ระบบค้นหาสมบัติ : เปิดกล่องลับสู่พลังวิวัฒนาการ

        "ฟู่!" เมื่อเห็นว่าหลินเฟิงเดินไปไกลแล้ว ต้วนเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมา แต่สีหน้าหวาดผวาบนใบหน้ากลับยังคงไม่จางหายไปจนหมด!

        หญิงสาวชุดแดงที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มองตามแผ่นหลังของหลินเฟิงด้วยสายตาซับซ้อน จากนั้นก็หันไปถามต้วนเจี๋ยว่า "พี่เจี๋ย ตอนนี้เอาไงดีคะ?"

        "เอาไงดีงั้นเหรอ?" แววตาของต้วนเจี๋ยฉายความโกรธเกรี้ยวออกมาวูบหนึ่ง แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความหวาดผวา เขาตะคอกด้วยความโกรธว่า "ก็เป็นเพราะนังแพศยาอย่างแกนั่นแหละ ไม่งั้นฉันจะไปหาเรื่องตัวซวยแบบนี้ได้ยังไง?"

        "นี่... คุณกำลังโทษฉันเหรอ?" สีหน้าของหญิงสาวชุดแดงดูไม่ได้ขึ้นมาทันที

        "ไม่โทษแก แล้วจะให้โทษใคร? วันนี้ฉันเสียหน้าไปหมดแล้ว!" ต้วนเจี๋ยที่ขาดสติ ระบายความโกรธทั้งหมดไปที่ผู้หญิงคนนี้

        "คุณ..." หญิงสาวชุดแดงโกรธจนพูดไม่ออก

        "ไสหัวไป! ไสหัวลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ วันหลังฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีก!" ต้วนเจี๋ยคำรามอย่างบ้าคลั่ง

        "นี่คุณไล่ฉันเหรอ?" หญิงสาวชุดแดงถามด้วยความตกใจ

        "ใช่! ถ้าแกไม่ไสหัวไป ฉันจะขายแกเข้าซ่อง แล้วให้พวกผู้ชายมาต่อคิวเอาแกทุกวันเลย!" ต้วนเจี๋ยดูเหมือนจะบ้าไปแล้วจริง ๆ

        ใครจะรู้ว่าเมื่อครู่ต้วนเจี๋ยต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง?

        ตอนที่หลินเฟิงบีบคอเขาไว้ ต้วนเจี๋ยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความตายอย่างชัดเจน!

        ไม่ผิดแน่! จิตสังหารบนตัวหลินเฟิงยิ่งเข้มข้นกว่าจิตสังหารของชายหน้าบากซะอีก!

        แม้จิตสังหารนี้จะไม่มีกลิ่นคาวเลือดเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่มันก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวของผู้วิวัฒนาการ คนธรรมดาจะไปต้านทานได้ยังไงล่ะ?

        ถูกหลินเฟิงข่มขู่ซะขนาดนี้ สภาพจิตใจของต้วนเจี๋ยก็พังทลายลงในพริบตา คาดว่าพอกลับไปถึงบ้าน หมอนี่คงต้องฝันร้ายไปอีกนานเลยล่ะ...

        ...

        จางเสี่ยวมานยืนรอหลินเฟิงอยู่ริมถนน รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นเขากลับมาสักที

        ดังนั้นเธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหลินเฟิง นึกไม่ถึงเลยว่าปลายสายจะมีเสียงตอบรับอัตโนมัติว่า หมายเลขที่คุณเรียกปิดเครื่อง กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ!

        หลังจากวางสาย จางเสี่ยวมานก็รู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของหลินเฟิงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอชะเง้อคอมองไปทางที่หลินเฟิงจากไป แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของหลินเฟิงเลย

        ในเวลานี้เอง จู่ ๆ ก็มีเสียงประหลาดใจดังขึ้นมาจากด้านหลังของจางเสี่ยวมาน "เสี่ยวมาน? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

        จางเสี่ยวมานหันกลับไปมอง ก็เห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินผ่านข้างกายเธอไป ในจำนวนนั้นมีผู้หญิงที่แต่งตัวค่อนข้างเซ็กซี่คนหนึ่งกำลังทักทายเธออยู่

        "อ๊ะ! เชี่ยนเชี่ยน เหวินเหวิน ถิงถิง ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่ที่นี่กันหมดเลยล่ะ?" จางเสี่ยวมานตกใจในตอนแรก จากนั้นก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ

        วัยรุ่นกลุ่มนี้มีผู้ชายสี่คนและผู้หญิงสามคน ซึ่งผู้หญิงทั้งสามคนต่างก็เป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของจางเสี่ยวมาน แถมยังเป็นรูมเมตห้องเดียวกันอีกด้วย!

        ผู้หญิงที่แต่งตัวเซ็กซี่ที่สุดชื่อหยางเชี่ยน ผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยหน่อยชื่อเย่เฟยเหวิน ส่วนผู้หญิงคนสุดท้ายที่รูปร่างค่อนข้างสูงโปร่งชื่อเซี่ยงถิง สำหรับส่วนผู้ชายสี่คนที่เดินตามมาดูเหมือนจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยไห่ฉินเหมือนกัน

        "เสี่ยวมาน ปิดเทอมฤดูร้อนเธอไม่ได้กลับบ้านเกิดเหรอ?" "เธอมายืนรอใครอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ?"

        "คงไม่ได้แอบมาเดตกับหนุ่มคนไหนหรอกนะ?"

        สาว ๆ หลายคนมารวมตัวกัน แล้วก็คุยกันอย่างออกรส ส่วนผู้ชายสี่คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉย พวกเขาทั้งหมดมองจางเสี่ยวมานด้วยความอยากรู้ ในขณะเดียวกันก็กระซิบกระซาบกันเบา ๆ

        "หึหึ สมาชิกคนสุดท้ายของหอพักหญิง 216 ปรากฏตัวแล้ว"

        "เธอคือจางเสี่ยวมานงั้นเหรอ?"

        "รูปร่างแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ เทียบกับหยางเชี่ยนแล้วเหนือกว่าหลายขุมเลยนะเนี่ย!"

        "คุณชายกัว นายถูกใจเธอเข้าแล้วเหรอ?"

        "นายไม่กลัวหยางเชี่ยนหึงหรือไง?"

        "ผู้ชายนี่นะ เวลาที่ควรเจ้าชู้ก็ต้องเจ้าชู้สิ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องความรักน่ะ หลัก ๆ มันก็ขึ้นอยู่กับความสมยอมของทั้งสองฝ่าย!"

        "ล้ำลึก! ล้ำลึกจริง ๆ !"

        หัวข้อสนทนาของผู้ชายส่วนใหญ่ก็วนเวียนอยู่กับเรื่องผู้หญิงนี่แหละ และจางเสี่ยวมานก็เป็นสาวสวยตัวจริงเสียงจริง ดังนั้นเธอจึงกลายเป็นจุดศูนย์กลางในการวิพากษ์วิจารณ์ของผู้ชายกลุ่มนี้

        หลังจากทักทายกันสั้น ๆ จางเสี่ยวมานก็ดึงตัวหยางเชี่ยนมาถามว่า "เชี่ยนเชี่ยน ผู้ชายพวกนี้เป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยเราหรือเปล่า?"

        หยางเชี่ยนเหลือบมองผู้ชายสองสามคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดกับจางเสี่ยวมานว่า "อืม พวกเขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยไห่ฉินน่ะ ก็เหมือนพวกเรานั่นแหละ เทอมหน้าก็จะขึ้นปีสามแล้ว"

        "เชี่ยนเชี่ยน รีบบอกมาสิว่าคนไหนคือแฟนของเธอน่ะ?" จางเสี่ยวมานถามด้วยความอยากรู้

        หยางเชี่ยนหน้าแดงระเรื่อ จากนั้นก็ชี้ไปที่ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาสวมแว่นตาคนหนึ่งแล้วพูดว่า "กัวเหว่ย แฟนฉันเอง"

        จางเสี่ยวมานเงยหน้าขึ้นประเมินกัวเหว่ยเล็กน้อย ก็เห็นเขาสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว โดยเฉพาะแว่นตากรอบทองคู่นั้น ราคาไม่มีทางต่ำกว่าหลักหมื่นอย่างแน่นอน!

        "โย่ว เป็นคุณชายบ้านรวยซะด้วย?" จางเสี่ยวมานถามด้วยสีหน้าแปลก ๆ

        "อืม พ่อของเขาเปิดบริษัทใหญ่ในเมืองไห่ฉินน่ะ เพราะงั้นเขาก็ถือว่าเป็นคนรวยรุ่นที่สองแหละ" บนใบหน้าของหยางเชี่ยนอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าเย่อหยิ่งออกมาเล็กน้อย

        "ไม่เลวเลยนี่ เธอตกได้ลูกเขยเศรษฐีแล้วนะเนี่ย!" จางเสี่ยวมานเอามือปิดปากหัวเราะ

        "แน่นอนอยู่แล้ว! เพราะงั้นฉันถึงต้องผูกเขาไว้ข้างกายให้แน่น ๆ ไงล่ะ จะได้ไม่ถูกผู้หญิงคนอื่นแย่งไปซะก่อน!" ตอนที่หยางเชี่ยนพูดประโยคนี้ สายตาก็เหลือบมองใบหน้าของจางเสี่ยวมานอย่างจงใจ

        "เหวินเหวิน ถิงถิง แล้วแฟนของพวกเธอสองคนล่ะคือใคร?" จู่ ๆ จางเสี่ยวมานก็หันไปมองรูมเมตอีกสองคนที่เหลือ

        "ฉันยังไม่มีแฟนเลย!" เย่เฟยเหวินพูดด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

        "ไม่ต้องมามองฉัน ฉันก็โสดเหมือนกัน!" เซี่ยงถิงกลอกตาแล้วพูด

        "หึหึ" จู่ ๆ หยางเชี่ยนก็หัวเราะแล้วพูดว่า "ถึงตอนนี้เหวินเหวินกับถิงถิงของพวกเราจะยังโสดอยู่ แต่ก็คงอีกไม่นานหรอก สาวสวยสองคนนี้คงโดนใครบางคนคาบไปกินในไม่ช้าล่ะ!"

        "พูดบ้าอะไรเนี่ย?"

        "ฉันไม่มีทางยอมให้หมูที่ไหนมางาบไปหรอกนะ!"

        เย่เฟยเหวินและเซี่ยงถิงกัดฟันกรอดถลึงตาใส่หยางเชี่ยนพร้อมกัน แต่หยางเชี่ยนก็ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เธอพูดต่อว่า "เสี่ยวมาน ผู้ชายใส่เสื้อขาวที่ยืนอยู่ฝั่งซ้ายของกัวเหว่ยน่ะ เขากำลังเดินหน้าจีบเหวินเหวินอยู่ ส่วนผู้ชายใส่เสื้อดำที่ยืนอยู่ฝั่งขวาของกัวเหว่ย ก็ถูกใจถิงถิงของพวกเราเข้าแล้ว..."

        "อ๊ะ! นี่พวกเธอตั้งใจจะไปเดตหมู่กันงั้นเหรอ?" จางเสี่ยวมานถามด้วยความตกใจ

        "เดตหมู่อะไรกันล่ะ? เสี่ยวมาน เธออย่าไปพูดเพ้อเจ้อตามเชี่ยนเชี่ยนสิ!"

        "เรื่องมันเป็นแบบนี้ วันนี้กัวเหว่ยชวนเชี่ยนเชี่ยนออกไปเที่ยว แต่เชี่ยนเชี่ยนก็ดันชวนฉันกับถิงถิงมาด้วย จากนั้นกัวเหว่ยก็เลยชวนรูมเมตของเขามาด้วย มันก็เลยกลายเป็นกิจกรรมกลุ่มไปซะงั้น"

        "ตอนแรกคิดว่าเธอไม่ได้อยู่เมืองไห่ฉิน ก็เลยไม่ได้โทรหา ในเมื่อเรามาเจอกันที่นี่แล้ว ทำไมเราไม่ไปเที่ยวด้วยกันเลยล่ะ?"

        "ใช่แล้วล่ะ! เสี่ยวมาน ไปเที่ยวด้วยกันเถอะ คนเยอะ ๆ สนุกดีออก!"

        เมื่อต้องเผชิญกับคำเชิญชวนอย่างกระตือรือร้นของบรรดารูมเมต จางเสี่ยวมานก็ปฏิเสธไปโดยไม่ต้องคิด "ตอนนี้ฉันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ เอาไว้วันหลังแล้วกันนะ?"

        "ไม่สะดวก? มีเรื่องอะไรถึงไม่สะดวกล่ะ?" หยางเชี่ยนถามด้วยความไม่พอใจ

        "เอ่อ ความจริงแล้ว..." จางเสี่ยวมานเม้มริมฝีปาก จากนั้นก็พูดว่า "ฉันกำลังรอคนอยู่น่ะ"

        "รอคนเหรอ?"

        "เธอกำลังรอใครอยู่ล่ะ?"

        "คงไม่ใช่แฟนของเธอหรอกนะ?"

        "ว้าว! เสี่ยวมาน เธอนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ! แอบไปมีแฟนเงียบ ๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!"

        "ตกลงว่าเป็นหมูตัวไหนกัน ที่มางาบผักกาดขาวต้นงามของพวกเราไป?"

        พอได้ยินว่าจางเสี่ยวมานกำลังรอคนอยู่ บรรดารูมเมตเพื่อนรักก็นึกไปถึงคำว่า 'แอบเดต' ทันที

        เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการซักไซ้ไล่เลียงของบรรดารูมเมต จางเสี่ยวมานก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างหนัก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลินเฟิงไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณชนได้ ยิ่งไปกว่านั้นหลินเฟิงก็กำลังจะแต่งงานแล้ว ในช่วงเวลาคับขันแบบนี้ จางเสี่ยวมานไม่อยากสร้างความเดือดร้อนใด ๆ ให้กับเขาเลย!

        และในตอนที่จางเสี่ยวมานกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ จู่ ๆ ก็มีเสียงเอื่อยเฉื่อยดังขึ้นที่ข้างหูของทุกคน "เสี่ยวมาน เธอกำลังคุยกับใครอยู่เหรอ?"

        จางเสี่ยวมานหันกลับไปมอง แววตาฉายความยินดีออกมาทันที ก็เห็นหลินเฟิงที่มีรอยยิ้มบนใบหน้า กำลังเดินช้า ๆ ตรงมาทางเธอ

        "หลินเฟิง" จางเสี่ยวมานหลุดปากเรียกชื่อเขาออกมา ในขณะเดียวกันก็รีบเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว

        แต่ทว่า จางเสี่ยวมานเพิ่งจะเดินไปได้แค่สองก้าว จากนั้นก็หยุดชะงักลงทันที!

        ไม่ได้! จะให้พวกรูมเมตจับสังเกตอะไรได้ไม่ได้เด็ดขาด เวลานี้ห้ามเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับหลินเฟิงเป็นอันขาด!

        ในชั่วพริบตา จางเสี่ยวมานก็ตัดสินใจได้แล้ว...