บทที่ 10 กระดุมข้อมือ
หลังจากถอนเงินจากธนาคารแล้ว หลีเกอก็เรียกแท็กซี่และมาถึงโรงพยาบาลในอีกยี่สิบนาทีต่อมา
เมื่อเข้าไปที่ห้องผู้ป่วย ก็เห็นว่าขาของคุณแม่หลีมีเฝือกอยู่และกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ส่วนน้องสาววัยยี่สิบต้น ๆ กวนรั่วหลิง กำลังหมกมุ่นอยู่กับการเล่นเกม ขณะเล่นไปก็ะโไป
“แม่ เกิดอะไรขึ้นคะ?” หลีเกอถือผลไม้เข้าไปในห้องวางผลไม้ลงบนโต๊ะ แล้วมองแม่หลีด้วยสีหน้าที่เป็ห่วง “อยู่ดี ๆ แม่ไปหกล้มขาหักได้ยังไงคะ?”
แม่หลีรู้สึกกลัวหลีเกอเล็กน้อยแล้วพูดอ้อมแอ้มว่า “ตอนทำความสะอาดบ้านไม่ได้ระวังก็เลยหกล้มน่ะ ไม่เป็ไรหรอก”
“ไม่ใช่ลื่นล้มตอนทำความสะอาดบ้านสักหน่อย” กวนรั่วหลิงที่อยู่ข้าง ๆ พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แม่ไปทำงานเป็แม่บ้านรายวัน แล้วพลัดตกจากหน้าต่างตอนกำลังเช็ดกระจก พอล้มลงไปแล้วก็ลุกขึ้นไม่ได้เลยต่างหาก”
หลีเกอกุมขมับด้วยความหงุดหงิด “แม่ ทำไมแม่ไม่ทำงานเป็ภารโรงในห้องสมุดไปล่ะ ทำไมต้องไปเป็พนักงานทำความสะอาดให้คนอื่นด้วย?”
แม่หลีได้แต่ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไร
กวนรั่วหลิงวางโทรศัพท์ลงแล้วบ่นว่า “ก็อยู่ดีไม่ว่าดีน่ะสิ แม่นี่ก็โง่จริง ๆ ไปล้มที่บ้านคนอื่นแท้ ๆ ไม่ให้เขาชดใช้ค่าเสียหาย แต่ดันโทรมาหาฉันอีก ไม่มีสมองเอาซะเลย”
“กวนรั่วหลิง หุบปาก!” หลีเกอวางกระเป๋าลงบนเตียงด้วยความโกรธ
“คนที่นอนอยู่บนเตียงนี่ไม่ใช่แม่เธอรึไง? เธอบอกว่าแม่ไม่มีสมอง แล้วเธอมีสมองงั้นเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” กวนรั่วหลิงพูดด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าเถียงกับหลีเกอ “นี่พี่ ไหน ๆ พี่ก็มาแล้วก็ช่วยดูแลแม่หน่อยนะ ฉันขอตัวก่อน อ้อ!ใกล้จะถึงกำหนดจ่ายค่าเทอมแล้วนะ”
หลีเกอโกรธจนหัวเราะออกมา “ที่แท้ ที่ให้ฉันถอนเงินมาเพิ่มก็เพราะว่าจะเอาไปจ่ายค่าเทอมเองเหรอ?”
“ลูกรัก เอาเงินให้น้องเถอะนะ” แม่หลีพูดขึ้นอยางอดไม่ได้ “โรงเรียนศิลปะที่น้องเรียนอยู่มันแพงมาก รอแม่หาเงินได้แล้วแม่จะคืนให้นะ”
หลีเกอรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังมาก
เธอเกลียดแม่หลีมากจริง ๆ รู้ทั้งรู้ว่าที่บ้านจน ไม่สามารถเลี้ยงดูลูกได้ แต่ยังดันทุรังที่จะมีลูกหลายคน สุดท้ายภาระทั้งหมดก็ตกอยู่ที่เธอซึ่งเป็ลูกคนโต
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นเธอสอบติดคณะวิชาภาษาต่างประเทศ แล้วแม่ก็ยอมเสียหน้าไปทุกที่เพื่อขอยืมเงินให้เธอได้ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และดูแลเธออย่างดีขนาดนี้ เธอก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวนี้เลยจริง ๆ
โชคดีที่เธอมีความพยายามและความสามารถมากพอ ทำให้สามารถมีที่ยืนในบริษัทฟู่ได้ แต่เนื่องจากสภาพครอบครัวแบบนี้ ตอนที่แต่งงานกับ ฟู่อวิ๋นจือ ก็เลยถูกแม่สามีดูถูกไม่น้อย
หลีเกอพยายามข่มความโกรธเอาไว้ เธอล้วงกระเป๋าแล้วหยิบเงินปึกหนึ่งออกมา แต่บังเอิญมีกระดุมข้อมือเม็ดนั้นติดออกมาด้วย
กระดุมข้อมือหล่นลงพื้น กวนรั่วหลิงก็รีบก้มลงไปเก็บขึ้นมาทันที
“พี่ กระดุมข้อมืออันนี้มันแพงมากเลยนะ!” กวนรั่วหลิงที่มักจะอ่านนิตยสารแฟชั่น ก็รู้จักแบรนด์หรูนี้ดี ดวงตาของเธอเป็ประกาย “พวกพี่รักกันมากขนาดนี้เลยเหรอ?”
ถึงแม้ว่าฟู่อวิ๋นจือจะทำงานที่บริษัทฟู่ แต่กวนรั่วหลิงก็รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ขี้งกขนาดไหน ด้วยเงินเดือนของเขาก็คงไม่มีปัญญาซื้อกระดุมข้อมือดี ๆ แบบนี้ใช้ แน่นอนว่าต้องมีคนอื่นซื้อให้พี่สาวของเธอแน่ ๆ
“ไม่เกี่ยวกับเธอ” หลีเกอแย่งกระดุมข้อมือกลับมาใส่ในกระเป๋า แล้วเอาเงินให้กวนรั่วหลิง “นี่เป็ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะให้ค่าเทอมเธอ ต่อไปเธอก็ต้องไปหาค่าเทอมเอง ได้ยินไหม?”
เมื่อเห็นกวนรั่วหลิงไม่ตอบหลีเกอจึงพูดเสียงเข้มขึ้น “กวนรั่วหลิง ได้ยินไหม?”
“ได้ยินแล้ว” กวนรั่วหลิงเบ้ปาก รับเงินมาแล้วรีบเก็บไว้ทันที
แม่หลีเหลือบมองกระเป๋าของหลีเกอ แล้วก็พูดขึ้นอีก “แกยังมีเงินอยู่ แม่ได้ยินน้องชายเคยบอกว่าค่าใช้จ่ายไม่พอ แกช่วยส่งเงินให้เขาด้วยได้ไหม?”
“แม่ เงินนี่หนูเก็บไว้ให้แม่รักษาตัวเท่านั้นนะคะ” หลีเกอให้เงินเดือนครึ่งหนึ่งกับแม่สามี ตอนนี้เธอเหลือเงินไม่มากแล้ว เมื่อเห็นว่าแม่หลีจะให้เธอเอาเงินไปให้น้องชายอีก จึงทำให้เธอโมโหมาก “เขาเรียนในโรงเรียนประจำ ที่กินที่อยู่โรงเรียนก็จัดการให้แล้ว ทุกเดือนหนูก็ให้เงินเขาซื้อเสื้อผ้า เขาจะมีค่าใช้จ่ายอะไรอีก?”
แม่หลีอึกอัก “ก็เขาเป็ผู้ชาย ก็ต้องมีออกไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง กินข้าวข้างนอกบ้าง”
กวนรั่วหลิงที่นับเงินจนเสร็จแล้วก็เดินเข้ามาพูดเอาใจหลีเกอ “นี่พี่ ฉันเองก็โตแล้ว พี่ทำงานในบริษัทฟู่มานานต้องรู้จักผู้บริหารเยอะแน่นอนช่วยแนะนำให้ฉันหน่อยสิ”
“กวนรั่วหลิง รีบออกไปซะ” หลีเกอกำมือแน่นกัดฟันพูด “ไม่งั้นถ้าฉันโมโหขึ้นมาเธอจะไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว”
กวนรั่วหลิงยักไหล่ ไม่พูดอะไร
ในขณะที่หลีเกอกำลังคุยกับแม่หลี กวนรั่วหลิงแอบมองกระเป๋าที่หลีเกอเปิดเอาไว้ แล้วก็แอบหยิบกระดุมข้อมืออันนั้นออกมา ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป
64K
