ท้องฟ้าสว่างแล้ว ดวงตาเฉี่ยวดุจแมวของยาวจิ่วลืมขึ้นอย่างงัวเงีย เขาค่อย ๆ ขยับลำคอที่แข็งทื่อเพื่อลุกขึ้นนั่ง
เมื่อคืนเขาสางผมให้หูเหยียนพลางครุ่นคิดเื่ราวต่าง ๆ ท้ายที่สุดผล็อยหลับไปโดยที่ยังนั่งพิงอยู่ข้างเตียง
เมื่อฉุกคิดถึงหูเหยียน จึงรีบกวาดตามองไปรอบ ๆ เขาพบว่านางเปลี่ยนชุดใหม่และกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งของเขา
เส้นผมสีดำขลับตัดกับชุดสีแดง รูปร่างอรชรที่ดูสง่างาม เงาของแผ่นหลังที่ดูสง่าไม่เหมือนใคร ยิ่งมองยิ่งรู้สึกงดงาม
ชุดสีแดงที่หูเหยียนสวมใส่ตัวนั้นเป็ชุดที่ดีที่สุดของยาวจิ่ว เนื่องจากรูปทรง วัสดุ และการตัดเย็บที่ประณีต ทำให้เขาไม่กล้าสวมใส่และเก็บมันไว้ในกล่องมาโดยตลอด รวมถึงใส่ชาหอมลงไปด้วยเพื่อให้ความหอม ทว่าหูเหยียนกลับนำมันไปสวมใส่
ยาวจิ่วเบิกตากว้าง รีบเดินจ้ำอ้าวไปตรงหน้าหูเหยียน นั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งและชี้นิ้วไปที่หน้าผากของหูเหยียนพร้อมถาม “เหตุใดเ้าจึงหยิบของผู้อื่นไปใช้โดยพลการเช่นนี้? รีบถอดออกมาเดี๋ยวนี้! นี่เป็ชุดที่ดีที่สุดของข้า ข้าต้องเก็บไว้...” จู่ ๆ เสียงของเขาขาดหาย เขาดึงมือกลับและใช้นิ้วปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตน เขาทำหน้ามุ่ยขณะพูด “เอาเถอะ ข้าแพ้เ้าแล้ว” เขาลุกขึ้นยืน บิดตัวเพื่อขยับแขนขา “ข้าจะไปเติมน้ำในอ่าง เ้าอยู่ที่นี่อย่าไปไหน รอให้ข้าคิดหาวิธีให้ได้เสียก่อน ข้าจะส่งเ้าไปยังสถานที่ที่ปลอดภัย เ้าจะได้มีชีวิตดี ๆ” จากนั้นเขาจึงอุ้มถังน้ำและเดินไปที่ประตู ก่อนไปเขาหันกลับมามองหูเหยียนราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าท้ายที่สุดเขาก็เพียงขยับปากและใช้มือผลักประตู
หูเหยียนวางกระจกในมือลงและพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ไม่ไป”
ยาวจิ่วชะงัก เขาดึงมือกลับ ขมวดคิ้วและหันกลับมาพูดโน้มน้าวหูเหยียน “ข้ารู้ว่าเ้าอยากตามข้าไป แต่...ยังไงเ้าก็ต้องไปจากที่นี่ เ้าไปกับข้าไม่ได้”
หูเหยียนรำพึงในใจ ‘เ้าไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้คิดว่าข้าอยากตามเ้าไป?’
เนื่องจากมีสมุนไพรแปะอยู่บนใบหน้าหูเหยียนจึงพูดไม่สะดวก นางทำได้เพียงเอ่ยคำนั้นกับยาวจิ่วอีกคราหนึ่ง “ไม่ไป”
ยาวจิ่วเม้มปาก เขาถลึงตามองหูเหยียนด้วยสายตาเป็ประกาย ความรู้สึกของเขาที่มีต่อหูเหยียนครู่หนึ่งก็ดูเหมือนกับหินที่จมลงสู่มหาสมุทรลึก ครู่หนึ่งก็ดูเหมือนกับดอกไม้ที่อยู่ท่ามกลางพายุฝนโหมกระหน่ำที่กำลังอ่อนแอถึงขีดสุด ครู่หนึ่งก็คล้ายความน่าสะพรึงกลัวของสิ่งแปลกประหลาดที่ออกมาป้วนเปี้ยนยามราตรี ครู่หนึ่งก็คล้ายกับปลาที่หางติดอยู่ในหลุมเล็ก ๆ บนผิวน้ำตื้นเขินที่กำลังอ้าปากพะงาบ ๆ ปรารถนาที่จะได้น้ำและอากาศหายใจ ท้ายที่สุดคือความรู้สึกคล้ายกับเรือลำหนึ่งที่จอดทอดสมออยู่ในท่าเรืออย่างเงียบ ๆ พร้อมทุกเมื่อที่จะพังทลายเมื่อเจอแรงปะทะด้วยลมพายุ และต่อสู้กับความกว้างใหญ่ไพศาลนี้!
ยาวจิ่วกล่าว “ตกลง พวกเราไม่ไป”
สายตาของหูเหยียนเคร่งขรึมลงเล็กน้อย นางจ้องมองยาวจิ่วที่ผลักประตูเดินออกไป ราวกับมีแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามา แต่ก็คล้ายกับถูกแสงอาทิตย์กลืนกิน ฉีกเืและเนื้อจนไม่หลงเหลือแม้แต่ศพ
ยาวจิ่ววิ่งกลับเข้ามาพร้อมกับถังไม้ หลังจากอาบน้ำอย่างลวก ๆ แล้ว เขาจึงเดินออกไปและนำอาหารเช้ามารับประทานพร้อมกับหูเหยียน เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย ยาวจิ่วจึงตักโจ๊กมาแค่ถ้วยเดียว และหยิบวอวอโถวมาสองลูก
เนื่องจากยังไม่อิ่ม จึงต้องคิดหาวิธีอื่น
ยาวจิ่วทราบดีว่าเยี่ยนเต๋อหลินไม่มีทางให้เขาเดินออกไปจากคณะละคร ทว่าหากเป็กิจกรรมภายในจวนยังสามารถทำได้ตามปกติ เขาย่อตัวและเปิดแผ่นไม้ซึ่งอยู่้าที่วางเท้า หยิบเงินออกมาหนึ่งตำลึงเงินกับห้าสิบอีแปะ จากนั้นหมุนตัวเดินออกจากห้อง เขาตามหาคนขับรถม้าฉวนจื่อและบอกอีกฝ่ายว่า “เ้าออกไปซื้ออาหารมาให้ข้าที ซื้อมาเยอะ ๆ เลย ข้าจะให้ค่าเสียเวลาแก่เ้าห้าสิบอีแปะ”
ฉวนจื่อมองยาวจิ่วราวกับไม่อยากเชื่อสายตา เขาคิดว่าอีกฝ่ายถูกกระตุ้นจนสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก เขากลัวว่ายาวจิ่วจะเปลี่ยนใจ จึงรีบยื่นมือออกไปคว้าเงินมาไว้ในมือ จากนั้นกล่าวเยินยอ “เื่เล็กแค่นี้นายท่านไม่ต้องกังวล ข้าน้อยจะไปซื้อของอร่อยมาให้ท่านเองขอรับ”
ยาวจิ่วยื่นเงินออกไปอีกหนึ่งตำลึงเงิน “อันนี้เ้ารับไป ส่วนเงินห้าสิบอีแปะข้าจะให้เ้าหลังจากซื้ออาหารกลับมาแล้ว”
สายตาของฉวนจื่อแอบประกายความหมองหม่น เขารับเงินหนึ่งตำลึงเงินไป แต่ก็ยังโน้มตัวและพยักหน้าตอบรับ “ได้ขอรับ ข้าน้อยจะออกไปซื้ออาหารให้ตอนนี้เลย” แต่กลับรำพึงในใจว่า ‘ข้าจะนำเงินนี้ไปซื้อของง่าย ๆ ราคาถูก ไม่เพียงแค่จะซุกเงินที่เหลือไว้ แต่ยังได้เงินเพิ่มอีกตั้งห้าสิบอีแปะ!’
ยาวจิ่วหรี่ตามองฉวนจื่อด้วยรอยยิ้ม เขาพยักหน้า “อื้ม ไปเถอะ หากเ้าซื้อของถูกใจข้า พรุ่งนี้ข้าจะให้เ้าออกไปซื้ออีก”
ฉวนจื่อชะงักเล็กน้อย เขารีบตกปากรับคำอย่างมีความสุข ซ้ำยังแอบกระซิบถามยาวจิ่วว่าอยากให้ตนซื้ออะไร จากนั้นจึงแอบออกไปซื้ออาหารโดยที่เยี่ยนเต๋อหลินไม่รู้ ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะนึกเกลียดชังยาวจิ่วเ้าคนหัวหมอผู้นี้ แต่เพื่อแผนระยะยาว เขาจึงไม่กล้าเล่นตุกติกกับยาวจิ่วในเวลานี้
ยาวจิ่วพบว่าเยี่ยนเต๋อหลินสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย เดินอยู่บนทางเดินกลับไม่คิดจะใช้สายตามองผู้คน อีกฝ่ายเพิ่งจะเดินออกจากห้องพร้อมกับไม้ค้ำ แล้วจู่ ๆ ก็ชนเข้ากับนักแสดงบทอู่เซิง[1] คนหนึ่งจนเกือบล้มทั้งยืน หากเป็เมื่อก่อนเยี่ยนเต๋อหลินคงจัดการจนเื่ราวเอิกเกริกไปแล้ว ทว่าวันนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน สีหน้าท่าทางดูงุนงงอย่างเห็นได้ชัด
ยาวจิ่วกวาดตามองอีกฝ่ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาพบว่าใต้ตาทั้งสองข้างของเยี่ยนเต๋อหลินปูดบวม สีหน้าดูไม่ดีเอาเสียเลย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นระคนเย้ยหยัน “ออกมาเดินกลางค่ำกลางคืน ระวังเจอผีเข้าล่ะ”
คำพูดนี้เขาก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย คิดไม่ถึงว่าเยี่ยนเต๋อหลินจะร่างสั่นสะท้าน ใราวกับเห็นอะไรบางอย่าง ตื่นตระหนกขณะกวาดตามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าคนพูดคือยาวจิ่ว จึงถลึงตา ถลกแขนเสื้อ ปรี่ตัวเข้าหายาวจิ่วพร้อมก่นด่า “ข้าคิดไว้อยู่แล้วว่าคนที่เล่นสกปรกต้องเป็คนโฉดชั่วขายทวารเช่นเ้า! วันนี้ข้าจะทำให้เ้ากลายเป็เศษสวะไร้ค่าคอยดูเถิด!” ครั้นด่าจบ ก็ยกไม้ค้ำขึ้นและฟาดใส่หน้าของยาวจิ่ว
ยาวจิ่วไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเยี่ยนเต๋อหลินจะลงไม้ลงมือกับเขา อีกไม่กี่วันเขาจะถูกส่งตัวไปให้ไป๋จื่อชี เยี่ยนเต๋อหลินไม่มีทางทำให้ยาวจิ่วได้รับาเ็อย่างแน่นอน ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่าเยี่ยนเต๋อหลินจะเกิดอาการคลุ้มคลั่ง ทุบตี และด่าทอเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้!
ยาวจิ่วจากเดิมที่มีไฟแค้นสุมกลางอก ครั้นถูกทุบตีไปสองคราจึงได้สติกลับมา เริ่มโต้ตอบกลับไปบ้าง
เยี่ยนเต๋อหลินเคยเป็นายพรานใน่วัยหนุ่ม เขาจึงมีพละกำลังค่อนข้างมาก
แม้ว่ายาวจิ่วจะดูร่างเพรียวบาง แต่อันที่จริงเขาได้รับการฝึกฝนทักษะการต่อสู้มาเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่ร่างกายของเขาเพิ่งได้รับาเ็มาเมื่อไม่กี่วันก่อน และยังฟื้นตัวไม่เต็มที่
ทั้งสองคนเริ่มต่อสู้กัน เสียงหมัดดังกึกก้องพร้อมกับเสียงฝ่ามือทุบตีกันไม่มีใครเป็รองใคร
หลังจากที่ทั้งสองได้รับาแและถูกคนเข้ามาลากตัวให้แยกออกจากกัน เยี่ยนเต๋อหลินจึงด่าทอด้วยความโกรธแค้น “หากเ้ายังกล้าทำให้ข้าใอีก ข้าจะส่งเ้าไปหาไป๋จื่อชีเดี๋ยวนี้! ไม่ต้องรอให้ครบตามกำหนดแล้ว ข้าจะส่งเ้าไปลิ้มลองรสชาติชีวิตที่ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็!”
ยาวจิ่วเช็ดคราบเืที่มุมปาก เขาโต้ตอบกลับไป “เ้ามันบ้าไปแล้ว! ใครมันจะไปมีเวลาว่างหลอกไอ้ลูกเต่าเยี่ยงเ้าให้ใ?! เ้ามันก็แค่วัวสันหลังหวะ! ดูตาที่ปูดบวมคู่นั้นของเ้าสิ ดูก็รู้ว่าถูกผีหลอก! เฟิ่งฮัวตายอย่างไรเ้าเองก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ! คนเยี่ยงเ้ามีพิษร้ายมากกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!” คำพูดที่เอ่ยออกไปแทงใจดำเยี่ยนเต๋อหลินทุกประโยค สีหน้าของเยี่ยนเต๋อหลินเปลี่ยนไปจนกลายเป็ใบหน้าที่แปลกประหลาด
ยาวจิ่วกลอกตาและก่นด่าต่อไปว่า “ข้าว่าเฟิ่งฮัวคงมาหาเ้าเพราะตายอย่างไม่ยุติธรรม! นางคงอยากให้เ้าแลกด้วยชีวิตเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับนางกระมัง!”
เยี่ยนเต๋อหลินหน้าขาวซีด เมื่อนึกถึงตอนที่เขานอนหลับอย่างสุขสบายอยู่บนเตียง จู่ ๆ เขาได้ยินเสียงเคาะประตู ภายในใจคิดว่าเป็ผีจึงไม่กล้าเปิดออกไปดู ทว่าเสียงเคาะยังคงดังต่อเนื่อง เขาจึงกัดฟันสู้เดินไปเปิดประตู แต่กลับไม่เห็นใครแม้แต่เงา เขาจึงสบถด่าออกไปคำหนึ่งและปิดประตูอย่างแรงพร้อมกับลงกลอน
ตอนที่เขาเพิ่งจะกลับมาเอนตัวนอนลงบนเตียง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูที่ฟังดูแปลกประหลาดอีกครา!
เขาใจนเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว ใช้ความกล้าเดินไปเปิดประตูอีกครั้ง ผลที่ได้คือ...ยังไม่เห็นใครอีกเช่นเคย!
เขาใจนิญญาแทบหลุดจากร่าง รีบปิดประตูลงกลอน ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ภายในใจเริ่มแผ่เมตตา จนกระทั่งฟ้าสาง เสียงนั้นจึงเงียบหายไป
ด้วยเหตุนี้คำพูดของยาวจิ่วจึงทำให้เยี่ยนเต๋อหลินรู้สึกเกลียดชังเป็อย่างยิ่ง ทว่าเขาก็ไม่ได้ลงมือสั่งสอนเป็ครั้งที่สอง แค่ถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยท่าทีรังเกียจ ก่อนหมุนตัวเดินออกไป
ยาวจิ่วถลึงตามองไปยังฉวนจื่อที่ซ่อนตัวและแอบมองอยู่ด้านนอกประตูใหญ่ เขาะโด่า “ดวงตาสุนัขคู่นั้นของเ้าดูจบหรือยัง?”
ฉวนจื่อยิ้มหึหึ จากนั้นเอ่ยด้วยท่าทางประจบประแจง “ข้าน้อยจะรีบไปซื้อของกินให้ท่านเดี๋ยวนี้แหละขอรับ” พูดจบเขาก็วิ่งเผ่นแน่บออกไป
ยาวจิ่วยิ้มอย่างเ็า เขาจัดทรงผมของตนเองและหมุนตัวเดินกลับห้อง
หูเหยียนยืนเงียบ ๆ อยู่ตรงหน้าต่าง นางจึงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ครั้นยาวจิ่วเดินเข้ามาด้านใน เขาพบว่าหูเหยียนกำลังยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง หน้าต่างถูกแง้มไว้ขนาดเท่ากำปั้น แม้เขาจะทราบดีว่าคงไม่มีใครจ้องมองเข้ามาในห้องของเขา แต่ก็มิอาจยืนยันได้ว่าจะสามารถเล็ดลอดจากผู้คนที่มีสายตาเฉียบคม จึงรีบก้าวเท้ามาด้านหน้าสองก้าว ปิดหน้าต่างลงมาให้สนิท จากนั้นลากหูเหยียนมายืนข้าง ๆ และกล่าวเตือน “อย่าได้เปิดหน้าต่างเป็อันขาด อย่าเข้าใกล้หน้าต่างด้วย เยี่ยนเต๋อหลินผู้นั้นเป็สุนัขคลั่ง หากเห็นเ้าอยู่ที่นี่คงได้ฉีกเนื้อเ้าเป็ชิ้น ๆ แน่!”
หูเหยียนชำเลืองมองยาวจิ่วปราดหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางไม่กล่าวอะไรแม้แต่คำเดียว
ไม่ทราบว่าด้วยเหตุผลใด แม้ว่าเกือบตลอดเวลาหูเหยียนจะไม่ตอบสนอง แต่ยาวจิ่วกลับรู้สึกว่าหูเหยียนเริ่มไม่มีความสุขแล้ว เป็เพราะเขาจู้จี้จุกจิกมากเกินไป? หรือเป็เพราะเขาทะเลาะชกต่อยกับเยี่ยนเต๋อหลิน?
าแที่อยู่บนใบหน้าของยาวจิ่วเริ่มปูดบวม เขาไม่รีบร้อนที่จะเดินไปหายาใส่แผล ดวงตาเฉี่ยวดุจแมวของเขาแอบชำเลืองมองหูเหยียน แม้ว่าใบหน้าของนางจะถูกปกปิดด้วยสีเขียวหม่นในเวลานี้ แต่ก็มิอาจปิดบังความรู้สึกของนาง
หูเหยียนรู้สึกจุกที่กลางอก แต่กลับไม่สามารถบรรยายความรู้สึกนั้น นางชี้ไปที่มุมปากของยาวจิ่วที่บัดนี้แตกจนเืซึมออกมา นางเอ่ยปากด่า “โง่เขลา!” มีแขนขาที่แข็งแรงแต่กลับไม่สามารถเอาชนะคนพิการ?! สู้ไม่ได้ก็ยังไม่คิดจะใช้กลลวง? เขาเรียนรู้ที่จะทำให้เยี่ยนเต๋อหลินโกรธเคือง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนโง่เขลาเบาปัญญา เหตุไฉนจึงปล่อยให้อีกฝ่ายลงมือโดยไม่คิดจะทำอะไรเช่นนี้? หรือเขาอยากเป็ที่รองมือรองเท้าของคนอื่นไปชั่วชีวิต!
ยาวจิ่วรู้สึกเ็ป ทว่าสายตากลับยังคงจ้องมองหูเหยียนที่กำลังเกิดความคิดอยู่ภายในใจ เขาแอบยิ้มราวกับแมวตัวหนึ่งที่เพิ่งจะขโมยปลามาได้สำเร็จ
หูเหยียนรู้สึกว่าก่อนหน้านี้นางไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเื่ของผู้อื่น ความคิดของสตรีเืร้อนเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจเป็อย่างยิ่ง นางหมุนตัวกลับไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หลุบตาและใช้เล็บอันแหลมคมวาดลงบนโต๊ะ หลังจากหัวเราะนางก็เงียบเสียงไป
.
.
.
[1] อู่เซิง พระเอกบู๊ คือตัวละครชายที่รับบทนักรบหรือผู้มีวิทยายุทธ์ เน้นบทบาทการต่อสู้ เป็พวกแสดงท่าทางโลดโผนหรือกายกรรม
11K
