หลังจากที่ตกลงเื่การค้าขายกับเถ้าแก่เรียบร้อยจึงได้ความว่า การประมูลจะเริ่มอีก หนึ่งเดือนข้างหน้า เพื่อให้ผู้เข้าร่วมการประมูลได้เตรียมเงิน และเป็การชะลอข่าวลือเื่การเข้าออก รวมไปถึงการสืบข้อมูลย้อนหลังของลูกค้าในร้านสมุนไพร
เมื่อมีคนตามสืบ เบาะแสอาจน้อยลง ครอบครัวเป่ยจึงขอตัวลาออกไปเดินตลาดต่อ เนื่องจากมีเื่ให้จัดการต่ออีกหลายเื่
“เถ้าแก่ขอรับ งั้นข้าขอตัวลาก่อนนะขอรับ”
“อืม ไว้เจอกันใหม่นะ น้องเป่ย อาซาน แล้วก็จินเออร์หลานรักของปู่”
“เ้าค่ะท่านปู่ ไว้ข้าจะมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ นะเ้าค่ะ”
หลังจากนั้นครอบครัวของจินเออร์จึงเดินทางออกมาพร้อมด้วยตั๋วเงิน ที่ขายเห็ดหลินจือแดงได้จำนวนแปดร้อยตำลึงทอง และได้นำไปฝากโรงรับฝากเงิน พร้อมกับแลกเป็ตำลึงทองและตำลึงเงินสำหรับค่าใช้จ่ายในตลาดวันนี้
“ท่านพ่อขอรับข้าอยากสร้างบ้านใหม่” ซานหลงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้วี่แววของการลังเลในสิ่งที่ตนเองเอ่ยวาจาออกไป
“บ้านใหม่งั้นหรือ” นายท่านเป่ย หันมามองลูกเขยของตนเอง เมื่อได้ฟังที่ซานหลงเอ่ยออกมา จะบอกว่ารู้สึกใก็ใช่
แต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือ รู้สึกดีใจที่บุตรเขยคนนี้ ในที่สุดก็กล้าตัดสินใจลงมือกระทำการต่างๆ มากขึ้นเพื่อครอบครัวของตนเอง
“ขอรับ ข้าคิดว่าตอนนี้ครอบครัวเราพอจะมีเงินเพียงพอแล้วขอรับ ท่านพ่อคิดว่าอย่างไร”
“ข้าจะว่าอะไรเ้าได้ สิ่งที่เ้าทำนะ มันดีอยู่แล้วอาซาน” นายท่านเป่ยเอ่ยออกไปพร้อมกับหันไปจับไหล่ของซานหลง
“เย่ๆ ข้าดีใจเ้าค่ะท่านพ่อ” หลังจากที่ข้าฟังอยู่นานสองต้องแกล้งทำเป็ตื่นตาตื่นใจกับสิ่งของต่างๆ รอบตัว ถึงแม้จะตื่นเต้นจริงๆ ก็เถอะ อิอิ ท่านพ่อก็กล้าคิดกล้าทำอะไรจริงๆ บ้างสักที ข้าภูมิใจในตัวท่านจริงๆ
“หืมเ้าตัวแสบ” ท่านพ่อหันมาจับแก้มข้าแล้วบีบเบาๆ
“งั้นข้าว่าเราไปติดต่อเื่สร้างบ้านกันก่อนหรือไม่ขอรับ”
“ได้สิ ข้าพอจะมีสหายที่รับทำงานสร้างบ้านเรือน แต่่ใกล้ๆ ฤดูหนาวจะมีงานมากหน่อย แต่อีกสามเดือนจะหนาวแล้ว ข้าว่าเรายังพอมีเวลา ไปกันเถอะ”
ร้านที่ว่าคือร้านของเพื่อนนายท่านเป่ยนั้นเอง นอกจากนี้เมื่อก่อนตอนยังหนุ่มๆ ยังสนิทกันมาก ถึงขนาดชวนกันไปล่าสัตว์ และรับจ้างต่างๆ ก่อนที่จะเริ่มแก่ตัวลงจนหันไปตั้งหลักปักฐานกันต่างที่ออกไป
“อ้าวตาเฒ่า มาทำอะไรที่ร้านข้า”
“เ้านะสิเฒ่า ข้ายังหนุ่มๆ อยู่เลย”
“หึ ข้าจะมาจ้างเ้าไปสร้างบ้าน” ท่านตาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ออกจะโอ้อวดเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนของท่านตาจะฟังผิดหรืออย่างไรถึงกลายเป็ปรับปรุงไปเสียได้
“อ่อ จะหน้าหนาวแล้ว ปรับปรุงอย่างไรละ เหมือนครั้งก่อนๆ หรือไม่”
“ไม่ๆ เ้าฟังข้าดีๆ สิว่ะ ตาแก่นี้
“อ่ะ ขอโทษๆ ไหนพูดใหม่สิ ข้าทำงานเลยฟังไม่ชัด”
“คราวนี้ข้าจะสร้างบ้านใหม่เลยละ เอาแบบมีห้องนอนสำหรับข้าและลูกหลานนะ” รอบนี้ท่านตาพูดออกไปเสียงดังฟังชัดแบบะโ
ข้าแอบยิ้มนิดหน่อยละนะ เพราะแววตาของท่านตานอกจากจะโอ้อวดแล้วยังมีความยินดีที่อยากจะให้เถ้าแก่ร้านไม้ ซึ่งเป็เพื่อนได้รู้ถึงความยากดีมีจนที่ดีขึ้นของตนเอง
“อ่อๆ คนข้างหลังเ้างั้นรึ” เถ้าแก่ชี้มาทางข้าและท่านพ่อ
“ใช่แล้วนี้ ลูกเขยข้าชื่อว่าอาซาน ส่วนเด็กน้อยด้านหลังคืออาจิน”
“สวัสดีขอรับท่านลุง/สวัสดีเ้าค่ะท่านตา”
“อ่าๆ ดีๆ เรียกข้าว่าท่านปู่ซื่อเฉิน ก็เถ้าแก่ซื่อเฉินเถิด งั้นเ้ามีแปลนบ้านที่จะสร้างหรือยัง”
“ข้ายังไม่มีเลย เ้ามีแบบให้ข้าเลือกหรือไม่”
ร้านของเพื่อนท่านตาจะเป็ร้านที่รับออกแบบและสร้างบ้าน โดยราคาจะคิดรวมวัสดุและค่าแรงแล้ว แต่หากมีแบบบ้านมาให้ก็จะพิจารณาไปอีกแบบ นอกจากนี้วัสดุและคุณภาพท่านตาบออกว่า เหมาะสมกับราคาและคุณภาพงานที่ได้แน่นอน
“ตั้งตาเ้าขา ข…ข้าขอวาดได้หรือไม่ ข้าอยากวาดแบบแปลนเ้าค่ะ” ข้าอยากออกแบบบ้านหลังใหม่จริงๆ นะ
“งั้นหรือได้ๆๆ”
“เพ้ยยย…ทำไมเ้าถึงให้หลานเ้าเป็คนออกแบบเองล่ะ” เถ้าแก่เอ่ยออกมาทันทีที่ท่านตาตกลงกับข้า
“ไม่เป็ไรหรอก ไว้เดี๋ยวถ้านังหนูวาดไม่สวยหรือแบบไม่ดี เ้าก็เอาแบบมาให้ข้าเลือกใหม่ก็ได้” ท่านตาท่านไม่ได้ไว้ใจข้าจริงๆนี่น่า หึยย
“ท่านตาเ้าขาหลานเตรียมแบบมาด้วยเ้าค่ะ” ข้ารีบนำกระดาษน้อยๆ ของข้าออกมา
“อ้าว จินเออร์ เ้าเตรียมมาตอนไหนตาไม่เห็นรู้เลย”
“ฮ่าๆๆ หลานเตรียมไว้นานแล้วเ้าค่ะ หลานลองวาดๆ ดู ั้แ่ก่อนออกจากที่บ้านเก่ามา หลานได้ขโมยกระดาษกับพู่กันของท่านอามามาลองเขียนดูและเก็บไว้ยังไม่ได้หยิบออกมาเ้าค่ะอยู่ในยามสะพายหลังของข้า” อย่าตีข้าแรงนะเ้าคะ ข้ารู้ว่าการขโมยมันไม่ดี แต่ข้าเป็เด็กน้อยใฝ่รู้เลยอยากเขียนหนังสือเยอะๆ แหะๆ
“ได้ๆๆ งั้นจะเอาออกมาให้นายช่างดูเถอะจะได้ตัดสินใจ”
“เ้าค่ะท่านตา ท่านพ่อ นี่เ้าค่ะนายช่าง” ข้าค่อยๆ ยื่นแบบของข้าออกไป
แปลนบ้านของก็คล้ายๆ รูปแบบของบ้านทั่วๆ ไป เพียงแต่ข้าจะสร้างให้ออกแนว โมเดร์นผสมกับมินิมอล ดูเรียบง่ายสบายตา แต่ทนทานแข็งแรง อิอิ ชาติก่อนไม่มีปัญญาสร้างแบบนี้ เพราะมีปัญหากับวิศวกรก่อสร้าง หึยย มาหาว่าแบบข้าไม่ได้มาตรฐาน ดีนะที่ข้าตายก่อน ไม่งั้นนะ ไม่งั้นน ข้าจะหาคนใหม่นะสิ จะเอาอะไรไปสู้เค้า ฮ่าๆ
“อืม น่าสนใจนะ ว่าแต่เื่วัสดุอุปกรณ์ล่ะเ้า้าแบบไหน แต่ข้าคงต้องขอแบบไว้ศึกษาก่อนนะเพราะว่าข้าไม่แน่ใจว่าโครงสร้างมันเป็อย่างไร”
“ได้เ้าค่ะนายช่าง บ้านที่ข้า้าเอาแบบที่ดีที่สุด ที่นายช่างสามารถทำได้ ตัวบ้านข้าอยากทำจากหินหรือไม่ก็เป็อิฐก็ได้เ้าค่ะ ส่วนหลังคาข้าอยากทำจากวัสดุที่แข็งแรงทนทานทำจากเหล็กก็ได้ถ้านายท่านนายช่างมี”
“แต่มันแพงมากเลยนะนางหนู พวกเ้าจะไหวหรือ” พูดจบเถ้าแก่ก็หันไปถามผู้ใหญ่ที่ตัดสินใจได้ ซึ่งไม่ใช่ข้าแน่นอน เพราะข้าใกล้จะ หกหนาวเอง แหะๆ
“เพ้ยยย เ้านี่ หลานข้าว่าอย่างไรก็เอาอย่างนั้นแหละ ตอนนี้ครอบครัวข้าพอจะมีเงินจากการขายสมุนไพรเล็กๆน้อยๆ ได้ เพราะงั้นจึงไม่อยากเก็บไว้นานๆ กลัวจะโดยขโมย เ้าก็ช่วยหน่อยละกัน”
“ได้ งั้นข้าขอประเมินราคาคร่าวๆ ก่อนละกัน อืมประมาณสองร้อยห้าสิบตำลึงทอง เ้าจะไหวหรือไม่ บ้านของเ้ามีลักษณะโถงกลาง ปีกซ้ายปีกขวา แถมมีห้องน้ำแยกออกไป"
“แต่ข้าอยากสร้างรั้วด้วยได้หรือไม่เ้าค่ะ
“ได้สิ งั้นข้าไม่คิดเพิ่มแล้วกัน ถือว่าเป็ของขวัญให้พวกเ้า ตาแก่เป่ย”
“ดีๆ งั้นตกลงตามนี้ เ้ามีอะไรเพิ่มอีกหรือไม่อาซาน จินเออร์”
“ข้าว่าก็ดีนะขอรับท่านพ่อ ข้าลืมคิดเื่นี้ไปเลย ส่วนเื่อื่นๆ ไม่มีแล้วขอรับท่านพ่อ”
“อิอิ ใช่มั้ยเ้าค่ะท่านพ่อ ท่านตา สร้างจากไม้ไผ่ก็ได้เ้าค่ะ แต่ขอสูงไปจากตัวบ้านสองเมตร”