“ท่านลุงจ้าวข้ากลัว ท่านแม่โกรธและเสียใจ…” ไหลไหลน้อยกอดขาใหญ่ของจ้าวจือชิงและกระตุกพร้อมกับเอ่ย “พี่ใหญ่กับท่านแม่ทะเลาะกันพวกเขาไม่้าข้าแล้วใช่ไหม”
เด็กน้อยรู้สึกใจเสียและไม่ปลอดภัยชัดเจนว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับลั่วจิ่งไหลเลยแต่เขากลับคิดว่าที่พี่ใหญ่กับท่านแม่ทะเลาะกันเป็เพราะตนเอง เพราะถึงอย่างไรนับั้แ่เล็กจนโต คนมักจะบอกว่าเขาเกิดมาจึงทำให้พี่ชายต้องมีความบกพร่องทางขาพี่ใหญ่เกลียดชังท่านแม่ แน่นอนว่าก็ต้องเกลียดชังเขาเช่นกัน
ลั่วจิ่งไหลเด็กเกินไปคำพูดมากมายจึงสื่อสารได้ไม่ชัดเจนลั่วจิ่งซีจึงเสริมอย่างสมบูรณ์ครบถ้วนจากด้านข้าง
ชางหลิงไห่ถึงได้รู้ว่าเมื่อวานั้แ่ต้นจนจบเขาล้วนเข้าใจผิดผ่านไปค่อนวันจึงรู้ว่าลั่วชีเหนียงได้แต่งงานมีครอบครัว กระทั่งมีลูกชายถึงสามคนคนโตสุดอายุสิบห้าแล้ว! ส่วนเ้าหนุ่มที่เขาเล็งไว้กลับเป็เ้าทึ่มสติไม่ดี!
เขาหยิกตนเองแรงๆหนึ่งที เสียแรงที่เขายังชมตนเองว่ามีสายตาหลักแหลมเมื่อวานกลับมองผิดพลาดั้แ่ต้น
จ้าวจือชิงฟังลั่วจิ่งซีเล่าเื่ก็เริ่มเครียดเขาไม่ถนัดในการจัดการเื่เหล่านี้ จึงได้แต่อุ้มลั่วจิ่งไหลและปลอบโยน
“ดังนั้นวันนี้ไม่มีข้าวให้กินแล้วหรือ?”
คำพูดนี้ของหลิงชางไห่เถรตรงจนได้รับสายตาจิกมองแรงสามคู่
“พวกเ้ามองข้าเช่นนี้หมายความว่าอะไร? ไม่มีข้าวกินจะมีแรงทำงานได้เยี่ยงไร!”
“ก็แค่ขาหนึ่งข้างนี่นาคู่ควรให้พวกเ้าใช้ชีวิตราวกับฟ้าจะถล่มหรือ” หลิงชางไห่สะบัดหนวดเคราก็แค่ขาที่าเ็ ขาที่เขาเคยรักษามีมากกว่าเกลือที่พวกเขากินเสียอีกมีเขาอยู่ทั้งคน ไยพวกเขาจึงต้องวิตกเช่นนี้
ลั่วจิ่งซีมองดูน้ำเสียงที่ไม่ได้ใส่ใจของชายชราจึงพุ่งพรวดไปตรงหน้าหลิงชางไห่ “ตาเฒ่าข้าทนท่านมานานแล้ว! อะไรถึงเรียกว่าแค่ขาหนึ่งข้าง! ท่านจะไปรู้อะไร? ข้าจะบอกท่านให้ครอบครัวเราไม่มีข้าวสำหรับท่าน รีบไปให้พ้น!”
ขณะพูดเขาก็ดันหลิงชางไห่ไปด้านนอก แน่นอนว่าหลิงชางไห่ไม่ยอมจากไปอยู่แล้วมือข้างหนึ่งคว้าตัวจ้าวจือชิงไว้ ริมฝีปากยังคงดุใส่ลั่วจิ่งซี
“เด็กน้อยอย่างเ้าหัดรู้จักการเคารพผู้าุโหรือไม่ ข้าอายุปูนนี้ไม่กลัวทำข้าล้มหรือข้าจะบอกเ้าให้ เ้าอย่าได้ทำให้ข้าโมโหเด็ดขาดมิเช่นนั้นข้าจะไม่รักษาคนในครอบครัวเ้าแล้วนะ!”
หลิงชางไห่พูดปนหอบจนจบแล้วพบว่าเรี่ยวแรงที่ผลักตนนั้นกำลังอ่อนแรงลง
“ฮึ่ม! เ้าเด็กเมื่อวานซืน! ข้าจะไม่ถือสาเ้า!” เขาจัดเสื้อผ้าและกลับเข้าบ้านอีกครั้ง
ลั่วจิ่งซีมองดูร่างของชายชราที่มุดเข้าโรงครัวอย่างคุ้นเคยและยกข้าวต้มออกมาหนึ่งชามพลันรู้สึกคันกำปั้นยิกๆ
เมื่อครู่เขาไม่ควรปล่อยเ้าเฒ่าเข้าไปในบ้านอย่างง่ายดายเพียงเพราะได้ยินว่าเขาจะรักษาขาให้แต่อีกใจลั่วจิ่งซีก็คิดว่า แล้วถ้าเกิดว่าชายชรารักษาได้จริงๆ ล่ะ
......
หลิงชางไห่ที่กินอย่างอิ่มหนำมองดูคนทั้งสามที่เฝ้าจับตาดูตนเองอยู่ตลอดจากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“อะแฮ่มข้าอิ่มแล้ว พาข้าไปดูคนป่วยหน่อย”
หลิงชางไห่รู้ว่าควรมีขอบเขตหากวันนี้ตนเองไม่ทำตามคำมั่นสัญญา เดาว่าเ้าเด็กหน้าเหม็นอย่างลั่วจิ่งซีคงจะจับตนเองโยนออกจากบ้านหลังนี้แน่
เมื่อได้ยินคำนี้แน่นอนว่าลั่วจิ่งซีต้องดีใจ เพียงแต่เมื่อครู่เขาไปเคาะประตูห้องตะวันออกด้านในกลับไม่มีความเคลื่อนไหวแต่อย่างใด เขาไม่กล้าบุกเข้าไปตอนนี้จึงค่อนข้างลำบากใจ
ไหลไหลน้อยเหมือนจะมองออกว่าเขาลำบากใจจึงหยั่งเชิงถาม “พี่รอง หรือไม่ก็ให้ข้าไปถามท่านแม่ดีไหม?”
ท่ามกลางสายตาวาดหวังของลั่วจิ่งซีไหลไหลก้าวขาเล็กๆ ไปยังห้องด้านใน
เขามองเห็นท่านแม่กำลังใช้พู่กันถ่านวาดอะไรบางอย่างไม่ทราบไหลไหลน้อยจึงเดินเข้าไปอย่างค่อยๆ
ก่อนอื่นเขาช้อนตามองแวบหนึ่งจากนั้นเม้มปากก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงเบา “ท่านแม่”
ตอนที่เขาเข้ามาลั่วชีเหนียงก็เห็นเขาแล้ว เื่ราวที่เกิดขึ้นด้านนอกนางก็ได้ยินแล้วเพราะถึงอย่างไรห้องโถงหลักก็มีเพียงผนังกั้น ทว่านางสงสัยอย่างมากกว่าว่าไหลไหลน้อยจะพูดกับนางอย่างไร
“ท่านแม่ท่านยังโกรธใช่หรือไม่?” นิ้วชี้สองข้างของไหลไหลน้อยหมุนวนอยู่อย่างนั้นดวงตากลับไม่กล้ามองหน้านาง
ไหลไหลน้อยที่ไม่ได้รับคำตอบเริ่มกระอักกระอ่วนเพียงแต่เขารับหน้าที่มาเชิญท่านแม่แล้ว
“ท่านแม่ท่านอย่าโกรธไป พี่ใหญ่ก็แค่้าช่วยเหลือจึงเป็เช่นนี้ อืม” ไหลไหลน้อยเค้นสมองย้อนนึกถึงคำพูดของลั่วจิ่งเฉินที่คุยกับป้าหลิวเมื่อวาน “เมื่อวานพี่ใหญ่บอกกับป้าหลิวเองว่าท่านแม่ลำบากเกินไปแล้ว”
“ท่านแม่เคยบอกว่าพี่ใหญ่คือคนมีการศึกษา คนมีการศึกษาคงไม่ชอบกินนอนรอความตายกระมัง”
กินนอนรอความตายคำนี้เขาเพิ่งเรียนรู้มาจากลั่วจิ่งเฉินเมื่อครู่
ไหลไหลน้อยเห็นท่าทางของนางเริ่มผ่อนคลายจึงคลานไปบนตัวนางและหอมแก้มนางเบาๆ หนึ่งที
“ท่านแม่อย่าโมโหวันหลังไหลไหลน้อยจะเชื่อฟังท่านแม่ให้ดี เพียงแต่” ไหลไหลน้อยโอบรอบคอของนางไว้และทำสีหน้าลำบากใจ “เพียงแต่ท่านแม่ท่านช่วยให้อภัยพี่ใหญ่ได้ไหมขอรับ”
ลั่วชีเหนียงกอดเขาไว้และแสร้งทำเป็ถามอย่างไม่กระจ่าง “ทั้งที่พี่ชายเ้าเข้าใจความหวังดีของทุกคนผิดไปเหตุใดแม่ต้องให้อภัยเขา ไม่ใช่เขาที่ต้องขอโทษแม่หรือ?”
ไหลไหลแหงนหน้าขึ้นมองอย่างไร้เดียงสาและถาม “นั่นก็เพราะพี่ใหญ่ยังเด็กแต่ท่านแม่โตแล้ว คนที่โตกว่าควรยอมให้คนที่เด็กกว่ามิใช่หรือ?”
ลั่วชีเหนียงขำขันเพราะความไร้เดียงสาของลั่วจิ่งไหลใช่แล้ว! นางคือคนที่เติบใหญ่ขนาดไหนแล้วยังมาถือสากับเด็กน้อยหนึ่งคน
ไหลไหลน้อยเห็นท่านแม่ยิ้มก็รู้ว่านางไม่โกรธแล้วจึงลากลั่วชีเหนียงออกจากห้อง
“ท่านแม่ท่านปู่เฒ่าบอกว่ารักษาขาของพี่ใหญ่ได้…” ไหลไหลน้อยซุกอยู่ในอ้อมกอดของนางและบอกกล่าว
......
ลั่วชีเหนียงเปิดม่านออกเห็นหลิงชางไห่กำลังแคะขี้ฟัน ลั่วจิ่งซีเห็นนางก็ลุกขึ้นยืนทันใดกลับกลายเป็จ้าวจือชิงที่เดินไปรับตัวลั่วจิ่งไหลมาจากนาง ท่าทางคล่องแคล่วอย่างมากราวกับฝึกมานับครั้งไม่ถ้วน
จากที่นางรู้จักหลิงชางไห่นางคิดว่านี่ไม่ใช่เื่จริง ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่ได้วาดหวังเท่ากับลั่วจิ่งซี
“ท่านหลิงท่านแน่ใจหรือว่าจะรักษาขาของลูกใหญ่ได้?” นางมองดูหลิงชางไห่ด้วยสีหน้าอันหนักอึ้งด้วยกลัวว่าหลิงชางไห่นั้นไม่ได้รับรู้อาการาเ็ที่แท้จริงของลั่วจิ่งเฉินจึงรีบเสริม “ขาของลูกใหญ่ทิ้ง่มาค่อนข้างนาน…”
นางมีใจจะอธิบายให้ชัดเจนหากเขารักษาไม่ได้ พวกนางก็ไม่โกรธแค้น เพียงแต่ไม่ทันได้รอให้นางอธิบายจนจบหลิงชางไห่ก็ถลึงตาและลุกขึ้นยืน
“บนโลกนี้จนถึงตอนนี้ไม่เคยมีอาการาเ็ภายนอกที่ข้ารักษาไม่ได้!” ชั่วชีวิตนี้ของหลิงชางไห่นอกจากเื่กินแล้ว เขามีความมั่นใจกับการแพทย์ของตนเองตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความเคลือบแคลงที่ผู้อื่นมีต่อเขาอย่างสมบูรณ์เขาแทบอยากจะให้คนพวกนี้ได้เปิดหูเปิดตาอย่างทนรอไม่ไหว
เขาเร่งเร้าชีเหนียงอย่างมีน้ำโห “เ้ารีบไปเรียกคนออกมาหากกระทั่งข้ายังรักษาไม่ได้ พวกเ้าก็ไม่ต้องไปหาผู้อื่นมารักษาแล้ว”
ลั่วชีเหนียงเห็นชายชรามีอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อยทันใดนั้นในใจก็รู้สึกว่าหรือขาของลูกใหญ่ครั้งนี้จะมีความหวังจริงๆ นางรู้ว่าโดยทั่วไปแล้วคนที่มีความสามารถมักจะทนรับความเคลือบแคลงสงสัยจากผู้อื่นไม่ได้เป็ที่สุดเมื่อครู่ชายชราหลิงผู้นี้เห็นว่าตัวเองถูกสงสัย จึงได้ดูโมโหเช่นนี้
“ตกลง”
นางตอบรับและปรับอารมณ์ให้ดีก่อนเดินไปเคาะประตูห้องตะวันออก เมื่อเห็นไม่มีคนตอบรับจึงผลักประตูเข้าไป
ลั่วจิ่งเฉินที่กำลังวางแผนว่าจะหยุดยั้งจ้าวจือชิงไม่ให้เขาใกล้คนสกุลลั่วได้อย่างไรก็สะดุ้งยกใหญ่ เขารีบชักกระดาษสีขาว้าสุดบนโต๊ะออก เมื่อพบว่าไม่มีผู้ใดเห็นจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
-----
486
