เช้าวันอังคารเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกที่อบอวลไปด้วยความสุขในใจของฮารุเขากับไนล์ตื่นขึ้นมาพร้อมกันความสัมพันธ์ที่คืบหน้าไปอย่างรวดเร็วทำให้หัวใจของฮารุเต้นไม่เป็จังหวะตลอดเวลาไนล์ยังคงทำตัวน่ารักและเอาใจใส่เขาเสมอทำให้ฮารุรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในความฝัน
วันนี้ไนล์เดินไปโรงเรียนกับฮารุที่เช่นเคยระหว่างทางไนล์ยังคงพูดคุยอย่างร่าเริง แกล้งแหย่ฮารุบ้างทำให้ฮารุอดยิ้มไม่ได้ตลอดเวลา ไนล์จับมือของฮารุไว้ตลอดทางยิ่งทำให้ฮารุรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“ฮารุวันนี้ฉันไปที่บ้านอีกได้ไหม” ไนล์ถามขณะเดินเข้ามาในโรงเรียน
ฮารุยิ้มกว้าง“มาสิ” เขาตอบรับอย่างยินดี
ตลอดทั้งวันที่โรงเรียนไนล์ยังคงทำตัวติดกับฮารุราวกับเงา เขาแอบจับมือฮารุใต้โต๊ะในห้องเรียนแอบป้อนขนมให้ตอนพักกลางวัน และคอยดูแลฮารุไม่ให้ห่างสายตาฮารุเองก็ปล่อยให้ไนล์ทำตามใจทุกอย่าง เพราะเขารู้สึกดีกับความใกล้ชิดเ่าั้
แต่ใน่บ่ายของวันเดียวกันนั้นเองซากิและวูล์ฟแวะทานอาหารที่ร้านเล็กๆใกล้กับโรงเรียนหลังจากที่พวกเขาเพิ่งไปตรวจสอบความเคลื่อนไหวของเครือข่ายบุคคลนิรนามในพื้นที่ใกล้เคียงตามข้อมูลที่ตระกูลซินเคลร์ส่งมา บรรยากาศภายในร้านค่อนข้างเงียบสงบทำให้พวกเขาพูดคุยกันได้โดยไม่ต้องกังวล
ขณะที่ซากิและวูล์ฟกำลังนั่งคุยกันอย่างเคร่งเครียดจู่ๆสายตาของซากิก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของไนล์ที่กำลังเดินอยู่บนทางเท้าฝั่งตรงข้าม ไนล์กำลังเดินยิ้มแย้ม คล้องแขนฮารุอยู่ด้วย
ซากิมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติแต่ภายในใจกลับรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเขารู้สึกไม่ชอบใจที่เห็นไนล์อยู่ใกล้ฮารุมากขนาดนั้นยิ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มของไนล์ที่ดูสดใสเกินจริง ซากิก็ยิ่งคงรู้สึกไม่ไว้ใจ
“ไนล์”วูล์ฟเปรยขึ้นเล็กน้อย “ดูเหมือนหมอนั่นจะติดฮารุแจเลยนะ”
ซากิไม่ได้ตอบอะไรเขาแค่จ้องมองไปที่ไนล์ที่กำลังหัวเราะร่าเริงกับฮารุดวงตาของซากิคมกริบขึ้นเล็กน้อย
ทันใดนั้นไนล์ก็เหมือนจะััได้ถึงสายตาที่จ้องมองเขาหันขวับมาทางร้านอาหารที่ซากินั่งอยู่ ดวงตาของไนล์สบเข้ากับดวงตาของซากิโดยตรงรอยยิ้มสดใสที่เคยมีบนใบหน้าพลันหายไปในเสี้ยววินาทีแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยือกที่มุมปาก แฝงแววลึกลับที่ยากจะเข้าใจเขากระตุกยิ้มให้ซากิอย่างจงใจก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกับฮารุเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซากิขมวดคิ้วเล็กน้อยเขาไม่ได้ตาฝาด รอยยิ้มเมื่อครู่มันไม่ใช่รอยยิ้มของเด็กหนุ่มไร้เดียงสาอย่างที่ไนล์แสดงออกกับฮารุ
“มีอะไรหรอซากิ”วูล์ฟถามเมื่อเห็นท่าทีของซากิ
ซากิส่ายหน้าเบาๆแต่สายตาของเขาก็ยังคงจับจ้องไปที่ไนล์จนกระทั่งร่างของทั้งสองลับหายไปจากสายตา
นายเป็ใครกันแน่...ไนล์ ซากิคิดในใจ ความรู้สึกไม่สบายใจเกาะกุมในอกอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนรอยยิ้มเย็นเยียบนั้นยังคงติดตาเขาราวกับเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้บุคคลที่เขารักและหวงแหน
.
เช้าวันรุ่งขึ้นซากิออกมารวมตัวกับไซลาสเพื่อสะสางภารกิจบางอย่างที่ได้รับมอบหมายจากเครอสทั้งคู่กำลังเดินผ่านย่านธุรกิจใจกลางเมืองที่ผู้คนพลุกพล่านสายตาของซากิกวาดมองไปรอบๆอย่างระแวดระวังตามสัญชาตญาณ
“ข้อมูลที่เราได้มาจากโกดังคืนนั้นนำไปสู่เบาะแสใหม่ๆมากมายเลยนะ” ไซลาสเอ่ยขึ้นพลางก้าวเท้าไปข้างหน้า
“ดูเหมือนว่าพวกที่อยู่เื้ัตระกูลคุโรซากิจะไม่ได้มีแค่พวกกระจอกพวกนั้น”
ซากิพยักหน้าเล็กน้อยใบหน้ายังคงเรียบนิ่งแต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงเบาะแสที่ได้มาดวงตาของเขากลับมาคมกริบอีกครั้งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเื่งานที่เกี่ยวข้องกับอดีตขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเลี้ยวเข้ามุมตึก เสียงทักทายสดใสก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“อ้าว!คุณพี่ชาย!”
ซากิหันกลับไปตามเสียงพบกับไนล์ ที่กำลังยิ้มกว้างโบกมือให้ ไนล์ไม่ได้มาคนเดียว มีกลุ่มเพื่อนนักเรียนอีกสองสามคนอยู่กับเขาด้วยไนล์เดินตรงเข้ามาหาซากิอย่างรวดเร็วใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาอย่างที่ซากิเคยเห็นเมื่ออยู่กับฮารุ
“บังเอิญจังเลยนะครับมาทำอะไรแถวนี้ครับคุณพี่ชาย” ไนล์ถามด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินจริงแววตาที่มองซากิเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ซากิไม่ได้ตอบอะไรไปเขาเพียงจ้องมองไนล์ด้วยสายตาที่เริ่มมีความระแวงเคลือบแฝงอยู่รอยยิ้มเมื่อครั้งก่อนยังคงติดตาเขาอยู่เสมอ
“ส่วนคนนี้...”ไนล์หันไปมองไซลาส สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็แววตากวนๆทันทีที่สบกับดวงตาของไซลาส
“นี่ใครครับคุณพี่ชายไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอ”
ไซลาสเองก็จ้องไนล์กลับด้วยสายตาที่เ็าไม่แพ้กันเขารับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลในตัวเด็กคนนี้ั้แ่แรกเห็น
“นายไม่จำเป็ต้องรู้”ไซลาสตอบเสียงห้วน แววตาบ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจกับการถูกละลาบละล้วง
ไนล์หัวเราะคิกคัก “โอ้โห! คุณพี่ชายคนนี้ดุจังเลยนะครับ” เขาพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไซลาสอย่างจงใจแววตาเ้าเล่ห์เต็มไปด้วยความท้าทาย “ระวังเหอะครับระวังจะไม่มีสาวๆมาจีบนะ”
ไซลาสขมวดคิ้วแน่นดวงตาของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างเปิดเผย เขาไม่ชอบใจท่าทางของไนล์เลยแม้แต่น้อย
“นายควรจะหุบปากซะก่อนที่ฉันจะทำให้มันหุบไปเอง” ไซลาสขู่เสียงต่ำ
ไนล์ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก“ใจร้อนจังเลยนะครับ” เขาพูดพลางยักไหล่ ก่อนจะหันมามองซากิอีกครั้ง
“คุณพี่ชายสบายดีนะครับผมคิดถึงพี่จังเลย”
ซากิมองการโต้ตอบของทั้งคู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ภายในใจเขายิ่งมั่นใจว่าไนล์ไม่ใช่แค่เด็กนักเรียนธรรมดาอย่างที่แสดงออกไนล์กำลังจงใจกวนไซลาส และแสดงท่าทีบางอย่างออกมาให้เขาเห็น
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกเราขอตัว” ซากิเอ่ยขึ้นเพื่อตัดบทก่อนจะหันหลังเดินนำไซลาสออกไปโดยไม่รอฟังคำตอบจากไนล์
ไนล์มองตามหลังซากิและไซลาสไปใบหน้าของเขาไม่มีรอยยิ้มไร้เดียงสาอีกต่อไป มีเพียงรอยยิ้มเย็นเยือกที่มุมปากแววตาคมกริบเต็มไปด้วยความลึกลับและแผนการบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น
“ดูเหมือนว่างานจะสนุกขึ้นอีกเยอะเลยนะครับ”ไนล์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปหัวเราะกับเพื่อนๆ ของเขาอย่างร่าเริงอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากเหตุการณ์พบเจอไนล์อย่างไม่คาดฝันซากิและไซลาสก็กลับมามุ่งความสนใจไปที่ภารกิจหลักอีกครั้งซากิยังคงรู้สึกไม่สบายใจกับท่าทีของไนล์แต่ก็เลือกที่จะเก็บงำความรู้สึกนั้นไว้ก่อนเพื่อทุ่มเทให้กับการสืบสวนบุคคลนิรนาม และหาตัวการที่แท้จริงเื้ัการล่มสลายของตระกูลคุโรซากิ
ในคืนนั้นณ ห้องทำงานภายในคฤหาสน์ของตระกูลออร์บิสพรีมัสเครอสนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่แสดงผลแผนผังเครือข่ายอันซับซ้อนของ"บุคคลนิรนาม" แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าคมคายของเขาทำให้ยิ่งดูเคร่งขรึมมากขึ้น
“รายงานจากไซลาสระบุว่าพวกมันเริ่มขยายอิทธิพลไปยังเส้นทางการขนส่งสินค้าผิดกฎหมายสายใหม่”เครอสเอ่ยขึ้นเมื่อซากิเดินเข้ามาใกล้“และดูเหมือนว่าพวกมันจะใช้เทคโนโลยีการสื่อสารที่ล้ำหน้ากว่าที่เราคาดไว้มาก”
ซากิพยักหน้าเขามองไปที่แผนผังที่เต็มไปด้วยจุดเชื่อมโยงมากมาย
“เรายังไม่พบตัวหัวหน้าใหญ่แต่เบาะแสที่ได้จากพวกเดอะไวเปอร์ชี้ให้เห็นว่าพวกมันมีคนหนุนหลังที่ฉลาดและระมัดระวังตัวสูง”
ขณะเดียวกันนั้นเองเสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลซินเคลร์ก็ดังขึ้นบนหน้าจอของเครอสมันเป็ข้อความเข้ารหัสที่ส่งมาจากกาเบรียลโดยตรง
เครอสเปิดข้อความอ่านทันทีสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็จริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ ข้อมูลจากกาเบรียลระบุว่าสามารถแกะรอยสัญญาณการสื่อสารบางอย่างของบุคคลนิรนามได้และพบว่าต้นตอของสัญญาณนั้นมาจากคาสิโนลอยน้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ลอยลำอยู่ในน่านน้ำสากล ห่างจากชายฝั่งไม่ไกลนัก
“คาสิโนลอยน้ำโอเชียนดรีม” เครอสพึมพำกับตัวเอง
“เป็สถานที่ที่เหมาะกับการเคลื่อนไหวในเงามืดจริงๆ”
ซากิหรี่ตาลงคาสิโนลอยน้ำแห่งนั้นเป็ที่รู้จักกันดีว่าเป็แหล่งรวมตัวของคนมีอิทธิพลและนักธุรกิจสีเทาจากทั่วโลกการที่บุคคลนิรนามใช้ที่นั่นเป็ฐานแสดงให้เห็นถึงความทะเยอทะยานและเครือข่ายที่กว้างขวางของพวกเขา
“กาเบรียลบอกว่าพวกเขา้าให้เราส่งคนเข้าไปตรวจสอบเพิ่มเติม” เครอสกล่าวพลางปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์
“แต่ต้องระวังเป็พิเศษที่นั่นไม่ใช่ถิ่นของเราและพวกมันอาจจะซ่อนตัวอยู่ทุกที่”
“ฉันจะไปกับวูล์ฟและไซลาสเอง”ซากิเสนอทันที
“พวกเราเหมาะกับภารกิจแทรกซึมแบบนี้ที่สุดแล้ว”
เครอสมองซากิอย่างพิจารณาเขารู้ดีว่าซากิคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับภารกิจนี้ แต่เขาก็อดเป็ห่วงไม่ได้เพราะนี่เป็ภารกิจที่อันตรายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“ระวังตัวด้วยซากิ”เครอสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
“อย่าประมาทเด็ดขาด”
ซากิพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นเขารู้ดีว่าภารกิจนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ไม่ใช่แค่เพื่อตามหาตัวการเื้ัตระกูลของเขาแต่ยังเพื่อปกป้องโลกใต้ดินจากภัยคุกคามใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา
แสงจันทร์สาดส่องลงบนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่คาสิโนลอยน้ำโอเชียนดรีม สว่างไสวไปด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับเกาะแห่งความฝันแต่น้อยคนนักจะรู้ว่าภายใต้ความหรูหรานั้น เงามืดกำลังถูกขับเคลื่อนและความลับมากมายกำลังรอการเปิดเผย