-19-
่เวลาดีๆ
(อาเจียว)
ร้านอาหาร
12.32 น.
“คือ…เื่เมื่อวาน…”
“ผมเข้าใจแล้ว”
ฉันก้มหน้ามองดูฝ่ามือตัวเองที่มีเหงื่อออกเพราะความประหม่า ไม่นึกว่าตัวเองจะกล้าโทรไปหาเขาเพื่อคุยเื่ความสัมพันธ์อะไรแบบนี้ ตอนที่ตัดสินใจโทรไป เป็เพราะอาจีบอกว่าต้องหาแฟนสักคนเพื่อให้ตัวเองลืมผู้ชายคนนั้น เปิดใจให้คนอื่นสักที ไม่ใช่เอาแต่วุ่นวายห่วงหาอาลัยอาวรณ์แต่อาติจนไม่เป็อันทำอะไร
ซึ่งฉันก็รู้ว่าการทำแบบนี้มันก็เหมือนใช้ฐานัสมาเพื่อให้ลืมใครอีกคน แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในบรรดาคนใกล้ตัวก็มีแค่ฐานัสคนเดียวนี่แหละที่เหมาะสมที่สุด
“ความจริง…ฉันอาจจะไม่ได้ชอบนายมากขนาดนั้น แต่ฉันจะพยายาม”
“อาเจียว…คุณไม่ต้องกดดันตัวเองหรอกครับ ผมเข้าใจคุณทุกอย่าง”
ยิ่งเห็นสีหน้าแววตาของเขาฉันยิ่งรู้สึกผิด มันเหมือนฉันกำลังใช้ความรู้สึกของเขาเพื่อตัวเอง เฮ้อ
“ขอโทษนะ ถ้านาย…”
“ผมเคยบอกแล้วไงว่าผมจะทำให้คุณลืมเขาเอง ไม่ว่าต้องใช้เวลาแค่ไหน ผมก็จะอยู่ตรงนี้กับคุณเอง”
ทำไมต้องเป็คนดีขนาดนี้ด้วยนะ พ่อพระเกินไปไหมเนี่ย ทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมากกว่าเดิมอีก
“ผมขอมือคุณหน่อย”
ฉันยื่นมือออกไปตรงหน้า เขาเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้แน่น ััได้ถึงความอบอุ่นที่ถูกส่งมา หัวใจของฉันยิ่งเต้นแรงไม่เป็จังหวะเพิ่มมากขึ้น
“ผมรู้ว่าคุณรักเขามาก แต่ต่อไปนี้เราสองคนจะเดินไปด้วยกันและคุณก็คือแฟนของผม ในเมื่อเราเป็แฟนกันก็อย่าคิดถึงคนอื่นอีก ดีไหม”
ใช่ ตอนนี้ฉันกับเขาเราตัดสินใจคบกันแล้ว ในเมื่อคบกันเป็แฟนกัน ฉันก็ต้องโฟกัสกับผู้ชายตรงหน้ามากกว่าคนอื่น
“อื้อ”
“เพราะอย่างนั้น…เรามาหาอะไรกินกันดีกว่า”
แต่…ฉันดันเลือกร้านอาหารที่อยู่ข้างบริษัท Tin นี่แหละ ทำไมถึงมาเลือกตรงนี้ได้นะ
“ที่ฉันอยากกินอาหารร้านนี้เพราะฉันชอบหรอกนะ ไม่ได้เกี่ยวกับใคร” ฉันพูดออกมาอย่างร้อนตัว จนฐานัสขำในลำคอ
“ผมเข้าใจครับ ว่าคุณต้องใช้เวลา”
“นายนี่มันน่าจะเป็พระเอกละคร แสนดีเกินไปแล้ว”
“งั้นคุณก็เป็นางเอกของผมน่ะสิ”
โอ๊ย เขา…เขาจะมาหยอดใส่ฉันทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะ หัวใจของฉันก็ขยันหวั่นไหวกับคำหวานจังเลย ให้ตายสิอาเจียว
“นายหยุดปากหวานสักทีเถอะ”
“ผมพูดกับคุณคนเดียว”
ฉันอยากจะบอกว่าไม่เชื่อ แต่พอเห็นแววตาจริงจังของเขา ก็ได้แต่หุบปาก เลือกที่จะไม่พูดและเสสายตาหันไปมองทางอื่นแทน
ก็คนมันเขินนี่นา ปกติเคยแต่ไปรุกเขาพอเจอผู้ชายรุกใส่ก็รู้สึกขนลุกแปลกๆ
หลังจากกินข้าวกันเสร็จแล้วเราสองคนก็เดินออกมาจากร้านอาหารแต่ไม่รู้ว่าเป็เหตุบังเอิญหรือฟ้าจงใจกลั่นแกล้งกันแน่ทำให้ฉันได้เห็นภาพบาดตาบาดใจของใครบางคนเข้าพอดี
อาติพยุงโยลีขึ้นรถเบนซ์สีขาวก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมกลับมานั่งฝั่งคนขับและรถก็ค่อยๆ เคลื่อนออกถนนใหญ่ช้าๆ
เจ็บแปลบๆ ที่ใจอีกแล้วสิเรา จะให้ทำไงได้ ในเมื่อพวกเขาสองคนเป็คู่หมั้นกันและฉันก็คือคนนอก
“เป็อะไรหรือเปล่า”
“เปล่าหรอกก็แค่เบื่อน่ะ”
“คุณอยากไปไหนไหม วันนี้ผมจะพาไปเอง”
อยากไปไหนไกลๆ ไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่ ฉันอยากลืมเื่ของอาติ ไม่อยากคิดถึงเขา ไม่อยากเสียใจเพราะเขา…เฮ้อ…
“ฉันอยากไปไหนก็ได้ไกลๆ ยิ่งไกลเท่าไหร่ได้ยิ่งดี”
“อาคุณจะไม่ว่า?”
“ไม่หรอก ่นี้อาจีกลับบ้านดึกบางคืนก็ไม่ได้กลับ”
“แต่ถ้าไปไกลๆ …”
“กลัวอะไรล่ะ ไปกันเลยดีกว่า” ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะเดินขึ้นรถ เพื่อไปเที่ยวให้สบายใจกันดีกว่า
ตอนนี้ที่ลงในเว็ปประมาณ 35% แล้วนะคะ สำหรับคนที่ซื้อ Ebook แนะนำให้อ่านใหม่ค่ะ เพราะมีบางจุดที่ไรท์พิมพ์เพิ่มลงไป (ส่วนที่จะลงต่อไปคือส่วนที่ยังไม่ได้แก้หรือเพิ่มบทนะ ) และต้องบอกก่อนนะคะ นิยายเื่นี้ไรท์เขียนจบแล้ว เนื้อเื่อาจจะถูกใจใครหรือไม่ถูกใจใครก็ขออภัยด้วยนะคะ มีคำผิดให้เห็นบ้างก็ขออภัยจริงๆ อนาคตจะพยายามปรับปรุงต่อไป ขอบคุณที่สนับสนุนและที่รออ่านมาโดยตลอดนะคะ ขอบคุณมากๆเลย
106K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
