ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ผู้มั่งคั่งด้วยโกดังสินค้าในยุค 70 (จบ)

        แน่นอนว่าเซี่ยโม่ไม่ได้เล่าเรื่องที่ใช้กระบองไฟฟ้าสั่งสอนคนพวกนั้นให้ซ่งมู่ไป๋ฟังเล่าเพียงแค่ว่าถูกคนพวกนั้นไล่ตาม และเธอสามารถสะบัดหลุดได้ในภายหลัง

        เล่าจบเธอเงยหน้ามองชายหนุ่ม “พี่ซ่งว่า ฉันควรทำยังไงดีคะ”

        ซ่งมู่ไป๋มองเด็กสาวนิ่งก่อนจะพูดว่า“วางใจเถอะ มีฉันอยู่ เดี๋ยวฉันจะไปจัดการให้ เธออยู่ที่นี่ดูแลน้องชายไปฉันคงไม่เข้าไปเยี่ยมแล้ว”

        พูดจบชายหนุ่มก็หันหลังเดินจากไปส่วนเซี่ยโม่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อครู่พี่ซ่งหมายความว่าจะช่วยเธออย่างนั้นหรือ?

        หรือเขามีคนรู้จักในสถานีตำรวจ?

        ยังไม่ทันจะได้คำตอบได้ยินคุณปู่จ้าวเอ่ยขึ้นมาเสียก่อนว่า “โม่โม่ เรานี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะรู้ว่ามีคนตามทำไมไม่วิ่งมานี่ กลับวิ่งไปที่สถานีตำรวจ”

        “อาจารย์ตอนนั้นฉันไม่รู้นี่คะว่ามีคนสะกดรอยตามอยู่ กว่าจะรู้ตัวก็ไม่ทันแล้วทำได้แค่วิ่งต่อไปข้างหน้า โชคดีที่แถวนั้นมีคนอยู่เยอะ ฉันเลยสะบัดพวกนั้นหลุด”

        เธออธิบายก่อนจะถามด้วยความสงสัย“อาจารย์ เมื่อกี้พี่ซ่งหมายความว่ายังไงคะที่บอกว่าเดี๋ยวเขาจะจัดการเองเขาจะช่วยฉันเหรอคะ”

        เหล่าจ้าวอายุเยอะแล้วประสบการณ์ย่อมมีมากตามอายุ เขามองออกทันทีว่าแววตาที่ซ่งมู่ไป๋มองเซี่ยโม่โม่นั้นเป็นประกายถูกใจ

        เขาหัวเราะหึก่อนจะพูดว่า“เด็กโง่ ไม่ต้องห่วงหรอก เสี่ยวซ่งบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าทุกอย่างมีเขาอยู่เขาต้องจัดการเรื่องนี้ได้แน่นอน”

        เซี่ยโม่ไม่ได้โง่เมื่อครู่เธอแค่สงสัยเท่านั้น แต่พอได้ยินอาจารย์พูดเช่นนี้เธอก็รู้สึกวางใจ

        พี่ซ่งคือผู้ช่วยชีวิตของเธอจริงๆ

        ด้านเหล่าจ้าวในเวลานี้คิดในใจว่าเซี่ยโม่อายุยังน้อยเลยไม่รู้เรื่องพวกนี้ แต่เป็นแบบนี้ก็ดี ให้เจ้าหนุ่มนั่นรอไปก่อนสองสามปีหลังจากนี้ค่อยว่ากัน

        ความจริงแล้วหากเอาอายุของเซี่ยโม่ในชาติที่แล้วกับชาตินี้มารวมกันถือว่าเป็นคุณป้าคนหนึ่งเลยทีเดียว

        แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่ในเรื่องความรู้สึกเธอกลับเหมือนกระดาษขาว ไม่ได้ทราบถึงความรู้สึกนึกคิดที่ซ่งมู่ไป๋มีต่อตัวเองเลยสักนิดและที่ไม่มีทางคาดถึงแน่ๆ คือ อาจารย์ที่เธอเคารพจะทำตัวเป็นพวกชอบกินแตงโม[1]

        ราวหนึ่งชั่วโมงกว่าซ่งมู่ไป๋กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง พร้อมกับขนมและผลไม้

        “นี่เป็นของฝากให้เฉินเฟิงฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว หวางหมาจื่อถูกตัดสินจำคุกสิบปีข้อหาขโมยของและทำร้ายจนผู้อื่นได้รับบาดเจ็บสาหัสพวกอีกสองคนถูกตัดสินจำคุกห้าปี ส่วนหวางลี่ลี่ แม้ไม่ได้ร่วมลงมือแต่เนื่องจากเป็นคนยุยงส่งเสริมจึงจะถูกส่งตัวไปทำงานเป็นเวลาสามเดือนค่าชดใช้คือเงินสองร้อยหยวนที่ให้มา ภายในห้าวันนี้ก็จะมีหนังสือลงมา”

        “ดีจังเลยค่ะแล้วพวกที่สะกดรอยตามฉันเมื่อเช้าละคะ”

        “พวกนั้นถูกตำรวจจับตัวไปแล้วถูกจับขังเพื่อเป็นการสั่งสอนครึ่งเดือน”

        “ดีที่สุดเลย!”

        ชายหนุ่มเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ“หลังจากพวกนั้นถูกจับตัวไปที่โรงพัก แต่ละคนสภาพดูไม่ได้ทั้งยังบอกอีกว่าถูกเธอซ้อม”

        เธออยากจะหัวเราะออกมาเหลือเกินแต่ต้องอดทนเอาไว้

        ที่แท้คนถูกกระบองไฟฟ้าฟาดจะแข้งขาไร้เรี่ยวแรงนี่เองสะใจจริงๆ

        เธอกลั้นขำหลบสายตาชายหนุ่มพลางเอ่ยแก้ตัว “พี่ซ่ง ดูแขนขาฉันสิคะ เล็กแล้วก็แห้งมีเนื้อมีหนังที่ไหน แล้วจะมีแรงไปซ้อมผู้ชายตัวใหญ่ๆ สี่คนได้ยังไงแค่หนีเอาตัวรอดมาได้ก็ไม่เลวแล้ว อย่าไปฟังที่คนพวกนั้นพูดเลยค่ะ”

        ซ่งมู่ไป๋เห็นเด็กสาวหลบตาก็รู้ทันทีว่ากำลังโกหกเขาไม่เข้าใจเลยว่าเธอสู้กับผู้ชายตัวสูงใหญ่ร่างกายกำยำสี่คนได้อย่างไรกระบองที่ใช้มันเจ๋งขนาดนั้นเลยหรือ?

        แต่ในเมื่ออีกคนไม่อยากบอกเขาก็จะไม่ถาม ไม่อย่างนั้นเด็กสาวจะรู้สึกอึดอัด

        “ฉันกับตำรวจก็คิดแบบนี้เหมือนกัน”ซ่งมู่ไป๋พูดเช่นนี้เพื่อให้เด็กสาวสบายใจ

        เซี่ยโม่แอบยิ้มอยู่ในใจคำพูดของเธอบวกกับความช่วยเหลือจากพี่ซ่ง ในที่สุดเรื่องนี้ก็ผ่านพ้นไปเสียที

        “โม่โม่ต่อไปเธอต้องระวังตัวให้ดี ถ้าเป็นไปได้อย่าไปไหนมาไหนบ่อยๆหากเจอคนไม่ดีก็ให้วิ่งไปในที่ที่มีคนอยู่เยอะๆ” ซ่งมู่ไป๋กำชับกำชาอย่างเป็นห่วง

        เธอรู้สึกซึ้งใจเหลือเกินที่พี่ซ่งเป็นห่วงเธอ

        “ต่อไปฉันจะระวังตัวค่ะ”

        หลังจากบอกทุกเรื่องจนครบซ่งมู่ไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเล “งั้นฉันกลับก่อนนะ”

        โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่คนจะมารวมตัวชุมนุมได้เธอจึงพยักหน้าออกไป “ค่ะ”

        แต่พอมองสีหน้าชายหนุ่มสีหน้าดูไม่ดีอย่างไรไม่รู้

        ตอนนี้ถึงค่อยรู้ตัวว่าตัวเองเสียมารยาทแล้วเธอรีบเอ่ยรั้ง “เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

        พูดจบเซี่ยโม่เดินไปที่ห้องน้ำ เลือกดูในโกดังสินค้าว่าจะให้ของตอบแทนอะไรแก่ชายหนุ่มดี

        บุหรี่ที่ให้เมื่อคราวก่อนน่าจะยังไม่หมดวันนี้อีกฝ่ายอุตส่าห์ช่วยจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นให้หากไม่มีของตอบแทนก็จะดูไม่เหมาะไม่ควร

        ไม่นานเธอหันไปเห็นที่โกนหนวดไฟฟ้าแค่แกะกล่องออก เท่านี้ก็กลายเป็นสินค้าที่ไม่ระบุวันผลิต ไม่มีตรารับรองและสถานที่ผลิตแล้ว ได้ยินว่ายี่ห้อนี้คุณภาพไม่เลว

        ตอนพี่ซ่งช่วยจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นให้เธอน่าจะต้องไปขอร้องคนไม่น้อย หยิบออกไปให้หลายอันหน่อยดีกว่า

        ช้าก่อนตอนเธอออกมาเมื่อครู่ไม่ได้เอากระเป๋าสะพายออกมาด้วย เช่นนั้นหยิบออกมาสองอันก็พอใส่ในถุงผ้าถุงละอัน

        หลังจากแกะกล่องออกเซี่ยโม่เอากล่องกลับคืนในโกดังสินค้าก่อนจะเอาที่โกนหนวดที่อยู่ในถุงผ้าใส่ในกระเป๋าเสื้อนอก

        เธอวิ่งกลับออกไปหาซ่งมู่ไป๋“พี่ซ่ง เมื่อครู่ฉันรีบไปหน่อย เดี๋ยวฉันออกไปส่งนะคะ”

        ครั้นซ่งมู่ไป๋เห็นเด็กสาวหลบตารู้ทันทีว่ากำลังพูดโกหก

        เขาคิดพร้อมยิ้มในใจไม่รู้ว่าเมื่อครู่อีกคนรีบไปทำอะไรมา

        เขากวาดตาสำรวจตัวของเด็กสาวก่อนจะสังเกตเห็นว่าเสื้อนอกที่เธอสวมใส่อยู่ดูนูนขึ้นมา

        เขายกยิ้มมุมปากพลางพยักหน้า“เอาสิ”

        ทั้งสองคนเดินออกจากโรงพยาบาลซ่งมู่ไป๋เดินนำหน้า ส่วนเซี่ยโม่เดินตามอยู่ด้านหลัง

        เมื่อมาถึงหน้าโรงพยาบาลตรงจุดที่ซ่งมู่ไป๋จอดจักรยานทิ้งไว้ เซี่ยโม่ถึงค่อยเอ่ยออกมา “พี่ซ่งฉันไม่รู้ว่าพี่ชอบอะไร ครั้งนี้พี่ช่วยฉันเยอะมากฉันเลยอยากให้ของเพื่อเป็นการตอบแทน พี่ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ”จากนั้นหยิบที่โกนหนวดไฟฟ้าออกมา

        “ที่โกนหนวดไฟฟ้านี้ใช้ดีมากหากแบตหมดก็สามารถชาร์จได้”

        ซ่งมู่ไป๋รับที่โกนหนวดกับอุปกรณ์มาดูแล้วน่าจะเป็นของดีราคาแพง ในใจเขาพลันรู้สึกหวานล้ำเก็บใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม

        “ไม่เลวฉันชอบมาก”

        นี่เป็นของที่เด็กสาวมอบให้แก่เขาเป็นของขวัญที่มีแค่ชิ้นเดียว

        “ฉันรู้ว่าพี่ต้องไปขอให้คนรู้จักช่วยถึงจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นได้ทำให้พี่ต้องติดหนี้น้ำใจคนอื่น ดังนั้นฉันเลยอยากให้ที่โกนหนวดพี่พี่จะได้เอาไปเป็นของตอบแทนให้คนคนนั้น”เซี่ยโม่พูดพร้อมกับยื่นที่โกนหนวดอีกอันให้

        เขายื่นมือไปรับความรู้สึกหวานล้ำที่เคยมีหายวับไปกับตา

        ที่แท้ของที่เด็กสาวมอบให้เขาไม่ได้มีแค่อันเดียว!

        ความผิดหวังเข้าจู่โจมซ่งมู่ไป๋รับที่โกนหนวดมาเก็บใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะพอใจนัก

        หนี้น้ำใจอะไรกันที่โกนหนวดทั้งสองอันนี้เขาจะเก็บเอาไว้เอง ไม่ให้ใครทั้งสิ้น!

        แต่พอเวลาผ่านไปใจเขาก็เริ่มสงบ

        เซี่ยโม่ไม่เข้าใจตอนให้ที่โกนหนวดอันแรก สีหน้าพี่ซ่งยังดูดีใจอยู่เลยแต่ทำไมพอเธอยื่นอันที่สองให้ สีหน้าเขาถึงเปลี่ยนเป็นไม่พอใจแล้วล่ะ

        เซี่ยโม่ผู้น่าสงสารแม้จะมีชีวิตถึงสองชาติ แต่ก็เป็นโสดทั้งสองชาติ เลยไม่รู้ความคิดของผู้ชาย

        แม้จะเคยมีแฟนคือเซี่ยวฉางเซิงในชาติที่แล้วแต่ทั้งคู่ก็คบกันเพียงผิวเผิน และเป็นการคบหาเพราะเด็กหนุ่มต้องการหลอกใช้ต่อมาเซี่ยวฉางเซิงก็ไปแต่งงานกับพี่สาวต่างมารดา

        หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้วซ่งมู่ไป๋เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “เฉินเฟิงต้องนอนโรงพยาบาลกี่วัน”

        “เห็นอาจารย์บอกว่าวันมะรืนนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วค่ะ”

        “อาจารย์?”

        เซี่ยโม่ถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับอีกฝ่าย

        “ก็คือคุณปู่จ้าวนั่นแหละค่ะถึงตอนนี้ฉันยังจะไม่ได้กราบท่านเป็นอาจารย์ก็ตาม” เธออธิบาย “ตอนนี้คุณปู่จ้าวเป็นหมอรักษาเท้าอยู่ที่หมู่บ้านของฉันต่อไปเวลาฉันไปเรียนเรื่องการแพทย์และสมุนไพรกับอาจารย์ก็จะสะดวก”

        “ก็ดีเหล่าจ้าวมีความรู้มีความสามารถ เธอไปเรียนกับเขาก็ดี”

        เธอพยักหน้า“ค่ะ!”

        “เธอใกล้จะเปิดเทอมแล้วใช่ไหม”ซ่งมู่ไป๋พยายามหาเรื่องมาชวนคุย

        ไม่รู้ทำไมเหมือนกันเวลาอยู่กับพี่ซ่งทีไรเธอมักจะพูดทุกเรื่องออกมาโดยไม่ปิดบัง“ยังเหลืออีกสิบวันค่ะ รอให้เปิดเทอมเมื่อไร ฉันว่าจะไปสอบข้ามชั้น”

        “ทำไมล่ะ”ซ่งมู่ไป๋เลิกคิ้วถาม

        ------------------------------

        [1]ชอบกินแตงโม หมายถึง คนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน