โจวเทียนเฮ่อเปิดปากเริ่มพูดเมื่อเห็นว่าคนตระกูลเว่ยเข้ามาครบแล้ว
"เมื่อมากันครบแล้ว เข้าเื่กันเถอะ เสียเวลามามากแล้ว"
"ขอรับ" เว่ยิตอบ แต่สายของเขามองบุตรสาวของเขาด้วยอารมณ์หลากหลาย
"ที่ศาลากลางน้ำเมื่อสองวันก่อนเกิดอันใดขึ้น" เว่ยิถามเสียงเข้มทุ้มต่ำ
เว่ยอิงอิงรีบชิงตอบก่อนเนื่องกลัวพี่สาวจะเล่าเื่ก่อนแล้วท่านพ่อจะทำโทษนาง
"ลูก กกก ลูกผิดเองเ้าค่ะ อึก" เว่ยอิงอิงพร้อมทำเสียงสั่นกลัวเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนน้ำตานองหน้า
"โถ่ อิงเออร์อย่าแก้ตัวแทนพี่สาวเ้าเลย นางยังไม่รู้จักสำนึกสิ่งที่เกิดขึ้น"ซ่งเหอผิงปลอบคนรักและหันมาตำหนิเว่ยเหมยหนิง
"หึ" เว่ยเหมยหนิงเอ่ยเสียงเย้ยหยันในลำคอ
อ่าาาานี้ข้าต้องมานั่งดูงิ้วโรงใหญ่ของคู่พระนางหรือนี้ ชักสนุกแล้วสิ
"เล่ามา"เว่ยิเอ่ยอีกครั้งเมื่อเห็นว่าลูกสาวคนรองไม่ยอมเล่าเสียที
"คะ คือ วันนั้นพี่หญิงใหญ่กับลูก ไปดื่มชากันที่ ศาลากลางน้ำ อยู่ๆพี่หญิงใหญ่ก็ทิ้งกำไลมุกลงน้ำ แล้วให้ลูกไปงมหาในน้ำพี่หญิงใหญ่บอกว่าถ้าหากหาไม่ได้ มิต้องขึ้นจากน้ำเ้าค่ะ"เว่ยอิงอิงรอบยิ้มในใจ 'หึนางแพศยาแกได้ถูกทุกคนรังเกียจยิ่งกว่าเดิมแน่'
"เป็ดังที่อิงเออร์เล่ามาหรือไม่ หนิงเออร์"เว่ยิเอ่ยถามบุตรสาวที่รักอีกคน
"เป็เช่นนั้นเป็แน่ขอรับท่านแม่ทัพเว่ย" ซ่งเหอผิงเอ่ยตอบแทนเนื่องตนได้ฟังจากคนรักแล้วรอบหนึ่ง
"เหอะ คุณชายซ่งพูดเช่นนี้ ท่านคงอยู่ในเหตุการณ์ด้วยกระมัง"เว่ยเหมยหนิงถามซ่งเหอผิงอย่างประชดประชัน
"ถึงข้าไม่อยู่ในเหตุการณ์ แต่ข้าก็รู้ว่าเ้านั่นร้ายกาจชอบกลั่นแกล้งอิงเออร์ของข้าตลอดเวลา"ซ่งเหอผิงตอบกลับอย่างมั่นใจและพร้อมปกป้องคนรักของตนเองอย่างเต็มที่ไม่ให้คนร้ายกาจเช่นเว่ยเหมยหนิงรังแกนางอีก
เว่ยเหมยหนิงหันมามองหน้าซ่งเหอผิงด้วยสายตาว่างเปล่าแฝงไปด้วยการมองตัวโง่งม ที่หาทางขึ้นจากบ่อตมไม่เจอ
"ข้าขอถามคุณชายซ่งสักประโยคเถิด"
"อะไร"
"หากข้าทำแบบนั้นจริง ทำไมข้าถึงไปอยู่ในน้ำเ้าคะ"
"เ้าก็เรียกร้องความสนใจจากข้าไงที่ข้าไม่สนใจอดีตคู่หมั้นอย่างเ้า"
"เป็อย่างนั้นหรือ"
1K
