บทที่ 11 คำมั่นสัญญา
เซียวฝานนั้นงดงามนัก!
ซูซีหัวไม่อาจปฏิเสธข้อเท็จจริงนี้ได้ แม้ก่อนหน้านี้นางจะไม่เคยตระหนักถึงรูปโฉมอันงามสง่าของเขา แต่เมื่อได้ประจักษ์ด้วยสายตาแล้ว มันก็สร้างแรงกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนนางต้องหลงใหล
ยิ่งมองยิ่งรู้สึกร้อนรนขึ้น ซูซีหัวหน้าเริ่มแดงก่ำ
เซียวฝานผู้มีดวงตาคมกริบ สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้เพียงพริบตา จึงยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน
“คุณหนูซูมีท่าทางน่าสนใจนัก…”
ซูซีหัวรีบผละออกจากภาพความงามนั้นด้วยความระแวดระวัง “ท่าทางของข้าเป็อย่างไรกัน?”
เซียวฝานก้มลงกระซิบข้างหู “อาจทำให้ข้าเข้าใจผิดได้นะ”
เข้าใจผิด?
เสียงทุ้มนุ่มพร่าพริ้งข้างหูทำให้หัวใจของซูซีหัวเต้นแรง นางอ้าปากค้างไปครู่หนึ่ง
“ท่าน...ท่าน…”
เซียวฝานเห็นท่าทางของนางก็หัวเราะดังลั่น แต่เมื่อซูซีหัวกำลังจะโกรธ เขาจึงเก็บอาการและพูดอย่างจริงจัง “ข้า้าทำข้อตกลงกับเ้า”
ซูซีหัวมองด้วยความประหลาดใจ ชี้นิ้วมาที่ตนเอง “กับข้าหรือ?”
ด้วยสถานะของเซียวฝาน เขาจะทำข้อตกลงอะไรกับนางกันนะ?
หลังจากคิดไปมาหลายรอบ จนเมื่อเซียวฝานพยักหน้า ซูซีหัวจึงถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้อตกลงอะไรกัน? ข้าขอพูดตรง ๆ เลยว่า หากไม่มีประโยชน์กับข้า ข้าคงไม่ตกลง”
เซียวฝานหัวเราะพลางกล่าวว่า “เชื่อใจเถิด เื่นี้จะเป็ประโยชน์แก่เ้าเท่านั้น แต่ต้องเปลี่ยนสถานที่ในการหารือ”
ซูซีหัวใคร่สงสัย นำพาเซียวฝานไปยังห้องของตน
“เอ่ยเื่ที่้าเถิด”
เมื่อเห็นซูซีหัวตรงประเด็น เซียวฝานจึงแสดงความประสงค์อย่างชัดเจน “ข้า้าคู่หมั้น”
ซูซีหัวเบิกั์ตา ไม่จำเป็ต้องถามก็รู้ประเด็นสำคัญแล้ว “ท่าน้าให้ข้าเป็คู่หมั้นของท่านเช่นนั้นหรือ?”
เซียวฝานพยักหน้ารับ แล้วชี้ประเด็นสำคัญไว้หลายประการ “ทั้งชาติตระกูล สติปัญญา และรูปโฉมของเ้านั้นล้วนเหมาะสมทั้งสิ้น”
ชาติตะกูล สติปัญญา และรูปโฉม งั้นหรือ?
ซูซีหัวครุ่นคิดตามคำพูดของเซียวฝาน “ท่าน้าใช้ข้าเป็ข้ออ้างสินะ”
เซียวฝานหัวเราะแ่เบา “เ้าทำได้แน่นอน”
ซูซีหัวตอบโต้ด้วยสายตาเฉยชา “แต่ข้ายังรักชีวิต”
หากเซียวฝานต้องหาคู่หมั้นมาเป็ข้ออ้าง แน่นอนว่าเื้ัคงมีเื่สำคัญยิ่งใหญ่
“เ้ายังไม่ได้ตกลงรับคำ จะรู้ได้อย่างไรว่าการเป็คู่หมั้นของข้าจะทำให้เ้าต้องเสี่ยงชีวิต?”
ซูซีหัวจ้องมองเซียวฝานพลางกล่าว “ท่านคงลืมตระหนักถึงฐานะของตนเองกระมัง”
เซียวฝานขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วย้ำ “ยังเรียกข้าว่าแม่ทัพเซียวอยู่หรือไร?”
“......”
บุรุษผู้นี้สนใจประเด็นที่แตกต่างกันอย่างน่าประหลาด?
หลังจากนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ซูซีหัวถอนหายใจ “แม่ทัพเซียว ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดท่านจึงจับตามองข้า แต่เื่คู่หมั้น…”
ข้าไม่อาจจะเป็ให้ได้
นางยังมิทันกล่าวจบประโยค เซียวฝานก็หยิบป้ายประจำตำแหน่งออกมาโบกตรงหน้า ไม่นานนักซูซีหัวก็รู้สึกหวาดหวั่น
“ท่านโบกป้ายประจำตำแหน่งทำไม?”
“เตือนสติผู้หนึ่งให้ระลึกไว้”
ซูซีหัวก็แค่หลอกลวงอนุสามเท่านั้น มีอะไรจริงจังนัก?
ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านในดวงจิต นางเคาะพนักพิงลุกขึ้นยืน “แค่คู่หมั้นเท่านั้นนะ? เช่นนั้นก็ได้! แต่เงื่อนไขนี้เราต้องหารือกันให้ดี”
โพล่งออกมาแล้ว นางมีเซียวฝานเป็คู่หมั้นก็ไม่เสียหายอะไร
คิดถึงแผนการในอนาคต ซูซีหัวและเซียวฝานจึงได้ปรึกษาหารือเงื่อนไขกันอย่างละเอียด และในที่สุดก็ประนีประนอมกันจนได้ข้อตกลงสามประการ
ประการแรก ซูซีหัวจะประกอบกิจการค้าขายในภายหลัง ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่เสียหายต่อผลประโยชน์ของเซียวฝาน เซียวฝานต้องให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ หากเซียวฝานมีกิจธุระ ซูซีหัวก็พึงกระทำเช่นเดียวกันกับที่เซียวฝานช่วยเหลือตน
ประการที่สอง สถานะคู่หมั้นเป็เพียงการปกปิด เมื่อทุกอย่างสำเร็จให้ยกเลิกทันที
ประการที่สาม โดยมีสองประการแรกเป็หลัก ความสัมพันธ์ของทั้งสองอาจดำเนินไปจนถึงขั้นสามีภรรยาจริง ๆ นับจากวันแต่งงาน แต่ให้ยกเลิกได้เมื่อครบกำหนดสามปี
เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด ซูซีหัวเรียกอิงเถาให้นำสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือมา “ทำสัญญาขึ้นหนึ่งชุด สองสำเนา เราแต่ละคนเก็บไว้หนึ่งสำเนา”
ดวงตาของเซียวฝานปรากฏความคิดลึกซึ้ง หลังจากครู่หนึ่งก็พยักหน้า “ได้”
สัญญาถูกเขียนขึ้น ทั้งสองได้ลงนามและประทับตราลงไป หลังจากเก็บสัญญาแล้ว ซูซีหัวยกยิ้มมุมปาก
“แม่ทัพเซียว การร่วมมือกันในครั้งนี้น่าพึงพอใจยิ่งนัก”
เซียวฝานไม่ค่อยเข้าใจความหมายในคำพูด แต่ก็เออออตาม “การร่วมมือกันในครั้งนี้น่าพึงพอใจยิ่ง”
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้นางมี ‘คู่หมั้น’ คนใหม่ที่ดีเลิศ หลังจากซูซีหัวสังเกตสักพักนางก็ลากเซียวฝานไปหาอนุสามอย่างเลื่อนลอย
“ไม่ต้องพูดถึงเื่ที่อารองถูกทำร้ายร่างกาย ข้าจะบอกท่านแม่เื่ของข้ากับท่าน…”
ซูซีหัวกำชับมาตลอดทาง เมื่อนางเห็นอนุสาม นางก็กลายเป็คนน่ารักทันที “ท่านแม่ ข้าพาเซียวฝานมาพบท่าน”
วันนี้อนุสามไม่ได้ปักผ้า แต่กำลังวาดรูป
เมื่อได้ยินคำของซูซีหัว นางมีอาการประหลาดใจชั่วขณะ แต่ก็รีบลุกขึ้นทันที “เร็วเข้ามานั่งเถิด”
เซียวฝานถูกดันหลัง ในใจยังคงนึกถึงท่าทางน่ารักของซูซีหัวเมื่อครู่ เขาไม่คาดคิดเลยว่าซูซีหัวจะเป็คนแบบนี้ได้ เขาคิดว่านางจะเป็คนไม่ยำเกรงใคร
ครู่หนึ่งเมื่อสงบสติอารมณ์แล้ว แม่ทัพหนุ่มก็เรียกขาน “ป้าสะใภ้”
อนุสามหยุดชะงัก แล้วยิ้มแย้มแจ่มใสตอบรับ “อ้อ เข้ามานั่งสิ จะได้ยกชาและขนมให้"
ซูซีหัวที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกไม่พอใจในใจ นี่เป็การต้อนรับครั้งแรกที่นางได้รับ ถ้ามีครั้งต่อไปจะได้รับการต้อนรับที่ดียิ่งกว่านี้หรือไม่?
ด้วยเหตุผลบางอย่างที่คืออะไรไม่รู้ ซูซีหัวรู้สึกราวกับว่าตนกำลังเหวี่ยงก้อนหินใส่ตัวเอง
หลังจากนั่งพูดคุยกับอนุสามเกือบหนึ่งชั่วยาม ทั้งสองถูกไล่ออกจากบริเวณนั้น
อนุสามเอ่ยขึ้น “จะนั่งอยู่ที่นี่ทำไม? ออกไปเดินเล่นสักหน่อยจึงจะเป็สิ่งที่ถูกต้องเหมาะสม”
บริเวณประตู เซียวฝานและซูซีหัวผู้ไม่เหมาะสมได้จ้องกันชั่วครู่ จากนั้นก็พลันหัวเราะเบา ๆ “แม่ทัพเซียวเป็ผู้มีภารกิจยุ่งนัก รีบกลับไปยังกรมอาญาเถิด”
ซูชิ่งเฉิงได้รับาเ็ นางจำต้องไปเยี่ยมเยียน เพื่อมิให้เขาพูดจาวกวนเป็อื่นได้
เซียวฝานประสานมือไว้เื้ั ก้าวตามไป “กรมอาญาไม่มีเื่ราวใด ๆ ในตอนนี้”
“โอ้” ซูซีหัวหยุดเดิน ตั้งใจกวนประสาทเขา “ดูเหมือนจะมีผู้หนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า กรมอาญามีสิ่งนั้นมากมายนัก สิ่งใดกันนะ?”
“ศพ”
เซียวฝานรับคำพูดต่อด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทำให้ซูซีหัวพูดอะไรไม่ออก คิดได้สักพักก็เบ้ปากแล้วก้าวต่อไป
“ข้าจะไปหาอารอง”
ชิ! บุรุษผู้นี้ยังทำให้นางประหลาดใจอยู่เรื่อย
“ข้าจะไปด้วย”
“ก็ตามใจท่านสิ”
บางทีการเปิดเผยสิ่งต่าง ๆ ต่อหน้าเซียวฝานยิ่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้ซูซีหัวรู้สึกสบายใจมากขึ้นเท่านั้น ความสบายใจนี้สะท้อนออกมาทางท่าทาง จึงดูเป็ธรรมชาติและมั่นใจยิ่ง
พูดอะไร ทำอะไรก็มีความมั่นใจและเป็ธรรมชาติ
าแของซูชิ่งเฉิงได้รับการรักษาแล้ว เมื่อทั้งสองมาถึงนั่น เขาก็หลับไปแล้ว
ซูซีหัวเรียกสาวใช้มาถามบางอย่าง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว จึงมาส่งเซียวฝานที่ประตูจวน “ข้าส่งท่านแล้ว ขอตัวลา”
เซียวฝานยิ้มพรายถาม “สนใจเดินทางไปยังกรมอาญาบ้างหรือไม่?”
ซูซีหัวหรี่ตาเคร่งเครียด จับจ้องพินิจเขาอย่างระมัดระวัง “เหตุใดข้าจะต้องไปยังกรมอาญา?”
“เมื่อวานนี้มีศพถูกนำตัวมา”
น้ำเสียงของเซียวฝานค่อนข้างช้าและเรียบนิ่ง จนทำให้ซูซีหัวรู้สึกวิตกจริง ๆ
“ท่านช่วยกล่าวให้ตรงไปตรงมาไม่ได้หรือ?”
เซียวฝานสะบัดแขนเสื้อ “มีศพที่ถูกกรีดคอมาถึงกรมอาญา แต่ผู้ชันสูตรไม่สามารถตรวจพบอาวุธที่ใช้ในการกระทำผิดได้”
“ตรวจไม่พบอาวุธที่ใช้กระทำผิดหรือ?” ความสนใจของซูซีหัวถูกกระตุ้นขึ้นมา โดยไม่สนใจคำถามก่อนหน้า จึงคว้ามือของเซียวฝานไว้แล้วพูดว่า “เราไปที่นั่นกัน”
“ได้”
เซียวฝานผิวปากเรียกม้าตัวหนึ่ง มันวิ่งมาอย่างรวดเร็ว
“ขึ้นมา”
เซียวฝานขึ้นควบม้า แล้วยื่นมือออกมาหาซูซีหัว เมื่อได้เปลี่ยนสถานะแล้ว วิธีการพาผู้อื่นไปก็เปลี่ยนแปลงไปด้วยอย่างสุภาพอ่อนโยน
ม้าพลิกผ่านถนนไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงประตูกรมอาญา ซูซีหัวลงจากหลังม้าอย่างมั่นคง แล้วเดินตรงไปยังคุกใต้ดินทันที
เนื่องจากมีเซียวฝานอยู่ด้วย จึงไม่มีผู้ใดขวางตลอดทาง
ส่วนลึกที่สุดของคุกใต้ดิน เซียวฝานชี้ไปที่ผืนผ้าสีขาว
“ใต้ผ้าผืนนั้นคือศพที่ข้ากล่าวถึง”
5K
