เสียงกรีดร้อง เสียงด่าทอ เสียงสาปแช่งดังขึ้นไม่ขาดสาย
“ หญิงแพศยา! ลอบเสพสมในที่ลับยังมีหน้ามาอ้อนวอนให้เขาเมตตาอีกหรือ ”
เสียงสุดท้ายสะท้อนก้องอยู่ในห้วงสำนึก ก่อนที่เหยาลี่หรูจะลืมตาขึ้นพร้อมอาการเจ็บแปลบที่ขมับ และความรู้สึกระบมทั้งร่างราวถูกทุบตีมาหลายวัน หัวใจก็ยังเต้นระรัวไม่หยุด
นางขมวดคิ้วเต็มไปด้วยความสับสน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ร่างนี้มิใช่ของนาง และโลกนี้ก็ไม่ใช่ที่ที่นางเคยอยู่
ตอนนี้นางได้กลายเป็ภรรยาของท่านแม่ทัพใหญ่หลี่เจินหาน ซึ่งสตรีผู้นี้ก็มีชื่อแซ่เดียวกันกับนางมิมีผิด
ภรรยาที่ไม่มีผู้ใดในจวนยำเกรงแม้แต่บ่าวไพร่ ภรรยาที่สามีของตนยังกล่าวหาว่าเป็หญิงแพศยารับบุรุษไม่เลือกหน้า
ภรรยาที่ถูกทอดทิ้งให้ตายอย่างเดียวดายในเรือนร้างนี้ ก่อนที่ิญญาที่มีชื่อแซ่เหมือนกันจะมาร่างกายแทน
เหยาลี่หรูถอนหายใจก่อนจะนั่งนิ่งบนเตียงไม้ นางลูบรอยฟกช้ำบนเนื้อขาวด้วยปลายนิ้วเรียว แย้มยิ้มเบาบางใต้แสงตะเกียง
‘ เ้าของเดิมอ่อนแอเกินไปถึงปล่อยให้ตนถูกใส่ร้ายเยี่ยงนี้ แต่เอาเถอะ ในเมื่อข้าที่ตายไปแล้วได้มีโอกาสมีชีวิตใหม่อีกครั้ง ข้าก็จะตอบแทนเ้าที่ให้ที่อาศัยด้วยการเอาคืนผู้ที่ใส่ร้ายเ้าให้เอง ’
แต่แน่นอนว่าวิธีการเอาคืนย่อมเป็ในแบบที่เหยาลี่หรูชอบ เหยาลี่หรูมิใช่สตรีแบบที่จะไปนั่งชี้แจง หรืออ้อนวอนขอความเมตตา และนางก็มิคิดเสียเวลาแก้คำข้อครหาใดทั้งสิ้น
นางเพียง้าเอาคืนแทนเ้าของร่างเดิม และทำตามใจตัวเอง เพื่อให้ชีวิตใหม่ที่ได้รับเต็มไปด้วยสีสันแบบที่ชาติที่แล้วนางมิมีโอกาสได้ทำมากนัก เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน
เหยาลี่หรูยกยิ้มมุมปาก ‘ ในเมื่อทุกคนอยากเห็นข้าเป็สตรีแพศยา ข้าก็จะทำให้พวกเขาได้เห็นว่า สตรีแพศยาเป็เช่นไร
จริงสิจากความทรงจำของเ้าของร่างเดิม สามีของข้าช่างน่ากินยิ่งนัก เช่นนั้นก็ใช้เขาเป็เครื่องมือในการเอาคืนผู้ที่ใส่ร้าย และได้กินของหล่อเป็ของแถมก็แล้วกัน ’
...
ในคืนนั้นเอง
แม่ทัพหลี่ก็ได้กลับจากชายแดนเหนือ หลังจากทอดทิ้งจวนนี้ไปพักใหญ่ เสียงฝีเท้าผิดจังหวะใกล้เข้ามาพร้อมกลิ่นสุราจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นบุรุษอวลอยู่ในอากาศ
เหยาลี่หรูนั่งอยู่บนเตียงในชุดนอนผ้าไหมบางเฉียบสีชาด ผมดำขลับสยายถึงแผ่นหลัง น้ำมันหอมแตะผิวกายจนเกิดเงางามสะท้อนแสงไฟยามค่ำคืน
เพียงครู่ต่อมาประตูก็ถูกเปิดออก ร่างสูงในอาภรณ์แม่ทัพสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามา สะโพกสอบ หัวไหล่กว้าง ใบหน้าคมจัดแม้ดวงตาจะพร่าเพราะฤทธิ์เหล้า แต่ก็พอมองเห็นว่ามีผู้มาเยือนแบบมิได้รับเชิญ
“ เ้ามาทำไม ข้ามิได้เรียกหาเ้าเสียหน่อย ” เสียงเ็าหากแต่สายตากลับไม่อาจละไปจากเรือนกายเบื้องหน้าได้
เรือนกายที่เผยผิวพ้นอาภรณ์เกินครึ่ง
เหยาลี่หรูกลั้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกจนให้ความรู้สึกเย้ายวนใจ “ ข้าเป็ภรรยาของท่าน ไหนเลยจะต้องรอมาหาท่าน เฉพาะยามที่ท่านเรียกหาเท่านั้นด้วย ”
นางลุกขึ้นแล้วก้าวตรงไปหาเขา แววตานิ่งงัน ดูท้าทายและเย้ายวน
แล้วเหยาลี่หรูก็ยื่นหน้าเข้าใกล้ ก่อนจะกระซิบแนบหูเขา
“ สามี ั้แ่พวกเราแต่งงานกัน ท่านก็มิเคยแตะต้องข้าเลยสักนิด นี่เป็เพราะว่าท่านมิอยากแตะต้องหญิงแพศยาหรือเ้าคะ ท่านมิอยากรู้หรือว่า… สตรีแพศยาเช่นข้าจะทำให้ท่านติดใจได้หรือไม่ ”
ปลายริมฝีปากแ่เบาแนบมุมปากเขา ััเพียงครู่เดียวกลับทำให้รู้สึกร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวไฟลามพู่กันในคืนแห้งแล้ง
อกของหลี่เจินหานกระตุก ดวงตาพร่าพรายกลับกลายเป็คมดั่งคมมีด
“ นี่เ้ากำลังยั่วข้างั้นรึ ” เขากัดฟันถามเสียงพร่าต่ำดั่งเสียงคำราม ส่วนอีกใจก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เพราะปกติสตรีแพศยาผู้นี้จะปกปิดใบหน้าที่แท้จริงด้วยภาพลักษณ์หญิงสาวที่ดูอ่อนแอ ทว่าวันนี้นางกลับเผยธาตุแท้ต่อหน้าเขา นี่มันเื่ประหลาดอะไรกัน
เหยาลี่หรูเอียงคอช้า ๆ ดวงตาฉายแววขบขัน “ เปล่าเ้าค่ะ ” เสียงกระซิบแตะติ่งหูบางเบายิ่งกว่าเงาจันทร์
“ ข้าเพียงให้โอกาสท่านพิสูจน์ด้วยร่างกายว่า หญิงแพศยาผู้นี้เป็อย่างที่เขาว่ากันหรือไม่ ”
นางวางมือลงบนอกเขา ปลายนิ้วไล้ผ่านแผ่นอกแน่นใต้เสื้อเกราะ แล้วค่อย ๆ สอดมือเข้าตรงขอบชุดคลุมชั้นใน
ก่อนจะดึงสายรัดออกอย่างจงใจ ปลดตะขอโลหะทีละชิ้นจนกระทั่งแผ่นอกแน่นเผยสู่แสงตะเกียง
เรือนกายของท่านแม่ทัพใหญ่ประหนึ่งรูปสลักจาก์
หลี่เจินหานที่ถูกทำเช่นนั้นเขาก็ตะปบข้อมือนางแน่นและบีบราวกับจะบดกระดูกศัตรูในสนามรบ แต่เหยาลี่หรูกลับเพียงยกคางขึ้นแล้วสบตาเขาด้วยความนิ่ง
“ อะไรกัน หรือว่าท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะกลัวสตรีตัวเล็ก ๆ เช่นข้า ” เสียงของนางหวานและแฝงความยั่วยวนเอาไว้
หลี่เจินหานไม่ตอบ มีเพียงอ้อมแขนที่รั้งนางแนบชิดแน่น ริมฝีปากแนบข้างหู กระซิบเสียงพร่า “ กลัวงั้นรึ ฮึ! ในเมื่อเ้ากล้ากล่าวกับข้าขนาดนี้ เ้าก็จะได้ในสิ่งที่เ้าปรารถนา แต่จงจำเอาไว้ให้ขึ้นใจว่า ข้ามิใช่บุรุษที่อ่อนโยนต่อหญิงแพศยา ”
สิ้นเสียงร่างของนางก็ถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างไร้ปรานี ผิวกายบางแนบผ้าไหมแดงชาดที่พลิ้วหลุดจากเรียวขา กลิ่นกายสาวอวลไปทั่วห้อง
หลี่เจินหานทาบทับลงมาช้า ๆ ปลายนิ้วสากลากจากข้อเท้า ผ่านต้นขาอ่อน จนถึงบั้นเอวที่ไหวสั่น ทำเอาปลายเล็บหญิงสาวจิกผ้าปูแน่น
แล้วจุมพิตแรกก็ตกลงกลางไหปลาร้า มันให้ความรู้สึกเย็นเยียบ ทว่าเพียงพริบตากลับให้ความรู้สึกแผดร้อนประหนึ่งรอยจารึกจากนรก
“ ดูเหมือน่นี้สตรีแพศยาอย่างเ้าจะขาดบุรุษสินะ มิเช่นนั้นคงมิมายั่วยวนสามีที่รู้สึกรังเกียจตนเองขนาดนี้ เช่นนั้นก็จงจดจำความต่ำช้าที่กำลังจะเกิดขึ้นเอาไว้ให้ขึ้นใจ ” เขากระซิบ
เหยาลี่หรูกระซิบรับแทบไร้เสียง รอยยิ้มระเรื่อแตะมุมปาก “ ข้าจะจดจำรสชาติของท่านไว้อย่างดีเลยเ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ ”
หลี่เจินหานที่ได้ยินเช่นนั้นเขาก็ไม่คิดเสียเวลาเร่ารักสตรีผู้นี้ เขาสอดแก่นกายเข้าหานางอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว จนทำให้ร่างของหญิงสาวบิดเกร็งในทันที
“ อ๊าา… ” เสียงนางหลุดครางปนสะอื้นเจ็บ
ด้วยขนาดของแก่นกายท่านแม่ทัพที่ใหญ่กว่าคนทั่วไป ทำให้เหยาลี่หรูมีน้ำตาใสรินจากหางตา นางกัดริมฝีปากจนซีดขาว
แต่ถึงกระนั้นเรียวขาของนางก็ยังคงโอบรัดร่างเขาไว้แน่นยิ่ง นางไม่มีความคิดที่จะผลักไสบุรุษผู้นี้ให้ออกไปเลยสักนิด
เพราะเหยาลี่หรูรู้ดีกว่า เมื่อผ่านพ้นความเ็ปนี้ไป นางจะพบกับความสุขที่แม้แต่ในชีวิตก่อนก็ยังมิเคยได้พบ
หลังจากนั้นเสียงผิวเนื้อกระทบเนื้อก็ดังแว่วไปทั่วห้อง พร้อมเสียงครางสั่นพร่าแทรกระหว่างเสียงหายใจหอบ
“ อื้อ… เจ็บ แต่ข้า ข้าทนไหว ”
“ อาาา… ท่านแม่ทัพ ”
ร่างนางตอบสนองอย่างงดงาม ดุจดอกไม้ยามราตรีที่ผลิบานใต้เพลิงโลหิต
ทว่าเพียงพริบตาต่อมา เืหยดหนึ่งก็ได้แต้มลงบนผ้าปูขาวสะอาด สีแดงฉานราวตราประทับจาก์
ทำเอาร่างหนาชะงักในทันที แขนที่ตรึงไหล่นางไว้คลายลงอย่างเงียบงัน
“ เ้า… ” เขาเอ่ยเพียงคำเดียวด้วยเสียงแหบพร่า
835
