ญาหลันขยับกายแต่ร่างของเธอยังถูกเหวินหยูเหว่ยทาบทับอยู่ศีรษะที่มีผมดกดำซุกซบลงกับซอกคอเธอ หน้าท้องตึงแน่น แผ่นอกที่เต็มไปด้วยกร้ามเนื้อบึกบึน ร่างกายที่ทาบทับลงบนเรือนร่างเปล่าเปลือยของเธอไม่มีส่วนไหนที่ไม่น่ามอง ร่างกายเหวินหยูเหวิน สมบูรณ์แบบและน่าหลงใหล บางอย่างดำเมื่อมบนแผ่นหลังเขา ญาหลันมองไม่ถนัดนักอาจเป็รอยสักอะไรสักอย่าง ลำแขนแข็งแรงทั้งสองกอดรัดเธอไว้ในอ้อมกอด เหวินหยูเหว่ยตัวใหญ่และหนัก หากเขาทิ้งน้ำหนักลงมาบนตัวเธอทั้งหมด ญาหลันคงขาดใจเพราะขาดอากาศหายใจ ร่างนั้นสงบนิ่งและลมหายใจที่สะท้อนเป็ปกติ เขาหลับ....ญาหลันเบือนหน้าน้ำตาเ้ากรรมพานจะไหล......เขาใช้ความได้เปรียบทั้งพละกำลังและความช่ำชอง หมดสิ้นแล้วทุกอย่างญาหลันคิดอย่างคนสิ้นหวัง ขยับตัวประท้วงอยากจะผลักใสร่างหนาหนักนี้ออกไปให้พ้น ทว่าขาที่ถูกตรึงแน่นอย่างไม่อาจเบี่ยงหนีไปไหนได้ ความเจ็บร้าวทำให้หญิงสาวเผลอร้องออกมา และเหมือนเป็การปลุกให้คนที่คิดว่าหลับอยู่ตื่นขึ้น ญาหลันตัวเย็นวาบเมื่อ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอเธอเหมือนปลุกเสือร้ายให้ลุกมาขย้ำ
“ญาหลัน” เสียงแหบพร่าของเหวินหยูเหว่ยอันเกิดจากความ้าของเขาดังอยู่ข้างหู เขาผงกศีรษะขึ้นจ้องหน้าเธอ ญาหลันสะเทิ้น กับั์ตาฉ่ำหวานและเร่าร้อน เหวินหยูเหว่ยขยับตัวเหนือร่างเธอ ฝ่ามือและนิ้วแข็งแกร่งดังคีมเหล็กที่ญาหลันรู้ดีว่าจับล็อคตัวเธอไว้แ่าเพียงใดสอดประสานนิ้วเรียวเล็กดั่งลำเทียนแแ่
ไฟแห่งความปรารถนาฉายโชนในดวงตาสีเหล็ก ญาหลันคิดว่าร่างของเธอคงละลายไปกับความเร่าร้อนนั้นอย่างไม่อาจต้านทาน ตอนนี้ในหัวของเธอว่างเปล่า และร่างกายเธอก็ไม่เป็ของเธออีกต่อไปเพราะมันกำลังเรียกร้องและ้าให้เหวินหยูเหว่ยกอดกระชับแสดงบทรักอยู่ตลอดเวลา มือของเขาจับเอวของเธอเอาไว้แน่นขณะขยับสะโพกแนบกับร่างร้อนรุ่มของเธอ ร่างกายของญาหลันบิดส่ายไปด้วยพิษรัก และก่อนที่ ทุกอย่างจะสงบกลายเป็ฟองคลื่นแห่งท้องน้ำที่สาดสัดเข้าหาฝั่ง อ่อนโยน ราวกับบทเพลงขับกล่อม และกว่าเหวินหยูเหว่ยจะปล่อยให้หญิงสาวได้พักผ่อนก็เกือบเช้า เธอหลับใหลซุกซบไปกับแผ่นอกกว้างอย่าง สุขสมกับฝันอันแสนหวาน ..................
ใช่ มันเป็แค่ความฝัน ญาหลันลืมตาขึ้นภายในห้องที่มืดสลัว เหลือบมองผ้าม่านที่ทำจากผ้าไหม ลวดลายวิจิตรอ่อนช้อย ละเอียดด้วยฝีมือและค่าแห่งความหรูหรา ศิลปะทางวัฒธรรมประจำชาติ.... ยังสลึมสะลือ ผนังและเพดานห้องบุด้วยวอเปเปอสีครีม ติดกรอบภาพวาดของศิลปิน ห้องกว้างหรูหรา ภายในประกอบด้วยชุดโซฟารับแขกที่จัดตกแต่งอย่างลงตัวกับโต๊ะไม้เนื้อแข็งและโคมไฟ พอกวาดตาไปทั่วห้องเช่นนี้ ญาหลันถึงกับใจหายวาบ ! ห้องนี้...ไม่ใช่ห้องในโรงแรมที่เธอเข้าพัก เตียงนี้ ก็กว้างเกินไป...ไม่ใช่ ไม่ใช่ห้องเธอ ญาหลันผุดลุกขึ้น อย่างรวดเร็ว รู้สึกเจ็บแปล๊บ ถึงกับหน้าถอดสีกับสภาพเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่ม หัวใจแทบหลุดออกมาและญาหลันก็อยากลงไปนอนแดดิ้นเกลือกกลิ้งลงไปบนพื้น กรีดร้องอาละวาดให้สาสมกับความใจง่ายของตนเอง หากทว่าที่ทำได้คือกัดฟันข่มอารมณ์ ญาหลัน ลุกขึ้นใช้ผ้าห่มพันกายด้วยอันสั่นเทา ลงมายืนมองเตียง ที่แปดเบื้อนอยู่บนผ้าปูสีขาวสะอาดพยานยืนยันอย่างดี ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง ญาหลันทรุดลงกับพื้นจริงๆ และสติที่เคยมีก็ถูกพังถล่มตรงหน้า มันไม่ใช่ความฝัน ความจริงต่างหากที่เธอกำลังเผชิญอยู่
“ญาหลัน !” เสียงทุ้มกังวาลที่ดังแว่วกระซิบกระซาบเมื่อคืน กระชากทุกอย่างออกมาจากความรู้สึกนึกคิดทั้งมวล เสียงนั้น ดังมาจากประตู
เหวินหยูเหว่ยใกับสภาพของญาหลันไม่น้อย หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ตาแดงก่ำ แววตานั้นปนกันระหว่างความสิ้นหวัง อาฆาตแค้น เจ็บใจ ร่างสูงใหญ่เข้ามาคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อจะรั้งตัวญาหลันให้ลุกขึ้น ญาหลัน ผลักเขาออกจากการเกาะกุม มือหนึ่งก็รวบผ้าห่มเอาไว้แน่น หน้าขาวซีดสลับเขียว
“อย่ามาแตะต้องฉันนะ “ หญิงสาวตวาแหววมองเขาอย่างหวาดๆ ชี้นิ้วที่สั่นด้วยแรงโทสะ
”คุณ. .คุณเอาอะไรให้ฉันดื่ม เลวที่สุด เลวๆๆๆๆ”
ญาหลันอาละวาดหนักสะบัดตัวลุกถลาคว้าหมอน แจกัน โทรศัพท์ โคมไฟหรือสิ่งของใกล้มือปาเหวินหยูเหว่ยมั่วไปหมด จนข้าวของแตกกระจาย
ชายหนุ่มะโหลบแทบไม่ทัน ผ้าห่มพันกายก็พันขาเธอจนล้มไปกองกับพื้น ญาหลันรีบตะคลุบชายผ้าที่หลุดหลุ่ยเผยให้เห็นประทุมถันคู่งามขาวสร่างไว้พันลวันใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย หันหลังหนีปล่อยให้เหวินหยูเหว่ยมองแผ่นหลังขาวเนียน เหวินหยูเหว่ยแสร้งถอนใจ ทั้งที่รู้สึกหวั่นไหว อย่างบอกไม่ถูก ใบหน้างามแดงเื่้ำขึ้น ขนตางอนฉ่ำไปด้วยคราบน้ำตา พอเขาจะช่วยเธอก็ตีและผลักเขาอีก
เหวินหยูเหว่ยทั้งโกรธ ทั้งโมโห ขำและรู้สึกผิด ในคราวเดียวกัน โกรธที่หญิงสาวดื้อ ไม่ยอมฟังเขา โมโหที่เธอกล่าวหาว่าเขาวางยาเธอทั้งๆ ที่เธอสมัครใจโอนอ่อนผ่อนตามเขา ขำกับารักที่เพิ่งจบลงก่อนเช้าและาในอีกรูปแบบหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้น แต่สภาพของคู่ต่อสู้ ดูไม่เอาไหนเอาซะเลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ั์ตาคู่สวยแดงก่ำ และช้ำจากการร้องไห้ แก้มนวลเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ทว่าความงดงามยังคงอยู่อย่างครบถ้วน ผิวขาวผ่องละเอียดนุ่มนิ่มที่เขาััรับรู้ ว่าเนียนนละเอียดแค่ไหนยามเขาไล้นิ้วและฝ่ามือ ลำแขนกลมกลึง ร่างอรชอนอ่อนแอ้น และเนินอกคู่งามขาวผ่อง....... เรียกความรู้สึกดิบในตัวเขาให้ตื่นเต้น รู้สึกผิดแม้ว่าจะเป็ความเต็มใจแต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาได้ใช้กำลัง มากกว่าทำให้เธอยินยอม
เหวินหยูเหว่ยไม่อยากจะคิดว่าเขาปลุกปล้ำเพราะดูออกจะร้ายแรงเกินไปสำหรับผู้ชายอย่างเขา เขาไม่เคยคิดจะปล้ำผู้หญิงเลยสักครั้งเดียวให้ตายเถอะ เื่แบบนี้ต้องอาศัยประสบการณ์และเขาก็ใช้ความได้เปรียบนี้
เหวินหยูเหว่ยเข้ามาใกล้ มือแข็งแกร่งจับยึดต้นแขนหญิงสาวไว้ ไม่ให้ขยับหนี ปรารถนาจะจูบเรียวปากน่ารักของญาหลัน... หญิงสาวขืนตัวหนีและตรึงกับสายตาลึกล้ำ ลมหายใจอุ่นร้อนกระชั้นชิดเข้ามาใกล้ เหวินหยูเหว่ยก้มต่ำลง
*************************
เสียงกรีดร้องของเธอและเสียงข้าวของแตกกระจาย เมื่อครู่ ทำให้เลขาหลี่หยง กับเลขาเฉียงหน้าตื่น
“คุณชาย เกิดอะไรขึ้นครับ” เลขาวัยกลางคนส่งเสียง ยกมือทำสัญญาณห้ามเลขาหลี่หยงไม่ให้เคาะห้องที่ยังปิดสนิทอยู่ เขาส่งเสียงถามก่อนให้แน่ใจ พวกเขากำลังคุยงานกับเหวินอยู่เหว่ยในห้องรับแขก แต่เหวินหยูเหว่ยยกมือห้าม ทำท่าจุ๊ปากไม่ให้เขาส่งเสียงดัง ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป เมื่อคืนบอดี้การ์ดรายงานเขาว่าหญิงสาวที่เลขาหลี่หยงนำมายังไม่ได้กลับออกไป
เหวินหยูเหว่ยชะงัก ถอนสายตาที่จับจ้องดวงตาดำขลับและริมฝีปากน่าจูบรู้สึกเสียดายอยู่ครามครัน
“ไม่มีอะไร “ เขาตอบกลับเลขาขณะที่สายตายังจับจ้องหญิงสาวตรงหน้า ญาหลันอึกอักเสก้มหน้าเสีย แก้มแดงปลั่ง
” เลขาหลี่ ให้คนมาทำความสะอาดห้องเดี๋ยวนี้” เหวินหยูเหว่ยสั่งเสียงเด็ดขาด ญาหลันก้มหน้างุดซ่อนความอายเธอเพิ่งจะรู้เดี่ยวนี้เองว่านอกจากเธอกับ เขา แล้วยังมีคนอื่น ที่อยู่ด้านนอกห้องอีกไม่ต่ำกว่าสองคน แต่พอเหวินหยูเหว่ยจะจับตัวเธอ ญาหลันก็สะบัดอีก เหวินหยูเหว่ยถอนใจนึกว่าหญิงสาวจะยอมสงบลง
"อาบน้ำเสร็จแล้วเราค่อยมาคุยกัน ” ญาหลันหันหน้าหนีใจเต้นโครมครามเม้มปากแน่น เมื่อครู่เหวินหยูเหว่ยทำท่าว่าจะจูบเธอ ร่างสูงใหญ่ของเขาลุกออกไปและสาวใหญ่คนที่พาเธอมาเมื่อวานก็เข้ามาแทนที่ประคองหญิงสาวให้ลุกไปอาบน้ำแต่โดยดี
221
