจรดเท้าแบบผ่าน ๆ เมื่อเพ่งมอง คิ้วหนาขมวดมุ่นขึ้นมาแทบทันที ประหลาดใจเหลือเกิน ว่าทำไม ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แลดูอ่อนเยาว์ไร้พิษสงใด ๆ ในยามหลับ ไฉนหล่อนถึงได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเครื่องเพชรของเขาได้นะ แต่ในไม่ช้านี้หรอก ที่เขาจะรู้ว่าหล่อนมีส่วนรู้เห็นกับเหตุการณ์ชุลมุนที่ห้องจัดแสดงอัญมณีที่เมืองไทย แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับแหวนเพชรวงเล็ก ๆ ที่ติดอยู่กับตัวหล่อนหรอก หล่อนไปได้ของสิ่งนั้นมาจากไหนกัน แล้วได้มายังไง ความอยากรู้ทำให้ความตั้งใจที่จะรอให้หล่อนตื่นขึ้นมาเอง คงจะช้าไม่ทันใจเขาเสียแล้ว และ..ไม่อยากทนรออีกต่อไป.
ไม่นะ..ไม่..ฉันจะไม่ยอมไปกับนายเด็ดขาด! อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามาใกล้ฉัน.. น้ำรินกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียง หล่อนกำลังฝันว่ามีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ กำลังไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ วิ่งเท่าไหร่ ทำไมเหมือนวิ่งไม่ค่อยออก เขาตามเข้ามาใกล้แล้ว วิ่งสิ น้ำรินวิ่ง วิ่งให้เร็วกว่านี้! แต่เธอกลับสะดุดขาตัวเองล้ม พยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น หากสายไปเสียแล้ว เมื่อร่างเธอถูกคว้าไว้ด้วยมืออันใหญ่ และแข็งแรงราวกับปลอกเหล็ก น้ำรินพยายามสะบัดให้หลุดแต่ก็ไม่เป็ผล รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือด้านซ้ายขึ้นมาทันที
โอ๊ย! ปล่อยนะ ฉันเจ็บนะปล่อย…
“ปล่อยนะ อย่า!” หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแทบจะทันที เมื่อรู้สึกเจ็บที่ข้อมือด้านซ้ายจริง ๆ เหมือนในฝันเลย แถมยังรู้สึกหนักอึ้งเหมือนโดนอะไรหนัก ๆ มาทับบนตัวเธอจนแทบหายใจไม่ออก พลางลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างตระหนกระคนใ เมื่อในฝันกับความเป็จริง ทำไมช่างคล้ายกันนัก ในฝันหล่อนถูกชายรูปร่างสูงใหญ่จับตัวได้ และในความเป็จริงก็มีผู้ชายรูปร่างเหมือนในฝันมานอนทับร่างหล่อนอยู่
“อะ..ฮ่ะ! คุณ!”
“ว่าไง..ตื่นดีแล้วสิ ยินดีต้อนรับสู่โตเกียว และตอนนี้เธอก็อยู่บนโรงแรมของฉันเอง หึ ๆ” ไม่จริง..หล่อนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมเราถึงมาอยู่กับผู้ชายหน้าตาคุ้น ๆ แล้วตอนนี้หล่อนยังมานอนอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ของเขาอีก ไม่จริง ใช่ไหมใครก็ได้บอกฉันที สำเนียงภาษาไทยชัดแจ๋วที่เปล่งออกมาจากเรียวปากบางเฉียบของเขา แถมด้วยั์ตาที่เด็ดขาดหมายมาด ยิ่งเพิ่มความหวาดผวาให้กับหล่อนเป็ทวีคูณ
“หมะ..หมายความว่ายังไงกัน คุณจับตัวฉันมาใช่ไหม คุณทำแบบนี้เพื่ออะไร.. คุณเป็พวกเดียวกันกับนายทานากะนั่นสินะ คุณมันเลว เบื้องหน้าคุณคงทำตัวเป็มหาเศรษฐีสะสมอัญมณี เดินทางไปทั่วโลก แต่แท้ที่จริงแล้ว คุณกลับค้ามนุษย์ คุณมัน..”
“พอได้แล้ว! ถ้าขืนเธอยังพูดพล่ามอยู่อีกล่ะก็ ฉันจะบีบคอเธอให้แหลกคามือเดี๋ยวนี้ล่ะจะลองดูมั้ย!” ฮิโรยูกิตะคอกกลับไปเมื่อหล่อนเริ่มกล่าวหาเขาอย่างเสีย ๆ หาย ๆ มากไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้แก้ข้อกล่าวหาของหล่อนแต่อย่างใด เพราะเขาไม่ได้ทำอย่างนั้น และก็ไม่จำเป็ที่เขาจะต้องมานั่งอธิบายให้หล่อนเข้าใจด้วย สิ่งที่เขาควรทำในตอนนี้ ก็คือ เค้นเอาคำตอบจากปากของหล่อนให้ได้มากกว่า น้ำรินหุบปากฉับทันที เมื่อได้ยินคำขู่ของเขา อาการดิ้นรนเมื่อครู่ สงบลงพร้อม ๆ กัน
ดูเหมือนว่าชายหนุ่มก็หยุดนิ่งเช่นเดียวกัน เมื่อรู้ตัวว่า บัดนี้เขาได้เกยทับอยู่บนร่างเล็กเต็ม ๆ ่ล่างของหล่อน ถูกลำขาแข็งแรงของเขา กดทับไว้ไม่ให้ขยับไปไหนได้ โดยมีผ้าห่มนวมผืนหนากั้นไว้เท่านั้น ส่วนท่อนบนชายหนุ่มใช้ลำแขนที่ใหญ่กว่าทั้งสองข้างของเขา กดทับข้อมือทั้งสองข้างของหล่อนไว้ให้ราบกับที่นอน ทำให้หล่อนไม่สามารถดิ้นรนทำอะไรไม่ได้มากนัก ฮิโรยูกิยกลำตัว่บนที่แนบชิดกับอกเล็ก ๆ นั่นอย่างอ้อยอิ่งเหมือนแกล้ง แสยะยิ้มที่มุมปาก อย่าง้าแสดงถึงความเหนือกว่า ไม่ว่าจะเป็พละกำลัง หรือว่าร่างกาย น้ำรินรู้สึกผวา และหวาดกลัวเขาขึ้นมาจับใจ
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
ฝากติดตาม ฮีโร่กับน้ำรินด้วยนะคะ
684
