“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรตัดสินใจพูดกับพี่เอกตรงๆเพราะไม่อยากให้ความหวัง

"คือ.. หนูมีคนในใจแล้วค่ะ หนูไม่อยากให้ความหวังใคร หนูขอโทษนะคะ"

พี่เอกที่ยืนรออยู่ข้างรถ หน้าตาเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้นจากปากแพร  

รอยยิ้มหวาน ๆ หายวับ ความผิดหวังผสมโมโหฉายชัดในตา 

เขาก้าวเข้ามาใกล้แพรเร็วมากจนแพรถอยหลังไม่ได้ทัน

“มีคนในใจแล้ว... เหรอครับ?”  

เสียงเขาต่ำลง แต่แฝงความกดดัน 

“แพรพูดแบบนี้... พี่เสียใจนะ แต่พี่ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก”

แพรยังไม่ทันพูดอะไรต่อ พี่เอกเอื้อมมือไปคว้าแขนแพรแน่น 

แล้วดึงกระชากแรงจนแพรเซไปข้างหน้า  

“ขึ้นรถก่อน พี่จะคุยกับแพรให้จบเ๹ื่๪๫นี้เดี๋ยวนี้เลย!”

แพรสะดุ้ง๻๷ใ๯ พยายามดึงแขนกลับ แต่พี่เอกจับแน่นมากกว่าเดิม ดึงแพรไปทางประตูรถฝั่งผู้โดยสารที่เปิดค้างไว้  

“พี่เอก... ปล่อยหนูนะคะ!”  

เสียงแพรสั่น แต่พี่เอกไม่ฟัง กระชากแพรให้เข้าใกล้รถมากขึ้นอีก

ตอนนั้นเอง  

เสียงประตูรถ SUV สีเทาเข้ม ของพี่กรเปิดออกและปิดดังลั่น  

พี่กรลงจากรถด้วยความเร็วที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าเครียดจนเห็นเส้นเ๧ื๪๨ที่คอชัดเจน  

พี่กรก้าวยาว ๆ เข้ามาแทรกระหว่างแพรกับพี่เอกทันที มือข้างหนึ่งจับข้อมือพี่เอกที่กำลังจับแขนแพร แล้วบิดเบา ๆ แต่แรงพอที่จะทำให้พี่เอกต้องปล่อยมือ

“ปล่อยแพรเดี๋ยวนี้!”  

เสียงพี่กรต่ำเย็น และโกรธชัดเจน แต่ยังควบคุมตัวเองได้ดีพอ ที่จะไม่ทำให้เ๱ื่๵๹บานปลายเกินไป  

พี่กรดึงแพรมาอยู่ข้างหลังตัวเอง ปกป้องแพรให้ห่างจากพี่เอกทันที

พี่เอกถอยหลังก้าวหนึ่ง มองพี่กรด้วยสายตาโมโหปน๻๠ใ๽  

“อาจารย์ธนากร...? นี่มันเ๱ื่๵๹อะไรครับ ทำไมอาจารย์ต้องมาแทรก?”

พี่กรตัดบททันที เสียงนิ่งแต่หนักแน่นจนพี่เอกชะงัก  

“เ๹ื่๪๫ของแพรกับผมครับ ไม่เกี่ยวกับคุณอีกต่อไปแล้ว  

แพรบอกชัดเจนแล้วว่าเธอไม่สะดวก คุณยังยืนยันจะดึงแพรขึ้นรถแบบนี้... ถือเป็๲การบังคับใช่ไหม?

ถ้าคุณไม่หยุด ผมจะเรียก รปภ. กับตำรวจมาจัดการให้เรียบร้อยเลยนะครับ”

พี่เอกหน้าแดงก่ำ มองสลับระหว่างพี่กรกับแพรที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่กร (แพรตัวสั่นนิด ๆ มือจับแขนพี่กรแน่นโดยไม่รู้ตัว)  

สุดท้ายพี่เอกถอนหายใจแรง ๆ แล้วยกมือขึ้น  

“โอเคครับ... ผมเข้าใจแล้ว  

ขอโทษ..ที่ทำให้เ๹ื่๪๫มันเกินเลย ผมแค่... อยากรู้คำตอบจริง ๆ เท่านั้นเอง”

พี่เอกหันหลัง เดินกลับไปที่รถตัวเอง แล้วขับออกไปโดยไม่หันมามองอีก  

พี่กรยืนนิ่งจนรถพี่เอกหายลับสายตา แล้วค่อยหันกลับมาหาแพรทันที  

สีหน้าพี่กรเปลี่ยนเป็๞ห่วงใยสุด ๆ มือทั้งสองข้างยกขึ้นจับไหล่แพรเบา ๆ ตรวจดูว่ามีรอยช้ำหรือเจ็บตรงไหนไหม

“แพร... เจ็บตรงไหนไหมครับ”  

เสียงพี่กรสั่นนิด ๆ เพราะยังโมโหค้างอยู่ แต่พยายามสงบให้แพร  

"หนูไม่เป็๲ไรค่ะ"

แพรพูดเสียงสั่นๆด้วยความกลัวและ๻๷ใ๯จากเหตุการณ์เมื่อกี้

“พี่ขอโทษที่มาช้าไปนิดนึง พี่เห็นแล้วรีบลงมาทันทีเลย  

แพรไม่เป็๲ไรใช่ไหม... พี่พาแพรกลับบ้านเลยนะครับ หรือถ้าแพรกลัว พี่ไปส่งถึงห้องเลยก็ได้ ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น”

พี่กรก้มลงมองหน้าแพรใกล้ ๆ มือยังจับไหล่แพรไว้แน่นแต่ไม่เจ็บ  

“แพร... พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะครับ ไม่มีใครทำอะไรแพรได้อีก พี่สัญญา”

แพรยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่ มองพี่กรที่ยังจับไหล่แพรไว้แน่น แล้วพูดเสียงเบา ๆ แต่ชัดเจน

แพรพูดเสียงค่อยๆแต่ใจสั่น

“ขอบคุณนะคะ... คงไม่มีอะไรแล้ว หนูกลับบ้านก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ” 

พี่กรมองหน้าแพร ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ก็พยักหน้ารับช้า ๆ ไม่กดดัน  

“ครับ แพร... ระวังตัวด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ หรือรู้สึกไม่ปลอดภัยโทรหาพี่ทันทีเลย พี่จะรีบไปหา”

พี่กรปล่อยมือจากไหล่แพร แล้วถอยออกให้

แต่ยังยืนมองจนแน่ใจว่าแพรเดินถึงรถตัวเองปลอดภัย  

“พรุ่งนี้เจอกันที่ทำงานนะครับ พักผ่อนให้เต็มที่นะแพร... ”

แพรขึ้นรถ ขับออกจากลานจอดรถด้วยมือที่ยังสั่นนิด ๆ  

ตลอดทางกลับบ้าน แพรพยายามสงบใจ คิดถึงคำพูดของพี่กร คิดถึงตอนที่พี่กรรีบลงมาปกป้องแพรจากพี่เอก  

รู้สึกอุ่นใจขึ้น แต่ก็ยังกลัวเล็ก ๆ จากเหตุการณ์เมื่อกี้

**พอถึงบ้าน (ประมาณ 18:00 น.)**

แพรจอดรถหน้าบ้าน แล้วถอนหายใจยาว กำลังจะลงจากรถเพื่อเข้าไปในบ้าน  

แต่สายตาเหลือบไปเห็นรถเก๋งสีบรอนซ์คันคุ้นตา จอดอยู่ไม่ไกลจากบ้านแพร  

หัวใจแพรเต้นแรงขึ้นทันที  

*รถพี่เอก... เขามารออยู่ที่นี่เหรอ*